ยอดชายาหนีรัก ไปพักใจที่ชายป่า - บทที่ 158 เฉินเจียวเจียวอีกแล้ว

บทที่ 158 เฉินเจียวเจียวอีกแล้ว

เฉินผิงอันอดไม่ได้ที่จะโต้แย้ง “เจ้ารู้ได้อย่างไรว่าเป็นคนในหมู่บ้าน อาจจะเป็นคนจากหมู่บ้านอื่นก็ได้”

อวิ๋นเถียนเถียนยิ้มอย่างสงบ “เฉินผิงอัน เจ้าโง่เขลาก็ไม่ได้หมายความว่าทุกคนจะโง่เหมือนเจ้า หากจะขนบันไดมาจากหมู่บ้านอื่น มาถึงหมู่บ้านนี้ก็ต้องผ่านระยะทางไกลพอสมควร ระหว่างทางจะต้องผ่านบ้านข้า อวิ๋นเคอเป็นนายพราน หากมีคนผ่านมาเขาต้องรู้แน่”

“ไม่มีใครผ่านบ้านข้า แต่กลับสามารถขนบันไดมาถึงโรงงานได้ นั่นแสดงว่าต้องเป็นคนในหมู่บ้านแน่นอน ถึงตอนนี้แล้วเจ้ายังจะปกปิดให้คนอื่นอีกหรือ?”

เฉินผิงอันเงียบไปครู่หนึ่ง รองเท้าปักลายนั่นเป็นหลักฐาน

“เป็นเฉินเจียวเจียว ข้าไม่รู้ว่านางคิดอะไรอยู่ แต่คราวก่อนที่หลบ ๆ ซ่อน ๆ อยู่หน้าประตูโรงงานของเจ้าก็คือนาง แต่ข้าไม่มีหลักฐานอะไร อีกทั้งเจ้าก็คงไม่เชื่อคำพูดของข้า ตอนนั้นข้าจึงไม่ได้พูดอะไร”

หากเป็นคนอื่น อวิ๋นเถียนเถียนอาจจะไม่เชื่อ แต่ถ้าคนนั้นเป็นเฉินเจียวเจียว นางไม่รู้สึกแปลกใจเลย

จิตใจของผู้หญิงบางคนช่างประหลาดยิ่งนัก ทั้ง ๆ ที่ตนเองไม่เคยทำอะไรให้นางโกรธเคืองเลย คนที่ทำให้นางโกรธจริง ๆ คืออวิ๋นเคอ แต่เฉินเจียวเจียวกลับเอาความแค้นทั้งหมดมาลงที่นาง

“ข้าเข้าใจแล้ว แต่ลูกสุนัขที่เจ้าให้ข้ามาก็ทำประโยชน์ได้มาก เพื่อขอบคุณเจ้า เนื้อหมักพวกนี้เจ้าเอาไปกินสิ ถึงแม้ว่าตอนนี้เจ้าจะไม่มีอะไรเลย แต่ชีวิตก็ต้องดำเนินต่อไป หากวันใดเจ้าหมดหนทางจริง ๆ เฉินเฉินก็คงไม่ทอดทิ้งเจ้าหรอก”

“แต่เจ้าก็อย่าได้อาศัยเรื่องนี้มาเกาะเขา สัญญาขายอยู่ในมือข้า เจ้าอย่าได้บังคับให้ข้าต้องเอามันออกมาเลย”

เฉินผิงอันไม่พูดอะไร อวิ๋นเถียนเถียนก็รู้สิ่งที่ต้องการรู้แล้ว จึงหมุนตัวเดินออกไป

พอนางเดินมาถึงประตู เฉินผิงอันก็เรียกนางไว้

“เจ้าจะส่งเฉินเฉินไปอยู่กับคนอื่นจริง ๆ หรือ?”

