ยอดชายาหนีรัก ไปพักใจที่ชายป่า - บทที่ 151 มีความสุขมาก

บทที่ 151 มีความสุขมาก

เฉินเจียวเจียวนั่งอยู่บนพื้น ฟังเสียงคนรอบข้างตำหนิ ใบหน้าแดงซีดสลับกันไปมา

โชคดีที่นางนั่งกอดหัวอยู่ ทำให้ไม่มีใครเห็นสีหน้าของนาง เมื่อเห็นมารดาของนางยิ่งแก้ตัว คนรอบข้างก็ยิ่งเยาะเย้ยถากถางนางมากขึ้น ในที่สุดนางก็ทนนั่งเฉยไม่ไหว

“อวิ๋นเถียนเถียน ข้าจะไร้ยางอายแค่ไหนก็ไม่เหมือนเจ้าหรอก ที่ปล่อยให้สามีของตัวเองออกไปตากแดดทำงานข้างนอก ส่วนตัวเองหลบอยู่ในบ้านทำตัวเกียจคร้าน!”

อวิ๋นเถียนเถียนไม่คิดเลยว่าเฉินเจียวเจียวจะยังกล้าเงยหน้าขึ้นมากัดนางอีกในเวลาเช่นนี้

สะใภ้จี้กลัวว่าหลานสาวของตนจะเสียเปรียบ จึงเข้ามาขวางอีกครั้ง “เจ้าก็รู้ว่านี่เป็นสามีของคนอื่น เมื่อเจ้ารู้ว่าอวิ๋นเคอเป็นสามีของนาง เจ้าเป็นคนนอกมายุ่งอะไรด้วย? หญิงที่ยังไม่ได้แต่งงาน กลับเอาใจไปใส่สามีของคนอื่น เจ้าช่างกล้าจริง ๆ”

เฉินชู่เกินแม้จะโกรธที่ลูกสาวไม่รู้จักเอาดี แต่ก็กลัวว่านางจะเสียเปรียบ จึงรีบดึงเฉินเจียวเจียวมาซ่อนไว้ข้างหลังตนเอง

“สะใภ้จี้ เจ้าช่างมีน้ำใจช่วยเหลือคนอื่นจริง ๆ เจ้าก็ยุ่งเรื่องไม่เป็นเรื่องเหมือนกันนะ เด็กคนนี้ไม่ใช่หลานสาวตระกูลเฉินของเจ้าแล้ว แต่เป็นลูกนอกสมรสที่ไม่รู้ว่ามาจากไหน!”

อวิ๋นเถียนเถียนได้ยินคำพูดนี้สีหน้าก็หม่นลง ศิลปะการต่อสู้ที่เคยเรียนมาในการเป็นตำรวจเมื่อหลายปีก่อนก็ได้นำมาใช้อีกครั้ง

เห็นเพียงอวิ๋นเถียนเถียนที่ทุกคนคิดว่าอ่อนแอ กระโดดถีบเท้าอย่างรวดเร็วจนคาดไม่ถึง ถีบเข้าที่คางของเฉินชู่เกิน!

เพราะกำลังโกรธจึงใช้แรงมากไป ร่างอ้วนของเฉินชู่เกินถูกนางถีบล้มลงกับพื้น มุมปากมีเลือดซึมออกมา ดูเหมือนจะปากแตก

“เจ้าลองพูดอีกคำสิ ดูว่าข้าจะซัดเจ้าจนฟันร่วงกระจายไปทั่วพื้นหรือไม่!”

เฉินชู่เกินไม่ยอมถูกเด็กสาวตีง่าย ๆ ลุกขึ้นมาจะลงมือ แต่ตอนนี้ อวิ๋นเคอแอบมาอยู่ข้าง ๆ อวิ๋นเถียนเถียนแล้ว

เฉินชู่เกินเป็นคนที่ชอบรังแกคนอ่อนแอแต่กลัวคนแข็งแกร่ง เมื่อเห็นใบหน้าเย็นชาของอวิ๋นเคอ ก็ตกใจจนไม่กล้าขยับ

ไม่คิดว่าเฉินชู่เกินคนอ้วนนี้จะมีวันเสียเปรียบด้วย

ยิ่งไม่คิดว่าเด็กสาวที่เคยซื่อที่สุดจะกล้าลงมือ เห็นได้ชัดว่าโกรธไม่น้อย

ทุกคนในหมู่บ้านตกอยู่ในความเงียบ ราวกับไม่เชื่อสิ่งที่เกิดขึ้นตรงหน้า

เฉินเจียวเจียวร้องไห้พลางพูดไม่หยุด “อวิ๋นเถียนเถียน เจ้าช่างเป็นคนไร้น้ำใจจริง ๆ พี่อวิ๋นเคอ นางกำลังรังแกท่าน ท่านรู้หรือไม่!”

