ยอดชายาหนีรัก ไปพักใจที่ชายป่า - บทที่ 143 เข้าเรียน

บทที่ 143 เข้าเรียน

“การสร้างพื้นที่เลี้ยงหมูในหมู่บ้านนั้นง่าย แต่การจ้างคนมากมายมาเฝ้าดูแล อีกทั้งยังต้องระวังพวกโจรด้วย มันไม่ใช่เรื่องง่ายเลยนะ”

อวิ๋นเถียนเถียนขมวดคิ้วแน่น นางรู้ว่าอวิ๋นเคอมักมีความคิดดี ๆ เสมอ จึงเอียงหน้ามองเขาด้วยความสงสัย

“ในเมื่อเจ้าตั้งใจจะช่วยเหลือคนในหมู่บ้าน ทำไมไม่ให้พวกเขาช่วยเจ้าเลี้ยงหมูเล่า เนื้อที่รับซื้อจากภายนอกตอนนี้อาจเพียงพอ แต่ในระยะยาวคงไม่ได้แน่ เจ้าน่าจะให้ชาวบ้านซื้อลูกหมูแล้วให้ชาวบ้านเลี้ยง พอโตแล้วเจ้าก็รับซื้อคืนตามราคาที่ตกลงกัน”

อวิ๋นเถียนเถียนตาสว่างขึ้นมาทันที “ข้าไม่นึกมาก่อนเลย อวิ๋นเคอ ท่านช่างคิดได้ไวจริง ๆ”

“แต่ว่า ถ้าลูกหมูไปอยู่บ้านคนอื่น จะเป็นจะตายก็ไม่ได้อยู่ในการควบคุมของข้า จะทำอย่างไรดี? ถ้าลูกหมูเกิดมีปัญหาอะไรขึ้นมา พวกเขาไม่ยอมคืนเงินลูกหมู ข้าจะทำอย่างไรดีล่ะ?”

อวิ๋นเคอยิ้ม “ที่จริงเจ้ากังวลเกินไป เจ้าแค่มอบเรื่องนี้ให้ผู้นำหมู่บ้านจัดการก็พอ การช่วยเหลือคนในหมู่บ้านแบบนี้ ผู้อาวุโสสี่และคนอื่น ๆ คงยินดีเข้ามาช่วยแน่”

อวิ๋นเถียนเถียนยิ้มแล้วไปหาผู้นำหมู่บ้านอีกครั้ง คราวนี้ภรรยาผู้นำหมู่บ้านเห็นอวิ๋นเถียนเถียนก็ต้อนรับอย่างอบอุ่น

พอผู้นำหมู่บ้านได้ยินว่าทุกคนในหมู่บ้านจะได้รับประโยชน์ ก็รีบไปหาผู้อาวุโสสี่ทันที ไม่รู้ว่าพวกเขาปรึกษากันอย่างไร

ผลสุดท้ายคือ ทุกคนจะออกเงินซื้อลูกหมูมาเลี้ยงเอง พอโตแล้วก็ขายให้อวิ๋นเถียนเถียน วิธีนี้ช่วยลดความเสี่ยงให้อวิ๋นเถียนเถียนไปได้ส่วนหนึ่ง

เรื่องที่ทำงาน ผู้นำหมู่บ้านจะเป็นคนดูแลเอง ตอนนี้อวิ๋นเถียนเถียนกังวลเรื่องการเข้าเรียนของเฉินเฉิน

อวิ๋นเคอพูดมีเหตุผล ตัวนางสามารถช่วยให้เฉินเฉินเรียนรู้ตำราได้เร็วและลึกซึ้งขึ้น แต่การสอบจอหงวนไม่ใช่แค่เข้าใจความหมายเท่านั้น ยังต้องเขียนบทความที่ใช้ได้ด้วย ซึ่งต้องอาศัยการสอนอย่างเป็นระบบ

นี่เป็นสิ่งที่อวิ๋นเถียนเถียนไม่เข้าใจ ส่วนอวิ๋นเคอแม้จะรู้ แต่ก็ไม่ได้เชี่ยวชาญ

ในสายตาของอวิ๋นเถียนเถียน การศึกษาที่อวิ๋นเคอได้รับส่วนใหญ่เน้นเรื่องการดูคนและใช้คน สำหรับการเขียนบทความที่เคร่งครัดเช่นนั้น อวิ๋นเคอก็ทำได้ไม่ดีนัก

