ยอดชายาหนีรัก ไปพักใจที่ชายป่า - บทที่ 157 ตกใจเสียงสุนัข

บทที่ 157 ตกใจเสียงสุนัข

เฉินเจียวเจียวถือเงินกลับมาที่บ้านของนาง แล้วครุ่นคิดว่าจะทำอย่างไรถึงจะได้สูตรมา

ทันใดนั้นก็เกิดความคิดขึ้นมา โรงงานนั้นสร้างไม่สูงนัก ถ้าปีนขึ้นไปบนหลังคาแล้วแงะกระเบื้องออก ก็จะสามารถเข้าไปข้างในได้ไม่ใช่หรือ

แค่ตอนออกมาจะลำบากหน่อย แต่ในโรงงานนั้นมีมุมให้ซ่อนตัวได้สักพัก รอให้คนงานมาแล้วค่อยแอบออกมาก็เท่านั้นเอง

เมื่อวางแผนเรียบร้อยแล้ว เฉินเจียวเจียวก็รอคอยความมืดมาเยือนอย่างใจเย็น นางไม่เคยเข้าใกล้โรงงานมาก่อน จึงไม่รู้ว่าในลานบ้านที่อวิ๋นเถียนเถียนอาศัยอยู่ตอนนี้ มีเสียงเห่าของสุนัขดังขึ้นเป็นระยะ

ยามพลบค่ำ ทุกคนเลิกงานกลับบ้านกันหมดแล้ว อวิ๋นเถียนเถียนมาถึงก็ปิดล็อคประตูทั้งสองบาน แล้วให้ลูกสุนัขน้อย เสี่ยวหลาง อยู่เฝ้าโรงงาน

ตอนค่ำ เฉินชู่เกินเข้านอนแต่หัวค่ำ เฉินเจียวเจียวรอคอยช่วงเวลานี้มาตลอด นางไม่ได้บอกแผนการนี้กับบิดามารดา เพราะถ้าบอกไป ท่านทั้งสองอาจไม่เห็นด้วย

และที่สำคัญที่สุดคือ นางอยากเก็บเงินสองร้อยตำลึงนั้นไว้เอง จึงตั้งใจปิดบังมารดา

ความมืดค่อย ๆ ปกคลุม หมู่บ้านจมอยู่ในความเงียบสงบ นอกจากเสียงแมลงในต้นฤดูใบไม้ร่วงแล้ว ก็ไม่มีเสียงใดอีก

เฉินเจียวเจียวสวมเสื้อผ้าฝ้ายที่นางไม่ค่อยได้ใส่ แอบออกจากบ้าน พร้อมกับแบกบันไดไม้ออกมาด้วย

นางแอบย่องมาที่โรงงาน ทว่าเพียงแค่นางวางบันไดเท่านั้น เสี่ยวหลางที่อยู่ข้างในก็ได้ยินเสียงและเห่าเสียงดังลั่น

เสียงเห่าของสุนัขในยามดึกช่างแสบแก้วหู อวิ๋นเคอกับอวิ๋นเถียนเถียนที่อาศัยอยู่ไม่ไกลก็ตื่นขึ้นมาอย่างรวดเร็ว ทั้งสองรีบสวมเสื้อผ้าลุกขึ้นจากเตียง

แม้แต่เฉินเฉินก็ยังวิ่งออกมาถามอย่างงัวเงีย “พี่สาว เกิดอะไรขึ้นหรือ?”

อวิ๋นเถียนเถียนกลับพูดอย่างไม่พอใจ “เด็กน้อยกังวลไปทำไม รีบกลับไปนอนให้สบายเถิด ถ้านอนไม่พอ พรุ่งนี้เจ้าจะอ่านหนังสือได้อย่างไร”

แม้เฉินเฉินจะไม่พอใจที่พี่สาวปฏิบัติกับเขาเหมือนเด็ก แต่ก็ยังเชื่อฟังกลับเข้าห้องไป