เสียงร้องไห้ที่ดังขึ้น ทำให้ทุกคนในที่นั้นตกตะลึง

อวิ๋นเคอเพียงแค่หันหลังกลับมาแล้วเอ่ยเสียงเย็นชา “ข้าพอใจ เจ้าจะมายุ่งทำไม?”

จากนั้นเขาก็ไม่พูดอะไรอีก ลากอวิ๋นเถียนเถียนเข้าไปในบ้าน แล้วปิดประตูรั้วตามหลัง กั้นสายตาอยากรู้อยากเห็นทั้งหมดไว้ด้านนอก

สะใภ้จี้สะใจจนหัวเราะลั่น “ดูสิ บอกแล้วว่าเจ้าชอบกังวลไปเอง เรื่องของสามีภรรยา เจ้าจะมายุ่งทำไม ถึงอวิ๋นเถียนเถียนจะปีนขึ้นไปบนหัวของอวิ๋นเคอ แล้วมันจะเป็นไรไป ตราบใดที่พวกเขาเต็มใจ ทำอย่างไรก็ได้ทั้งนั้น!”

“เจ้ามีน้ำใจมายุ่งเรื่องในบ้านคนอื่น ทำไมไม่ไปจัดการมารดาของเจ้าเสียล่ะ? มารดาเจ้าก็ปีนขึ้นไปบนหัวบิดาเจ้าทุกวัน ทำไมไม่ไปสั่งสอนมารดาเจ้าเสียบ้าง”

พวกผู้หญิงในหมู่บ้านพากันหัวเราะแล้วจากไป คิดดูเถิดว่าต่อจากนี้ชื่อเสียงของเฉินเจียวเจียวจะเสียหายถึงเพียงใด

เฉินชู่เกินล้มลงกับพื้น เหลือบมองบุตรสาวด้วยสายตาเย็นชา แม้แต่ในยามนี้ก็ยังคงปกป้องผู้ชาย ไม่เคยคิดถึงมารดาที่ถูกรังแกจนต้องนั่งอยู่บนพื้น

ผู้คนรอบข้างพากันหัวเราะ เฉินชู่เกินรู้สึกอับอายอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

ความดุดันของนาง แท้จริงแล้วก็เป็นเพียงการป้องกันตัวเอง สามีจึงไม่กล้าโต้เถียงกับนาง ไม่กล้าตำหนินางที่ไม่ได้ให้กำเนิดบุตรชาย

ที่นางรักเฉินเจียวเจียวมากขนาดนี้ ก็เพราะมีลูกเพียงคนเดียว ยังหวังว่าลูกจะเลี้ยงดูนางยามแก่เฒ่า

บัดนี้นางเสียหน้าจนหมดสิ้น แต่เฉินเจียวเจียวกลับยืนอยู่ที่เดิม ร้องไห้ แม้แต่การพยุงมารดาขึ้นมา เรื่องง่าย ๆ แค่นี้นางก็ยังทำไม่เป็น

ความเข้มแข็งทั้งหมดของเฉินชู่เกินพังทลายลงทันที นางมองผู้คนที่ค่อย ๆ แยกย้ายกันไป ถอนหายใจด้วยสีหน้าซีดเซียว แล้วลุกขึ้นเดินกลับบ้าน มองเงาร่างด้านหลังของนาง เห็นได้ชัดว่าแก่ลงไปไม่น้อย

ตอนนั้นเฉินเจียวเจียวรู้สึกอับอายอยู่บ้าง แต่หลังจากความอับอายผ่านไป กลับมีความโกรธแค้นมากกว่า เดิมทีคิดว่าอวิ๋นเคอเป็นเพียงอาหารจานเล็กที่นางจะได้มาอย่างง่ายดาย แต่ผลลัพธ์กลับกลายเป็นกระดูกแข็งที่แทะไม่เข้า