พอได้ยินว่าในเมืองมีอาจารย์สอนหนังสืออยู่สองคน อวิ๋นเถียนเถียนก็สนใจมาก

นางพาเฉินเฉินไปเยี่ยมอาจารย์เฉินด้วยตนเอง

ได้ยินมาว่าอาจารย์เฉินผู้นี้ บรรพบุรุษเคยเป็นคนในหมู่บ้านเซินหนี่ ถ้าเป็นเช่นนั้น เรื่องยุ่ง ๆ ในครอบครัวของเฉินเฉิน อาจถูกชดเชยด้วยความผูกพันกับบ้านเกิดก็ได้

เรื่องดีไม่ออกนอกประตู เรื่องร้ายแพร่สะพัดไปไกล

เรื่องน่าอับอายของเฉินผิงอันและหลินชุนฮวาได้แพร่กระจายไปไกลแล้ว แม้จะไม่ถึงขั้นรู้กันไปทั่วพันลี้ แต่ในเมืองเล็ก ๆ นี้ก็คงปิดบังไม่ได้แน่

ในที่สุดฆาตกรที่หลบหนีมาหลายปีก็ถูกจับได้ นี่เป็นข่าวใหญ่

อวิ๋นเถียนเถียนสวมเสื้อผ้าฝ้ายธรรมดา พาเฉินเฉินที่ร่างกายเริ่มสูงขึ้นเพราะได้รับสารอาหารเพียงพอ มาถึงสำนักศึกษาด้วยกัน

อาจารย์เฉินอยู่ด้านหลัง หลังจากสอนจบแล้ว เด็กรับใช้บอกว่ามีคนมาขอเป็นศิษย์ ท่านจึงก้าวออกมาอย่างรวดเร็ว

เมื่อแรกเห็น อวิ๋นเถียนเถียนก็รู้สึกว่าใบหน้าของอาจารย์เฉินผู้นี้ เหมือนกับผู้อาวุโสสี่ในหมู่บ้าน

ความเข้มงวดและดื้อรั้นแบบเดียวกัน แค่จุดนี้จุดเดียวก็ทำให้ใจของอวิ๋นเถียนเถียนหนักอึ้ง

คงไม่ใช่ว่านิสัยจะเหมือนกันด้วยกระมัง ถ้าเป็นเช่นนั้นก็คงคุยด้วยยาก

“อาจารย์เฉิน น้องชายของข้าถึงวัยเข้าเรียนแล้ว ขอท่านช่วยสอนให้รู้จักตัวอักษรสักหน่อย ไม่ทราบว่าท่านสะดวกหรือไม่เจ้าคะ?”

อวิ๋นเถียนเถียนพยายามทำให้รอยยิ้มของตนดูสงบมากขึ้น คำพูดก็จริงใจอย่างยิ่ง

อาจารย์เฉินมองดูหนังสือแนะนำตัวที่เฉินเฉินยื่นให้ ซึ่งเทียบได้กับใบสมัครในปัจจุบัน

สีหน้าของท่านผ่อนคลายลงบ้าง “ลายมือนี้เขียนได้ไม่เลวทีเดียว เจ้าเริ่มเรียนที่ไหนมา?”

เฉินเฉินที่เดิมตื่นเต้นค่อย ๆ สงบลง ก้าวไปข้างหน้าพร้อมคำนับ แล้วกล่าวอย่างสุภาพว่า “ข้าไร้ความสามารถ เคยเรียนรู้ตัวอักษรไม่กี่ตัวกับบัณฑิตบ้านข้าง ๆ ขอรับ”

อาจารย์เฉินลูบเคราสีขาวแซมดำพลางยิ้ม “เด็กคนนี้ช่างถ่อมตัวจริง ๆ แค่ลายมือนี้ก็เขียนได้ไม่เลวแล้ว อ้อใช่ บ้านของเจ้าอยู่ที่หมู่บ้านเซินหนี่งั้นหรือ?”

เฉินเฉินพยักหน้าอย่างนอบน้อม “บิดาของข้าอยู่ที่หมู่บ้านเซินหนี่จริงขอรับ”

“วันนี้ทำไมบิดาของเจ้าไม่พามา กลับเป็นพี่สาวของเจ้าเล่า?”

อวิ๋นเถียนเถียนรู้สึกใจหายวาบ อาจารย์เฉินผู้นี้คงไม่ได้รังเกียจที่นางเป็นสตรีเข้ามาในสำนักศึกษากระมัง?

