มหาจักรพรรดิราชันย์เทพ - ตอนที่ 269
ตอนที่ 269 ศรยิงตะวัน
ครืน!
ท่ามกลางเสียงฟ้าคำราม ซูเฉินยกมือทั้งสองขึ้นประคองฟ้า ร่างล้อมรอบด้วยแสงโกลาหล ดั่งเทพอมตะผู้ยิ่งใหญ่ ต้านรับทัณฑ์สวรรค์ขั้นที่เก้าไว้ได้!
“นั่นมัน…ศิษย์น้องซูเฉิน?!”
ในขณะนั้นเอง ร่างหนึ่งปรากฏจากที่ห่างไกล
นางเป็นหญิงสาวในชุดแดง รูปร่างงดงามบริสุทธิ์ ดวงตากลมโตเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อสายตา
นางคือเฉินเชียนซุน!
นางและซูเฉินเร่งเดินทางมาด้วยกัน แต่ซูเฉินมีท่าทีเร่งร้อน จึงใช้วิชาลับแยกตัวมาก่อนและเดินทางได้เร็วกว่า
จนกระทั่งตอนนี้ นางจึงมาถึงภูเขาเทพโบราณได้
แต่สิ่งที่นางได้เห็นคือ ซูเฉินกำลังใช้สองมือยกทัณฑ์สวรรค์ไว้กลางอากาศ และเดินเหินท่ามกลางเวหา ทำให้ใจของนางสะท้านอย่างรุนแรง
พร้อมกันนั้น นางยังเห็นลั่วเสวียนที่บาดเจ็บสาหัส ศพของจักรพรรดิเล่ยตงที่สิ้นชีพ และซุนฉีหยางที่มีพลังเปี่ยมล้นยิ่งดั่งมหาสมุทรอยู่ไกลออกไป
ที่แท้มีการต่อสู้อันดุเดือดเกิดขึ้นที่นี่เช่นนั้นหรือ?
“อะไรนะ?!”
ซุนฉีหยางที่อยู่ไกลออกไปก็ตกตะลึงไม่แพ้กัน ดวงตาเต็มไปด้วยความไม่เชื่อ
ทัณฑ์สวรรค์ขั้นที่เก้า ถึงกับทำให้เขาขนลุกและหัวใจเต้นถี่ เขาเคยเชื่อมั่นว่าซูเฉินต้องตายอย่างแน่นอน จะต้องถูกทัณฑ์สวรรค์ฉีกเป็นชิ้นๆ ไม่มีทางรอด
แต่ตอนนี้ ซูเฉินกลับต้านทานมันไว้ได้!
“เด็กคนนี้…ปล่อยไว้ไม่ได้!”
จิตสังหารปรากฏในแววตาของซุนฉีหยาง
ฮึ่ม!
ในฝ่ามือของเขา แสงเจิดจ้าปรากฏขึ้น เงาของศรเทพสีแดงเผยตัว แกะสลักด้วยอักขระโบราณ โพลงแสงน่าเกรงขาม ราวกับสามารถฉีกสวรรค์แยกแผ่นดินได้
ศรยิงตะวัน!
นี่คือสมบัติสูงสุดของนิกายเทพสุริยันเก้าชั้นฟ้า และเป็นศาสตราเทพที่แท้จริง
สิ่งที่ซุนฉีหยางสามารถควบคุมได้มีเพียงเศษพลังผนึกของศรยิงตะวันเท่านั้น ทว่าต่อให้เป็นเพียงพลังผนึก เศษหนึ่งส่วนหมื่น ศรนี้ก็เพียงพอจะสังหารนักบุญยุทธ์ได้
นี่คือไพ่ตายของเขา!
แต่เมื่อเห็นพลังและศักยภาพที่เหนือความคาดหมายของซูเฉิน ความหวาดกลัวของซุนฉีหยางที่มีต่อเขาก็พุ่งถึงขีดสุด
ซูเฉิน…ต้องตายวันนี้!
แสงศักดิ์สิทธิ์พวยพุ่งจากร่างของซุนฉีหยาง ก่อรูปเป็นคันธนูยักษ์ เขาง้างสายธนูแล้วยิงศรออกไปทันที ผลักดันพลังของศรยิงตะวันถึงขีดสุด
จิตสังหารที่น่าสะพรึงกลัวอย่างยิ่งพุ่งล็อกซูเฉินไว้ทันที
“แย่แล้ว!”
สีหน้าของลั่วเสวียนเปลี่ยนไปทันควัน
นางเองก็มองออกว่านั่นคือศรยิงตะวัน ศาสตราอันทรงพลังร้ายกาจ หากยิงออกมาแล้ว ย่อมทำลายล้างทุกสิ่ง ไม่มีสิ่งใดต้านทานได้
ปัง!
ความว่างเปล่าสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ศรยิงตะวันดั่งแสงสว่างเจิดจ้าทะลุฟ้า ปรากฏกลางอากาศในชั่วพริบตา แล้วพุ่งตรงมาที่ซูเฉิน
“ทำลายมัน!!!”
ในขณะนั้นเอง ซูเฉินคำรามลั่น แสงโกลาหลปะทุออกจากร่าง
เขาอ้าปากออก ลมหายใจกลืนกินพลังอันน่าสะพรึงกลัว กระถางสวรรค์ภายในร่างถูกกระตุ้นขึ้นทันที ส่งเสียงครืน และในชั่วพริบตากลืนกินทัณฑ์สวรรค์ขั้นที่เก้าเข้าไปทั้งก้อน!