อวิ๋นเถียนเถียนหันกลับมาพูดด้วยสีหน้าเย็นชา “แล้วจะให้ทำอย่างไรเล่า? เด็กที่มีพรสวรรค์เช่นนี้ จะต้องพลาดโอกาสในชีวิตเพราะบิดามารดาที่ไร้ความรับผิดชอบอย่างพวกเจ้าหรือ? เฉินผิงอัน ถึงตอนนี้แล้ว ที่เด็กคนนั้นยังมีชีวิตอยู่ได้ เจ้าก็ควรขอบคุณสวรรค์แล้ว”

“เจ้ารู้หรือไม่ว่าหลังจากที่เจ้าออกไป เด็กคนนั้นต้องใช้ชีวิตอย่างไร ตอนที่ข้ายังอยู่ หลินชุนฮวามีที่ระบายอารมณ์ ก็เลยไม่ได้ทำร้ายเขา อย่างมากก็แค่ทำให้อดอาหารไม่กี่มื้อเท่านั้น แต่พอข้าออกจากบ้านนี้ไป เฉินเฉินที่ยังเด็กก็กลายเป็นที่ระบายอารมณ์!”

“เจ้าที่เป็นพ่อ ไม่เพียงแต่ไม่ปกป้องลูก ยังช่วยคนชั่วทำร้ายเขาอีก! เฉินผิงอัน ชีวิตของเจ้านี่ช่างล้มเหลวจริง ๆ ในฐานะลูกชาย เจ้าทำให้มารดาของเจ้าต้องล้มป่วย ในฐานะสามี ภรรยาคนแรกไม่เคยสนใจเจ้าเลยสักนิด ส่วนคนที่สองที่เจ้าทะนุถนอมเหมือนไข่ในหิน สุดท้ายก็หักหลังเจ้า”

“ที่สำคัญที่สุดคือ ในฐานะพ่อ เจ้าปกป้องลูกตนเองไม่ได้ ตอนนี้จิตใจของเด็กคนนั้นเต็มไปด้วยความแค้น ถึงแม้ข้าจะพยายามแนะนำเขาอย่างไร เงาดำในวัยเด็กก็จะติดตามเขาไปตลอดชีวิต!”

เฉินผิงอันส่ายหน้าไปมา “ไม่ ข้าก็ตั้งใจจะให้เขาเรียนหนังสือ”

“ใช่ เจ้าตั้งใจจะให้เขาเรียนหนังสือ แล้วผลเป็นอย่างไร? โยนเขาให้เฉินเฉิงเยี่ย วันแรกที่เฉินเฉิงเยี่ยสอนเขา ก็กดเขาลงกับพื้นแล้วตีเขา ถ้าข้าไปไม่ทัน เด็กคนนี้จะถูกตีจนเป็นอย่างไรก็ไม่รู้”

“จากนั้น หลินชุนฮวาก็ยุยงเจ้า เจ้าก็รู้สึกว่าเด็กคนนี้ไม่มีแววที่จะสร้างได้แล้ว แต่ตอนนี้เขาเพิ่งเรียนหนังสือได้ไม่นาน อาจารย์ก็ให้เขาเข้าร่วมการสอบปีหน้าแล้ว เฉินผิงอัน เจ้าไม่เพียงตาบอด แต่หัวใจก็บอดด้วย!”

อวิ๋นเถียนเถียนมองดูเฉินผิงอัน ใบหน้าของเขาซีดเผือดเพราะคำพูดของนาง นางไม่อยากทำร้ายจิตใจเขาต่อไป จึงถอนหายใจอย่างจนปัญญาแล้วหันหลังเดินออกจากลานบ้านของเฉินผิงอัน

ลานบ้านที่ไร้คนดูแล ดูรกรุงรังไปหมด เฉินผิงอันมองดูบ้านที่รก นึกถึงตอนนี้ที่ตนเองอยู่อย่างโดดเดี่ยว เขาจึงถอดผ้าคาดเอวแล้วพาดไว้บนคานบ้าน

เมื่อเขายืนบนเก้าอี้แล้วสอดศีรษะเข้าไปตรงผ้าที่อยู่บนคาน กลับพลันสูญเสียความกล้าทั้งหมดในทันที เขาเซล้มลงบนพื้น แล้วคลานกลับไปบนเตียงของตน

ผ้าคาดนั้นยังคงพาดอยู่บนคานแกว่งไปมา ตอนนี้เฉินผิงอันไม่มีความกล้าแม้แต่จะมองมัน

อวิ๋นเถียนเถียนเดินไปตามถนนที่มุ่งหน้าไปบ้านผู้นำหมู่บ้าน แน่นอนว่าในตะกร้าที่ถืออยู่ในมือยังมีรองเท้าปักลายดอกไม้อยู่ด้วย นางไม่รู้เลยว่าเฉินผิงอันคิดจะฆ่าตัวตาย