อวิ๋นเคอกับอวิ๋นเถียนเถียนสบตากัน แล้วจึงเดินออกจากบ้าน

เฉินเจียวเจียวตกใจจนตัวแข็งทันทีที่ได้ยินเสียงเห่าของเสี่ยวหลาง แล้วก็เห็นว่าอวิ๋นเถียนเถียนจุดตะเกียงในบ้านข้าง ๆ

นางจึงวิ่งหนีอย่างรวดเร็ว ทิ้งบันไดไว้ตรงนั้นโดยไม่ทันได้เก็บ

นางไม่สนใจอะไรอีกแล้ว ถ้าถูกจับได้ นางก็จะกลายเป็นขโมย คงไม่มีใครกล้าแต่งงานกับนางอีกตลอดชีวิต ยิ่งไปกว่านั้น เรื่องนี้นางยังปิดบังบิดามารดาอีก หากเรื่องใหญ่โตขึ้นมา มารดาที่นางเคยทำให้เสียใจมาแล้วครั้งหนึ่ง คงไม่ยอมออกหน้าช่วยนางอีก

เมื่ออวิ๋นเถียนเถียนเดินมาถึงด้านนอกของโรงงาน นางก็เห็นบันไดไม้พิงอยู่ที่กำแพงข้างโรงงาน ที่ใต้บันได มีรองเท้าปักลายดอกไม้อยู่หนึ่งข้าง ดูจากลวดลายแล้ว ในหมู่บ้านนี้คงไม่มีสตรีใดกล้าสวมรองเท้าปักลายดอกไม้งดงามเช่นนี้

นางก้มลงหยิบรองเท้าปักลายดอกไม้ขึ้นมา อดรู้สึกสงสัยไม่ได้ ผู้ที่สวมรองเท้างดงามเช่นนี้ได้ เหตุใดจึงต้องมาเป็นขโมย

อีกทั้งหมู่บ้านนี้ก็เงียบสงบมาตลอด ไม่เคยได้ยินว่ามีสตรีคนใดมีนิสัยขี้ขโมย

เฉินเจียวเจียวรีบร้อนวิ่งกลับบ้าน เมื่อกลับถึงจึงพบว่าเท้าข้างหนึ่งถูกก้อนหินบาดจนเลือดออก ที่แท้รองเท้าก็หายไปไม่รู้ตั้งแต่เมื่อใด

แต่ในตอนนี้ อวิ๋นเถียนเถียนคงออกมาตรวจดูแล้ว นางก็ไม่กล้าออกไปข้างนอก กลัวว่าจะถูกจับได้ จะทำอย่างไรดี? แต่ถ้าไม่ออกไปหารองเท้า หากอวิ๋นเถียนเถียนเก็บรองเท้าได้ พรุ่งนี้เรื่องคงวุ่นวาย นางก็คงหมดหนทางแล้ว

แม้อวิ๋นเถียนเถียนจะรู้ว่าคนผู้นี้คงรีบร้อนหนีไป ในโรงงานคงไม่มีความเสียหายอะไร แต่นางก็ยังเข้าไปตรวจดูอย่างละเอียด

เสี่ยวหลางทำหน้าที่อย่างดีเยี่ยม พอได้ยินเสียงก็เห่าขึ้นมา ดังนั้นคนผู้นั้นคงยังไม่ทันได้ทำอะไร ก็ถูกเสียงเห่าทำให้ตกใจหนีไปแล้ว

แต่นี่ก็ยิ่งพิสูจน์ว่า เฉินผิงอันไม่ได้โกหก จริง ๆ แล้วมีคนจ้องจะทำอะไรกับโรงงานของนาง

แต่อีกฝ่ายก็ไม่ได้บอกนางอย่างชัดเจนว่าเป็นใคร บางทีอาจถึงเวลาที่ต้องไปหาเฉินผิงอันอีกครั้ง

เขาช่วยเหลือนาง ก็ไม่เสียหายที่จะให้ผลประโยชน์บางอย่างแก่เขา

แต่เช้าตรู่ อวิ๋นเถียนเถียนถือเนื้อหมักสองชิ้น เดินเข้าไปในลานบ้านของเฉินผิงอัน

เฉินผิงอันก็กอดไหสุรานั่งอยู่ในลานบ้านแต่เช้า เมาจนไม่รู้เรื่องรู้ราว

อวิ๋นเถียนเถียนเดินเข้าไปใช้ปลายเท้าเตะ เฉินผิงอันเบา ๆ เฉินผิงอันรู้สึกตัวลืมตาที่พร่ามัวขึ้นมา

