มหาจักรพรรดิราชันย์เทพ - ตอนที่ 270

ตอนที่ 270 เคล็ดวิชาคืนชีพจิ้งจอกขาวเก้าหาง

โอสถสร้างสรรพ์ที่ซูเฉินหลอมขึ้น เป็นโอสถระดับเจ็ดซึ่งสามารถชุบชีวิตคนตายได้ หลังจากเฉินเชียนซุนรับประทานเข้าไป พลังชีวิตอันแข็งแกร่งแผ่ซ่านไปทั่วร่างของนาง รักษาบาดแผลอย่างต่อเนื่อง

แต่พลังของศรยิงตะวันนั้นร้ายกาจเกินต้าน ทรงอานุภาพทำลายล้างไม่หยุดยั้ง แม้แต่พลังของโอสถสร้างสรรพ์ก็ยังไม่สามารถยับยั้งได้

หากพลังชีวิตในร่างของเฉินเชียนซุนถูกตัดขาด นางจะต้องตายอย่างแน่นอน!

และคำพูดของเฉินเชียนซุนทำให้ร่างของซูเฉินสั่นสะท้านไปทั้งตัว

แม้เขาจะได้เริ่มชีวิตใหม่ แต่ในชาตินี้เขาเพิ่งพบเฉินเชียนซุนเพียงครั้งเดียว ทว่านางกลับกล่าวว่ารู้สึกคุ้นเคยกับเขายิ่งนัก ราวกับเคยรู้จักกันมาก่อน

เมื่อคิดถึงร่างพิเศษของเฉินเชียนซุนแล้ว เขาก็ยิ่งรู้สึกตกตะลึง

“เจ้ามันโง่จริงๆ ลูกศรนั้นฆ่าข้าไม่ได้อยู่แล้ว ทำไมเจ้าถึงต้องรีบเข้ามาขวางมันด้วย?”

ดวงตาของซูเฉินแดงก่ำ พูดออกมาด้วยเสียงสั่นเครือ

แม้ศรยิงตะวันจะทรงอานุภาพยิ่งใหญ่ แต่ร่างของซูเฉินนั้นแข็งแกร่งไร้เทียมทาน อีกทั้งยังมีไพ่ตายมากมาย ต่อให้รับการโจมตีของศรยิงตะวันโดยตรง ก็ไม่ถึงขั้นเอาชีวิตไม่รอด

ทว่าเฉินเชียนซุนนั้นแตกต่าง นางยังอ่อนแอเกินไป

ปัง!

ซูเฉินยังคงส่งพลังลมปราณเข้าสู่ร่างของเฉินเชียนซุนไม่หยุด แต่ก็ยังไม่อาจหยุดยั้งพลังชีวิตของนางที่ค่อยๆ จางหายไปได้

ความหวาดหวั่นยิ่งใหญ่ก่อตัวขึ้นในใจของซูเฉิน หรือว่าเฉินเชียนซุนจะต้องตายที่นี่จริงๆ?

“อย่า…เสียพลังเปล่าเลย ซูเฉิน ข้าอาจจะ…ต้องตายจริงๆ เจ้าเป็นอัจฉริยะ นิกายเทียนเต๋าจะต้องพึ่งเจ้าในอนาคต…”

แววตาของเฉินเชียนซุนเต็มไปด้วยความอาลัยอาวรณ์ เสียงของนางอ่อนแรงอย่างถึงที่สุด

“ข้าไม่อนุญาตให้เจ้าพูดแบบนั้น! เจ้าจะตายไม่ได้เด็ดขาด!!!”

ซูเฉินคำราม ดวงตาเต็มไปด้วยหยาดน้ำตา ใบหน้าเปียกโชก

“ซุนฉีหยาง เจ้าน่ะสมควรตาย!!!”

ขณะนั้นเอง ลั่วเสวียนที่ลอยอยู่กลางเวหาได้บรรลุขอบเขตนักบุญยุทธ์อย่างสมบูรณ์ บาดแผลทั้งหมดของนางฟื้นฟูหมดสิ้น ร่างของนางแผ่พลังกระบี่มหาศาลออกมา

นางหันขวับไปยังซุนฉีหยาง แววตาเต็มไปด้วยเจตนาสังหาร

ฉับพลัน แสงกระบี่เจิดจ้าเปล่งออกมา แฝงกลิ่นอายทำลายล้างทุกสิ่ง ฉีกผ่านอากาศพุ่งไปยังซุนฉีหยาง

นั่นคือการโจมตีที่เปี่ยมไปด้วยความแค้นของลั่วเสวียน ทรงพลังเกินพรรณนา แสงกระบี่ราวกับจะแบ่งฟ้าแยกดินในพริบตาเดียว

สีหน้าของซุนฉีหยางเปลี่ยนทันที ลั่วเสวียนสมกับเป็นนักบุญกระบี่ นางเพิ่งบรรลุขั้นนักบุญยุทธ์กลับมีพลังต่อสู้น่าหวาดกลัวถึงเพียงนี้ ทำให้เขารู้สึกถึงภัยคุกคามรุนแรง

“หึ! ลั่วเสวียน วันนี้เจ้าชนะไปก็เท่านั้น พวกเรายังมีเวลาอีกยาวไกล!”