คิดว่าเมื่อมารดาของนางมาถึง ไม่ว่าอวิ๋นเคอจะเก่งกาจแค่ไหน ก็คงมีแต่ถูกรังแกเท่านั้น แต่ใครจะรู้ว่าคนธรรมดาที่ดูไม่โดดเด่นคนนี้ เมื่อต่อต้านขึ้นมา กลับไม่กลัวแม้แต่มารดาของนาง

และความอับอายกับการเยาะเย้ยที่นางได้รับวันนี้ ล้วนเป็นเพราะอวิ๋นเถียนเถียนทั้งสิ้น! ความเกลียดชังถาโถมเข้าใส่อวิ๋นเถียนเถียน

ฝูงชนค่อย ๆ สลายตัวไป มารดาของนางก็ไม่สนใจนางแล้ว ในที่สุดเฉินเจียวเจียวก็หันหลังกลับบ้านด้วยใบหน้าหม่นหมอง ไม่มีใครมองออกว่านางกำลังคิดอะไรอยู่

……

แม้ว่าในอดีตอวิ๋นเคอจะมีฐานะสูงส่ง ไม่เคยทำงานหนักเช่นนี้มาก่อน แต่เมื่อต้องลงมือทำจริง ๆ ก็ไม่ยากเย็นนัก เมื่อเช็ดเหงื่อบนหน้าผาก มองดูผืนดินที่เต็มไปด้วยความหวัง

เขาอดไม่ได้ที่จะหัวเราะเยาะตนเอง หากเป็นในอดีต เขาคงไม่มีวันเชื่อว่าจะมีวันที่ตนเองต้องจับจอบของชาวนา ทำงานอย่างที่ชาวนาทำ

อวิ๋นเถียนเถียนนึกถึงการปกป้องของอวิ๋นเคอในวันนี้ รู้สึกดีใจเป็นอย่างยิ่ง ตอนอาหารเย็น นางยังทำอาหารเพิ่มอีกสองอย่างเป็นพิเศษ แม้แต่ตอนอยู่ในครัว นางยังฮัมเพลงอีกด้วย

อวิ๋นเคอที่อยู่ด้านนอกได้ยินเสียงฮัมเพลงอันสดใสจากด้านใน ก็รู้สึกผ่อนคลายขึ้นมาก

เฉินเฉินที่นั่งเขียนหนังสืออยู่ข้างใน เมื่อได้ยินเสียงโวยวายจากข้างนอก ได้ยินคนนอกรังแกพี่สาวของเขา ใบหน้าขาวสะอาดของเขาก็บึ้งตึงไปทั้งหน้า

เมื่ออวิ๋นเถียนเถียนเปิดประตูเข้ามาเรียกเขาออกไปทานอาหาร ใบหน้าที่บึ้งตึงของเฉินเฉินก็กลับมาแขวนรอยยิ้มไร้เดียงสาอีกครั้ง

“พี่สาว เมื่อครู่ข้างนอกมีเรื่องวุ่นวายอันใดหรือ?”

อวิ๋นเถียนเถียนยิ้มน้อย ๆ “ก็แค่เล่นตลกเล็ก ๆ น้อย ๆ เท่านั้นเอง เจ้าไม่ต้องกังวลหรอก ยังมีพี่เขยของเจ้าไม่ใช่หรือ เจ้าตั้งใจเรียนหนังสือก็พอแล้ว”

เฉินเฉินพยักหน้าอย่างว่าง่าย เพียงแต่ไม่มีใครมองเห็นความลึกล้ำที่แฝงอยู่ในดวงตาของเขา

วันนี้อวิ๋นเคอปกป้องนาง อวิ๋นเถียนเถียนจึงรู้สึกสบายใจ จึงคีบอาหารให้เขา อวิ๋นเคอเห็นดังนั้นก็รู้สึกดีใจมาก

มีเพียงเฉินเฉินที่จ้องมองสิ่งเหล่านี้ด้วยแววตาเย็นชา เขารู้สึกอิจฉาเล็กน้อย เหตุใดพี่สาวถึงกับดีกับพี่ชายอวิ๋นขนาดนี้

อวิ๋นเถียนเถียนไม่ได้สังเกตเห็นสิ่งเหล่านี้ แต่อวิ๋นเคอเป็นคนช่างสังเกต เขาเห็นแววตาที่ราวกับคมมีดของเฉินเฉินที่จ้องมองมาที่เขา ในแววตานั้นเต็มไปด้วยความอิจฉา