“อวิ๋นจิ่งเอ๋อร์! เจ้ามาหัวเราะข้าหรือ? บัดนี้ข้ามีชีวิตอยู่อย่างไม่เป็นคนไม่เป็นผี เจ้ามาหัวเราะเยาะข้าสินะ”

อวิ๋นเถียนเถียนยิ้มมุมปาก บอกว่าเกลียดอวิ๋นจิ่งเอ๋อร์ แต่ตอนนี้เมาแล้วยังพร่ำพูดถึงนางเช่นนี้ ไม่เห็นถึงความเกลียดชังเลยสักนิด

แต่มีบางเรื่องที่ต้องจัดการให้เสร็จโดยเร็ว นางจึงใช้กระบวยตักน้ำจากโอ่ง สาดใส่หน้าเฉินผิงอัน

น้ำต้นฤดูใบไม้ร่วงเย็นเฉียบ

เฉินผิงอันได้สติขึ้นมา เห็นอวิ๋นเถียนเถียนยืนมองเขาอยู่

“เจ้ามาที่นี่ทำไม?”

นางไม่รีบร้อน หยิบเก้าอี้มานั่งลง พลางกล่าวว่า “เจ้าช่างดีจริง ๆ แต่เช้าก็เมาถึงเพียงนี้”

เฉินผิงอันทำหน้าบึ้งตึง เอ่ยเสียงเย็นชา “ไม่เกี่ยวกับเจ้า!”

“ฮึ ต่อให้เจ้าเมาตายไป มารดาของข้าก็ไม่แม้แต่จะมองเจ้า หากไม่ใช่เพราะข้า นางคงไม่มองเจ้าด้วยซ้ำ”

เฉินผิงอันลุกขึ้นยืน ปัดเสื้อผ้าที่ยับให้เรียบ แล้วนั่งลงหน้าประตู

“เจ้าต้องการอะไร? เอ่ยมาเร็ว ๆ ถ้าไม่พูด ข้าจะออกไปแล้ว”

แม้อวิ๋นเถียนเถียนจะรู้สึกสงสารเฉินผิงอัน แต่เมื่อนึกถึงการกระทำของเขาก่อนหน้านี้ ก็รู้สึกว่าเขาสมควรแล้ว

“ข้าแค่อยากถามเจ้าว่า เมื่อวานเจ้าบอกว่ามีคนจับตาดูโรงงานของข้า แล้วคนผู้นั้นเป็นใคร?”

เฉินผิงอันก้มหน้าไม่พูดอะไร เขาไม่รู้ว่าการพูดออกไปโดยไม่มีหลักฐานจะมีปัญหาหรือไม่

“เมื่อคืนนี้ มีหญิงผู้หนึ่งนำบันไดมาที่โรงงาน โชคดีที่มีสุนัขอยู่ หญิงผู้นั้นจึงตกใจวิ่งหนีไป”

เฉินผิงอันไม่รู้สึกแปลกใจ คราวที่แล้วเฉินเจียวเจียวไม่สำเร็จ ย่อมไม่ยอมแพ้ ดังนั้นโอกาสที่จะลงมือซ้ำจึงมีสูง

แต่เหตุใดเด็กสาวผู้นี้จึงรู้ว่าเป็นสตรี? หรือว่านางมีหลักฐาน

“เจ้ารู้ใช่หรือไม่ว่าหญิงผู้นั้นเป็นใคร เมื่อวานนางตกใจเสียงเห่าจนวิ่งหนีไป ทำรองเท้าหลุดไว้ข้างหนึ่ง ข้าเห็นว่าเป็นรองเท้าปักลาย คิดดูแล้วในหมู่บ้านนี้ คงมีสตรีไม่มากนักที่สวมรองเท้าปักลายได้ ดังนั้น ข้ามาที่นี่ก็เพียงเพื่อยืนยันเท่านั้น”