มหาจักรพรรดิราชันย์เทพ - ตอนที่ 264

ตอนที่ 264 เดือดดาล

“ท่านอาจารย์ ท่านไม่เป็นอะไรใช่ไหม?”

ซูเฉินยืนอยู่นอกขอบเขตของทัณฑ์สวรรค์ มองดู ลั่วเสวียนจากระยะไกล ดวงตาเต็มไปด้วยความเป็นห่วงอย่างที่สุด

ในตอนนี้ ลั่วเสวียนอยู่ในสภาพที่ย่ำแย่

ทั่วร่างของนางเต็มไปด้วยเลือดและบาดแผล ดวงวิญญาณแห่งศิลปะการต่อสู้ระหว่างคิ้วอ่อนแอลงอย่างยิ่ง ใบหน้าซีดเผือดราวกระดาษ ได้รับบาดเจ็บสาหัสเกินจะจินตนาการ

“ข้าไม่เป็นไร! ซูเฉิน เจ้ามาคนเดียวหรือ?”

ลั่วเสวียนมองซูเฉินด้วยแววตาเป็นห่วง

เดิมนางคิดว่านิกายเทียนเต๋าน่าจะล่วงรู้ถึงแผนชั่วของนิกายเทพสุริยันเก้าชั้นฟ้า อย่างน้อยพี่ใหญ่หยวนปาก็น่าจะมาด้วยตัวเองเพื่อคุ้มกันนาง แต่ไม่คาดคิดว่าจะมีเพียงซูเฉินที่มาปรากฏตัว

นางรู้สึกเป็นกังวลอย่างยิ่ง

ซูเฉินจะรับมือกับซุนฉีหยางและเล่ยตงได้หรือไม่?

“อาจารย์วางใจเถอะ ข้าจะไม่มีวันยอมให้พวกมันแตะต้องท่านได้! ขอเพียงท่านมีสมาธิผ่านพ้นทัณฑ์สวรรค์ให้ได้!”

ซูเฉินราวกับมองเห็นความกังวลในดวงตาของ ลั่วเสวียน เขาตอบกลับอย่างจริงจัง

แม้ว่า ลั่วเสวียนจะบาดเจ็บสาหัสในตอนนี้ แต่ซูเฉินสังเกตว่านางยังไม่ได้กินโอสถทะลวงสวรรค์ ซึ่งหมายความว่านางเตรียมไว้สำหรับช่วงเวลาวิกฤต

ยังเหลือทัณฑ์สวรรค์อีกสามครั้ง โอสถทะลวงสวรรค์ลึกลับเหนือคาดเดา เปี่ยมด้วยพลังแห่งการสร้างสรรค์ เพียงนางกินมันเข้าไป บาดแผลก็จะฟื้นตัว และไม่มีปัญหาในการฝ่าฟันทัณฑ์สวรรค์ที่เหลือ

“เจ้าก็… ระวังตัวด้วย!”

ลั่วเสวียนกล่าวอย่างเคร่งขรึม

ครืน!

ในตอนนี้ นางทำได้เพียงวางใจซูเฉิน เพราะในความว่างเปล่า ทัณฑ์สวรรค์ลูกที่เจ็ดควบรวมขึ้นมาแล้วตกลงมาด้วยพลังอำนาจอันยิ่งใหญ่

ลั่วเสวียนระงับความกังวลใจ หยิบโอสถทะลวงสวรรค์ออกมาแล้วกลืนลงไปในคำเดียว

โอสถทะลวงสวรรค์ละลายในปาก กลายเป็นพลังชีวิตอันมหาศาลไหลเวียนไปทั่วร่าง ทำให้พลังของนางกลับมาลึกล้ำขึ้นเรื่อย ๆ บาดแผลเริ่มสมานอย่างรวดเร็วด้วยตาเปล่า

จากนั้นนางก็พุ่งทะยานขึ้นฟ้า พร้อมกับดาบในมือ!

“ซูเฉินรึ? ดีมาก! เช่นนั้นวันนี้ พวกเจ้าศิษย์อาจารย์สองคน จงถูกฝังที่นี่ไปด้วยกัน!”

ในดวงตาของซุนฉีหยางสาดประกายแห่งเจตนาฆ่า เขาพูดด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยือก

แม้ว่าซูเฉินจะทะลวงถึงขอบเขตราชายุทธ์ และมีพลังต่อสู้เทียบเท่าจักรพรรดิยุทธ์ แต่เขา ซุนฉีหยาง คือผู้แข็งแกร่งขอบเขตนักบุญยุทธ์แท้จริง จึงไม่เห็นซูเฉินอยู่ในสายตาเลย

“เจ้าตัวสารเลว เจ้าสังหารหลานข้าเล่ยมิ่ง วันนี้ข้าจะให้เจ้าตายตามไปด้วย!”

จักรพรรดิยุทธ์เล่ยตงดวงตาแดงก่ำ ร่างทั้งร่างแผ่ไอสังหารรุนแรงและความเกรี้ยวกราดออกมา

ปัง!

พลังชี่แท้ลุกโชนรอบตัวเขา ในพริบตา หอกสายฟ้าพลันควบแน่นในฝ่ามือ เขาขว้างหอกข้ามฟ้าโจมตีใส่ซูเฉิน

“นิกายเทพสุริยันเก้าชั้นฟ้าล้วนแต่เป็นพวกไร้ยางอาย ไม่กล้าสู้กับอาจารย์ข้าตัวต่อตัว แต่กลับลงมือขณะที่ท่านกำลังฝ่าด่านทัณฑ์สวรรค์? พวกเจ้า… สมควรตายหมดทุกคน!”