“…”

เฉินเฉินเป็นเพียงเด็กอายุเจ็ดขวบ คำถามเช่นนี้เขาไม่รู้ว่าจะตอบอย่างไร ได้แต่ยืนงงงันอยู่กับที่ ใบหน้าค่อย ๆ ซีดลง

อวิ๋นเถียนเถียนถอนหายใจยาว “ท่านคงไม่ได้ไปหมู่บ้านเซินหนี่มานานแล้วกระมังเจ้าคะ? ไม่ทราบว่าท่านรู้ข่าวในหมู่บ้านหรือไม่?”

อาจารย์เฉินขมวดคิ้วแน่น “ข้ามีศิษย์จากหมู่บ้านเซินหนี่อยู่ที่นี่บ้าง ทำไมรึ? มีเรื่องอันใดที่ไม่สะดวกจะพูดหรือ?”

อวิ๋นเถียนเถียนยิ้มอย่างฝืน ๆ “ท่านเคยได้ยินชื่อเฉินผิงอันหรือไม่เจ้าคะ? บิดาของเด็กคนนี้ก็คือเฉินผิงอัน มารดาคือหลินชุนฮวา ส่วนข้าเป็นบุตรสาวของภรรยาคนแรกของเฉินผิงอันเจ้าค่ะ”

อาจารย์เฉินเข้าใจอย่างถ่องแท้ สายตาเริ่มซับซ้อนขึ้น “ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้ เจ้าก็คือผู้ที่ซื้อเด็กคนนี้มาสินะ?”

อวิ๋นเถียนเถียนขมวดคิ้วพลางพยักหน้า “ตอนนั้นข้าก็ทำไปตามสถานการณ์ เร่งรีบช่วยเด็กคนนี้ออกมา แต่ไม่ได้คิดอะไรมากมาย สัญญาซื้อขายนั้นก็เป็นเพียงหลักประกันเพื่อไม่ให้เกิดปัญหาเท่านั้น ข้าขอถามอาจารย์เฉิน เรื่องเหล่านี้จะส่งผลกระทบต่อภายภาคหน้าของเด็กคนนี้หรือไม่เจ้าคะ?”

อาจารย์เฉินลูบเคราพลางถอนหายใจ “เรื่องนี้จำเป็นต้องหาวิธีแก้ไขที่เหมาะสม เมื่อสัญญาซื้อขายนั้นเป็นเพียงข่าวลือไม่มีผลบังคับใช้ อย่างน้อยเด็กคนนี้ก็ไม่ใช่ทาส แต่การสอบจอหงวนนั้น จะต้องตรวจสอบตระกูลย้อนหลังไปสามชั่วอายุคน ข้อนี้คงต้องหาวิธีแก้ไขแล้ว”

อวิ๋นเถียนเถียนถามอย่างกังวล “อาจารย์เฉิน หากข้ายกเด็กคนนี้ให้เป็นบุตรบุญธรรมของผู้อาวุโสในหมู่บ้านจะได้หรือไม่เจ้าคะ? เด็กคนนี้ฉลาดหลักแหลม มีพรสวรรค์ด้านการเรียนอย่างยิ่ง ข้าไม่อยากให้เขาต้องสูญเปล่า จึงพาเขามาลองเสี่ยงโชคที่สำนักศึกษาของท่าน ถึงอย่างไรก็ไม่มีใครอยากยุ่งกับเรื่องยุ่งยากเช่นนี้”

เมื่ออาจารย์เฉินได้ยินคำว่า ‘มีพรสวรรค์’ ก็เริ่มขมวดคิ้วครุ่นคิด ครู่หนึ่งจึงเอ่ยปาก

“พูดตามตรง หากเด็กคนนี้มีพรสวรรค์จริง ข้าก็ยินดีจะช่วยเหลือเขา แต่พรสวรรค์นั้นไม่อาจพูดได้ด้วยคำพูดเพียงประโยคเดียว ต้องทดสอบดูก่อน”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น อวิ๋นเถียนเถียนก็โล่งอก มองไปยังเฉินเฉินที่ดูตื่นเต้นข้าง ๆ แล้วกล่าวยิ้ม ๆ “ตอนอยู่ที่บ้าน เจ้าก็ได้อ่านหนังสือมามากมาย สิ่งที่เรียนมาเจ้ายังจำได้หรือไม่?”