แววตาของซุนฉีหยางลึกซึ้ง สีหน้าเต็มไปด้วยความอัปลักษณ์ เขามองลั่วเสวียนโดยไม่รับมือกับกระบี่นั้นโดยตรง แต่กลับหันหลังบินหนีไป

ไม่มีประโยชน์ที่จะอยู่ที่นี่ต่อ

ลั่วเสวียนผ่านพ้นทัณฑ์สวรรค์และเข้าสู่ขอบเขตนักบุญยุทธ์ เขาไม่อาจสังหารนางได้ และยิ่งไม่ต้องพูดถึงซูเฉิน อีกทั้งยังสูญเสียจักรพรรดิเล่ยตงไปอีก

เขารู้สึกหดหู่ใจอย่างยิ่ง อยากรีบออกจากแดนลับโบราณโดยเร็วที่สุด

หากนิกายเทียนเต๋าลงมือกักเขาไว้ที่นี่ นั่นจะเป็นปัญหาใหญ่

“คิดหนีงั้นหรือ? เจ้าจะหนีไปที่ไหนได้?!”

แววตาของลั่วเสวียนเย็นเยียบแฝงด้วยเจตนาสังหาร นางเหินขึ้นฟ้าทันที ถือกระบี่ไล่ล่าซุนฉีหยาง!

ในขณะนั้นเอง ซูเฉินก็พบว่า พลังของโอสถสร้างสรรพ์กำลังอ่อนลงเรื่อยๆ พลังทำลายล้างในร่างของเฉินเชียนซุนกลับยิ่งรุนแรงขึ้น

พลังลมปราณที่เขาส่งเข้าไปในร่างของเฉินเชียนซุนไม่มีผลอีกต่อไป

ดูเหมือนว่าเฉินเชียนซุนกำลังจะตายต่อหน้าต่อตาเขา

“ไม่!!!”

เสียงคำรามด้วยความเจ็บปวดหลุดจากปากของซูเฉิน

“ข้าช่วยนางได้!”

ในขณะนั้น เสียงเด็กใสๆ ดังขึ้นในจิตของซูเฉิน

“เจ้า…เสี่ยวไป๋?!”

ร่างของซูเฉินสั่นสะท้านทันที

เขารู้ในบัดดลว่าเสียงนั้นคือเสี่ยวไป๋ จิ้งจอกเก้าหางราชาปีศาจที่เขาเคยช่วยไว้ ซึ่งหลับใหลอยู่ในมิติโกลาหล

ไม่คาดคิดว่าจะตื่นขึ้นในตอนนี้

ซูเฉินรีบปล่อยเสี่ยวไป๋ออกมา

“เสี่ยวไป๋ เจ้าช่วยนางได้จริงหรือ?!”

ซูเฉินถามทันที

“น่าจะได้!”

เสี่ยวไป๋กระพริบตากลมโต ตอบด้วยเสียงเจื้อยแจ้ว

จากนั้น กลิ่นอายโบราณลี้ลับแผ่ออกมาจากร่างของมัน และในชั่วพริบตา พลังต้นกำเนิดลี้ลับก็ก่อตัวขึ้นในความว่างเปล่ารอบข้าง

ร่างของจิ้งจอกน้อยเริ่มเปล่งแสงเจิดจ้า และด้านหลังของมัน เงาร่างจิ้งจอกเก้าหางสูงตระหง่านหลายหมื่นจั้งปรากฏขึ้น แผ่กลิ่นอายอันยิ่งใหญ่

จากนั้น หางฟูๆ ของจิ้งจอกน้อยสะบัดไปยังร่างของเฉินเชียนซุน

ดูเหมือนว่าภายในหางของมันจะมีพลังลี้ลับบางอย่าง ทำให้พลังทำลายล้างในร่างของเฉินเชียนซุนจางลงอย่างต่อเนื่อง และในขณะเดียวกันก็หลั่งพลังชีวิตเข้าสู่ร่างของนาง

เช่นนั้นเอง การทำลายล้างและพลังชีวิตจึงดำรงอยู่ร่วมกันในร่างของเฉินเชียนซุน และค่อยๆ สร้างสมดุลประหลาด จนกระทั่งสุดท้าย กลิ่นอายแห่งการทำลายล้างหายไปสิ้น

พลังชีวิตอันแข็งแกร่งยังคงฟื้นฟูร่างของเฉินเชียนซุน เชื่อมหัวใจและเส้นชีพจรของนาง ทำให้หัวใจเริ่มเต้นอีกครั้ง!

เฉินเชียนซุนได้รับการช่วยเหลือ!

“นางรอดแล้ว!”

เสี่ยวไป๋กล่าวเสียงอ่อนแรง ดวงตากลมโตพลันหม่นแสงลงเล็กน้อย

เงาของจิ้งจอกเก้าหางเบื้องหลังมันค่อยๆ สลายไป ราวกับมันบาดเจ็บอย่างหนัก มันล้มลงในอ้อมแขนของซูเฉินและเริ่มหลับใหลอีกครั้ง

“ขอบใจมากนะ เสี่ยวไป๋!”

ซูเฉินลูบขนฟูนุ่มของเสี่ยวไป๋ กล่าวขอบคุณอย่างซาบซึ้งใจ