แววตาของซูเฉินเย็นเยียบ รังสีสังหารแทบจะจับต้องได้

หากเขามาช้าไปเพียงก้าวเดียว ผลลัพธ์คงเลวร้ายเกินกว่าจะจินตนาการ

ว่ากันว่า เมื่อศัตรูพบหน้าก็ย่อมเดือดดาลยิ่งขึ้น เล่ยตงอยากฆ่าซูเฉิน แล้วซูเฉินจะไม่อยากฆ่าเขาหรือ?

แสงพลังโกลาหลพลันลุกโชนรอบตัวซูเฉิน แล้วเขาก็ชกออกไปหนึ่งหมัด

หมัดที่แฝงไว้ด้วยพลังเหนือใด ๆ ระเบิดกระแทกความว่างเปล่าจนกึกก้อง ราวกับดวงดาวเหนือเก้าชั้นฟ้าทรุดตัวลงมา แฝงไว้ด้วยพลังเทวะอันหาที่เปรียบมิได้

แทบจะในพริบตา ซูเฉินปะทะกับจักรพรรดิยุทธ์เล่ยตง

ตูม!

หมัดของซูเฉินระเบิดออกด้วยพลังเนื้อแท้อันสูงสุด สามารถกดทับทุกสรรพสิ่ง แม้แต่หอกเทพสายฟ้าของเล่ยตงก็ไม่อาจต้านทาน ถูกระเบิดแตกด้วยหมัดเดียว

“อะไรนะ?!”

สีหน้าของเล่ยตงเปลี่ยนไป เมื่อเผชิญหน้ากับซูเฉินโดยตรงจึงสัมผัสได้ถึงความน่าสะพรึงกลัวของหมัดนั้น

ราวกับทำให้หนังศีรษะของเขาชาหนึบไปทั้งแถบ

ภายในเวลาไม่นาน ซูเฉินกลับแข็งแกร่งถึงเพียงนี้ได้อย่างไร?

ยังไม่ทันให้เล่ยตงคิดอะไรเพิ่มเติม หมัดของซูเฉินก็พุ่งเข้าปะทะกับเขาอย่างรุนแรง สายฟ้าระเบิดลั่นรอบร่าง

แขนของเล่ยตงสั่นไหวอย่างรุนแรง ราวกับสูญเสียความรู้สึก โลหิตปั่นป่วนไปทั่วร่าง และเขาก็ถูกซัดกระเด็นออกไปด้านข้าง!

ในดวงตาของซุนฉีหยางก็มีแววตกใจอยู่เช่นกัน

จักรพรรดิยุทธ์เล่ยตงทรงพลังอย่างยิ่ง พลังฝึกปรือของเขาบรรลุถึงขีดสุดของระดับจักรพรรดิยุทธ์ เพียงอีกครึ่งก้าวก็จะเข้าสู่ขอบเขตนักบุญยุทธ์ ถือเป็นหนึ่งในคนของนิกายเทพสุริยันเก้าชั้นฟ้าที่มีความหวังจะบรรลุนักบุญมากที่สุด

เขากลับถูกซูเฉินผลักกระเด็นด้วยหมัดเดียวงั้นหรือ?

ความโหดเหี้ยมในหมัดของซูเฉินทำให้ซุนฉีหยางทั้งตัวสั่นสะท้าน

“เด็กคนนี้… ปล่อยไว้ไม่ได้เด็ดขาด!”

แววตาของซุนฉีหยางเผยเจตนาฆ่าอันเย็นเยือก

แต่เขาไม่ลงมือกับซูเฉินโดยตรง

สิ่งสำคัญเร่งด่วนที่สุดคือจัดการกับ ลั่วเสวียนก่อน

ฟึ่บ! ฟึ่บ! ฟึ่บ!

ซุนฉีหยางเหยียบย่างกลางอากาศ สะบัดแขนเสื้อกวาดไปทันที แรงแห่งฟ้าดินมวลมหาศาลถาโถมรวมตัวกัน มีดบินสีแดงสามเล่มราวกับดวงตะวันสามดวง เปล่งประกายเจิดจ้าออกมา

จากนั้นมีดบินทั้งสามก็ฉีกความว่างเปล่าโดยตรง เกิดรอยแยกขึ้นสามเส้นในห้วงอากาศ และพุ่งเข้าใส่ ลั่วเสวียนด้วยความเร็วราวสายฟ้าแลบ!

“ทำลายมันให้ข้า!”

สายตาของซูเฉินจับจ้องไปที่ซุนฉีหยางเป็นส่วนใหญ่

เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายโจมตีใส่ ลั่วเสวียน เขาก็เหยียบย่างขึ้นโดยไม่ลังเล พุ่งเข้าขวางหน้า ลั่วเสวียนราวกับสายฟ้า

จากนั้นเขาก็เรียกกระบี่จวินหลินออกมา แสงกระบี่อันแหลมคมสาดประกายกลายเป็นกระบี่สะท้านสวรรค์ ฟาดลงมาอย่างแรง!

เจ็ดกระบี่ฟาดฟ้า!

เมื่อเผชิญหน้านักบุญยุทธ์ผู้ทรงพลัง ซูเฉินไม่ลังเลแม้แต่น้อย ใช้เจ็ดกระบี่ฟาดฟ้าโดยตรง แสงกระบี่วูบไหวด้วยความเร็วสูง ปะทะกับมีดบินทั้งสามในพริบตา

แสงศักดิ์สิทธิ์คำราม แสงกระบี่แตกกระจาย แสงมีดปะทุออก

พายุพลังทำลายล้างกวาดกระหน่ำออกไปทุกทิศ ซูเฉินรู้สึกว่าแขนของตนสั่นไหวอย่างรุนแรง ราวกับชาไปทั้งแขน และเขาถูกกระแทกจนถอยหลังไปกว่าสิบจ้าง!