หรือว่าผ้าคาดที่อยู่บนคานนั้น จะรู้ว่าในใจของเฉินผิงอันขัดแย้งมากเพียงใด

ทุกครั้งที่ผู้นำหมู่บ้านเห็นอวิ๋นเถียนเถียนมาหา เขาก็รู้สึกหวาดหวั่นอยู่ลึก ๆ มักรู้สึกว่าจะต้องมีเรื่องให้เขาจัดการอีกแล้ว

เรื่องที่ให้เขาจัดการก่อนหน้านี้ล้วนเป็นเรื่องดี ๆ ครอบครัวของผู้นำหมู่บ้านก็ได้รับผลประโยชน์ไม่น้อยเพราะเรื่องเหล่านั้น แต่วันนี้สีหน้าของอวิ๋นเถียนเถียนดูหม่นหมอง ดูแล้วไม่เหมือนจะมีเรื่องดี ๆ เลย

ผู้นำหมู่บ้านถามอย่างระมัดระวัง “อวิ๋นเถียนเถียน เจ้าเป็นอะไรไป มีเรื่องอันใดหรือ? มีอะไรก็บอกข้ามาเถิด เรื่องที่ข้าตัดสินใจได้ ข้าก็จะช่วยเจ้าตัดสินใจทั้งหมด”

อวิ๋นเถียนเถียนนั่งลงบนตามที่ผู้นำหมู่บ้านเชื้อเชิญ แม้จะไม่รู้ว่าทำไมช่วงนี้ผู้นำหมู่บ้านถึงสุภาพกับนางมากนัก หรืออาจเป็นเพราะผลประโยชน์เหล่านั้นก็ได้

แต่ในเมื่อมาถึงแล้ว สิ่งที่ควรพูดก็ต้องพูดออกมา

“ท่านผู้นำหมู่บ้านอาจจะไม่ทราบ เมื่อไม่กี่วันก่อนข้าพบว่ากุญแจใหญ่ที่ประตูโรงงานถูกคนแตะต้อง ข้าจึงระแวดระวังและเลี้ยงลูกสุนัขไว้ แม้มันจะไม่กัดคน แต่ก็ยังเห่าเมื่อได้ยินเสียง”

“เมื่อคืนข้าได้ยินเสียงสุนัขเห่า ทุกคนในบ้านจึงลุกขึ้นมาตรวจดู เมื่อพวกเราไปถึงด้านนอกโรงงาน ก็เห็นบันไดไม้วางอยู่ข้างกำแพงโรงงาน บนพื้นยังมีรองเท้าปักลายดอกไม้ที่ตกอยู่ด้วยเจ้าค่ะ”

“เรื่องนี้ชัดเจนแล้ว มีคนพยายามจะปีนขึ้นไปบนหลังคา แล้วเข้าไปในโรงงานของข้า แต่ไม่มีที่ให้ซ่อน ข้าเลี้ยงสุนัขไว้ เมื่อมันเห่า คนผู้นั้นจึงตกใจ ด้วยความรีบร้อนหนีไปจึงทิ้งรองเท้าไว้เจ้าค่ะ”

สีหน้าของผู้นำหมู่บ้านเคร่งขรึมขึ้นมา “ปกติแล้วหมู่บ้านของเราเงียบสงบมานาน ไม่เคยเกิดเรื่องลักขโมยเช่นนี้มานานแล้ว”

สีหน้าของอวิ๋นเถียนเถียนไม่ค่อยดีนัก ผู้นำหมู่บ้านก็พลอยรู้สึกกังวลไปด้วย

“ท่านผู้นำหมู่บ้านก็รู้ หากข้าไปสร้างโรงงานที่ไหนก็มีคนยินดี ไม่จำเป็นต้องสร้างในหมู่บ้านของเราก็ได้ ที่ข้าทำเช่นนี้ ก็เพราะเห็นแก่ความสัมพันธ์อันดีกับคนในหมู่บ้าน แต่เรื่องที่เกิดขึ้นตอนนี้ทำให้ข้าต้องระมัดระวังมากขึ้น ไม่ว่าคนผู้นั้นจะต้องการเข้ามาทำอะไร ผลที่ตามมาก็ไม่ใช่สิ่งที่ท่านหรือข้าจะรับไหว”