ทัณฑ์สวรรค์ขั้นที่เก้าถูกทำลาย
ขณะเดียวกัน ลั่วเสวียนก็รวบรวมเรี่ยวแรงทั้งหมด ฝืนตัวเองบินขึ้นสู่ฟ้า ยกฝ่ามือต้านศรยิงตะวัน หวังจะรับการโจมตีแทนซูเฉิน
ทว่า หลังจากทัณฑ์สวรรค์ขั้นที่เก้าถูกกลืนโดยซูเฉิน พลังแห่งสวรรค์อันไพศาลก็เทเข้าสู่ร่างของลั่วเสวียน
กฎสวรรค์อันลี้ลับโอบล้อมร่างของนางไว้
สายฟ้าบนฟ้าค่อยๆ จางหาย พลังต้นกำเนิดปริศนาไหลเข้าสู่ร่างนาง ทำให้การบ่มเพาะเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว บาดแผลของนางเริ่มฟื้นฟูอย่างรวดเร็วในระดับที่เห็นได้ด้วยตาเปล่า
ในขณะนั้น ร่างหนึ่งที่เร็วกว่าลั่วเสวียนปรากฏขึ้น ประหนึ่งเลือดลมทั้งหมดของเขากำลังเผาไหม้ เขาสละลูกแก้วส่องจันทราอันเจิดจ้า และยืนขวางหน้าซูเฉิน!
“เฉินเชียนซุน?!”
ลั่วเสวียนถึงกับตะลึง
ร่างนั้น หากไม่ใช่เฉินเชียนซุน แล้วจะเป็นใครอีกเล่า?
เฉินเชียนซุนยิ้มให้ลั่วเสวียน ทว่าในขณะนั้นเอง ศรยิงตะวันโจมตีมาถึง ด้วยคลื่นพลังที่ทำลายล้างมิอาจต้านทาน ยิงลูกแก้วส่องจันทราในมือนางกระเด็นออก
จากนั้นพลังยังคงพุ่งต่อและทะลุผ่านหน้าอกของนาง!
ผัวะ!
เลือดสาดกระเซ็น
หลังจากทะลุร่างของเฉินเชียนซุน ศรยิงตะวันกลับไม่ได้พุ่งไปยังซูเฉินต่อ แต่กลับสั่นไหวและเปล่งเสียงฮึ่มไม่หยุด
เพราะมันถูกพลังลี้ลับภายในร่างของเฉินเชียนซุนผนึกไว้!
ลั่วเสวียนตกตะลึง
ซุนฉีหยางก็ตะลึง
แม้แต่ซูเฉินเองก็เช่นกัน
ไม่มีผู้ใดคาดคิดว่าเฉินเชียนซุนจะใช้ร่างของตนเองขวางศรแทนซูเฉิน!
“ไม่นะ!!!”
เสียงคำรามคลุ้มคลั่งเปล่งจากปากของซูเฉิน น้ำตาและโลหิตไหลออกจากดวงตา
เขาพุ่งตัวไปยังเฉินเชียนซุนอย่างรวดเร็ว อุ้มร่างที่ไร้แรงของนางไว้แนบอก แล้วหยิบโอสถรักษาทุกชนิดออกมายัดใส่ปากนางอย่างบ้าคลั่ง
“เชียนซุน เชียนซุน…เจ้ามันโง่จริงๆ ทำไมถึงต้องรับศรแทนข้า?”
ซูเฉินสั่นสะท้านไปทั้งตัว ดวงตาเต็มไปด้วยความเจ็บปวด
“ซูเฉิน เจ้า…เคยช่วยชีวิตข้าไว้…ข้าก็ควรตอบแทนเจ้า…อีกอย่าง ข้าไม่รู้ว่าทำไม…แต่ข้ารู้สึกเหมือนเรารู้จักกันมาก่อน…เจ้าต้อง…เจ้าต้องมีชีวิตอยู่ต่อไป…”
ใบหน้าของเฉินเชียนซุนซีดขาวราวกระดาษ นางเอื้อมมือแตะใบหน้าของซูเฉินเบาๆ ดวงตาเต็มไปด้วยความสับสน ความปรารถนา และความเสียใจปะปนกัน
นางสัมผัสได้ถึงพลังชีวิตที่กำลังเลือนหายไปจากร่าง
ศรยิงตะวัน แม้จะเป็นเพียงพลังผนึกหนึ่งส่วนหมื่น แต่ก็ยังทรงพลังเกินต้าน มันทะลุร่างของเฉินเชียนซุน และถึงกับบดขยี้หัวใจของนาง
นางรู้สึกได้ว่าตนเอง…กำลังจะตายในไม่ช้า!
“ไม่นะ!!! เจ้าจะต้องไม่ตาย ข้าจะไม่ยอมให้เจ้าตาย เชียนซุน เจ้าต้องอยู่ต่อไป…”
เสียงของซูเฉินแหลมสูง น้ำตาไหลริน ดวงตาแดงก่ำเต็มไปด้วยความโทษตัวเองและเสียใจ
เขาสั่นสะท้าน หยิบโอสถสร้างสรรพ์ออกมาให้เฉินเชียนซุนพร้อมกับส่งพลังความจริงอันทรงพลังเข้าไปในร่างของนางอย่างบ้าคลั่ง หวังจะซ่อมแซมหัวใจและเส้นชีพจรของนาง
Comments for chapter "ตอนที่ 269"
MANGA DISCUSSION
YOU MAY ALSO LIKE
