ยอดชายาหนีรัก ไปพักใจที่ชายป่า - บทที่ 166 โดนยาเสน่ห์ของคุณชายหลี่

บทที่ 166 โดนยาเสน่ห์ของคุณชายหลี่

หลี่ซื่อหัวตะลึงงัน แม้จะรู้ดีว่าเด็กสาวผู้นี้มีฐานะไม่ธรรมดา แต่ไม่ว่าจะไม่ธรรมดาเพียงใด นั่นก็เป็นเรื่องที่ซ่อนอยู่เบื้องหลัง หน้าฉากนางก็เป็นเพียงหญิงชาวบ้านธรรมดาคนหนึ่ง ต่อให้เขามีความกล้าสักเพียงใด ก็ไม่กล้าพานางมาอยู่ต่อหน้าตนเองแล้วบอกว่าจะแต่งนางเป็นภรรยา

ในช่วงเวลาที่เขาตะลึงงันนั้น อวิ๋นเถียนเถียนก็เริ่มโต้กลับทันที “ดูเหมือนคุณชายหลี่ยังคิดไม่ออกว่าจะให้ตำแหน่งอะไรแก่ข้า คุณชายหลี่ไม่เคยได้ยินคำพูดที่ว่า ขอเป็นภรรยาสามัญชน ดีกว่าเป็นอนุภรรยาของขุนนาง”

“คุณชายหลี่ เรื่องวันนี้ข้าจะถือว่าไม่เคยได้ยินท่านพูด ต่อไปหากท่านจะนำเรื่องเช่นนี้มาล้อเล่นอีก เช่นนั้นการค้าระหว่างเราก็ไม่จำเป็นต้องดำเนินต่อไป ข้าอวิ๋นเถียนเถียนไม่ว่าจะไร้ค่าเพียงใด ก็ไม่ใช่คนที่คุณชายหลี่จะเล่นสนุกได้”

คำพูดนี้สร้างคลื่นใหญ่ในใจของอวิ๋นเคอ

ตอนแรกเมื่ออวิ๋นเถียนเถียนถามหลี่ซื่อหัวว่าตนเองจะได้ตำแหน่งอะไรเมื่ออยู่ข้างกายเขา หัวใจของเขาจมดิ่งลงสู่ก้นเหว แม้แต่แสงอาทิตย์ก็ดูเหมือนจะมืดลง ชีวิตไม่มีความหมาย

แต่เมื่อได้ยินตอนท้าย อวิ๋นเคอถึงกับจะยุติการค้าเพราะคำพูดไม่กี่ประโยคของอีกฝ่าย เขากลับรู้สึกทันทีว่าตนเองยังมีชีวิตอยู่ ถึงขั้นได้ยินเสียงหัวใจเต้นตึกตัก ๆ

เขายืนเงียบอยู่ข้าง ๆ มองอวิ๋นเถียนเถียนส่งคุณชายหลี่ออกไป แล้วจึงหันกลับเข้าไปในถ้ำที่เคยอาศัยอยู่ก่อนหน้านี้

เขาต้องหาที่สงบเพื่อคิดทบทวนชีวิตของตนเองให้กระจ่าง…

ส่วนหลี่ซื่อหัว เมื่อถูกอวิ๋นเถียนเถียนส่งออกจากลานบ้าน ในใจมีความขมขื่นอยู่บ้าง แต่ก็รีบปลดปล่อยความคิดนั้นทิ้งไป

เด็กสาวผู้นี้ก็แค่สวยกว่าคนอื่นเล็กน้อย ไม่จำเป็นต้องให้ตำแหน่งภรรยาเอกแก่นางหรอก!

แต่เขาเพิ่งเดินออกมาไม่ไกล ก็มีหญิงงามปรากฏขึ้นตรงหน้า

แม้หญิงสาวผู้นั้นจะไม่งดงามเท่าอวิ๋นเถียนเถียน แต่ก็สง่างาม โดยเฉพาะรอยยิ้มบนใบหน้า ที่พอเหมาะพอดีทำให้ผู้คนรู้สึกอบอุ่นยิ่งนัก

นี่คือเฉินไฉอีที่รีบมาหลังจากได้ยินข่าว รอคอยโอกาสที่คุณชายหลี่จะมาเยือนหมู่บ้านเล็ก ๆ นี้อีกครั้ง จึงรีบมาพบกับคนที่ตนเองคิดถึงมาตลอด

ภาพลักษณ์ภายนอกของคุณชายหลี่แต่เดิมก็เป็นคุณชายเจ้าสำราญอยู่แล้ว เขาเคาะพัดลงบนหลังมือ ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงเจ้าเล่ห์ “โอ้! ไม่คิดว่าในหมู่บ้านนี้จะมีแต่คนงามเต็มไปหมดเลย”

เฉินไฉอีใบหน้าแดงก่ำด้วยความเขิน นางมองหลี่ซื่อหัวอย่างเขินอาย รู้สึกว่าคุณชายหลี่ผู้นี้ดูดีไม่ว่าจะมองจากมุมไหน

อีกทั้งตอนนี้คุณชายหลี่กำลังมองนางด้วยสายตาเปี่ยมด้วยความรัก จะเป็นไปได้ไหมว่าเขาก็จะหวั่นไหวกับนางเช่นกัน

ในเวลานี้ ภรรยาผู้นำหมู่บ้านบังเอิญเดินผ่านมาพอดี เมื่อเห็นบุตรสาวของตนกำลังยืนอยู่ต่อหน้าหลี่ซื่อหัว นางก็ตกใจจนหัวใจเต้นระรัว

นางรีบวิ่งเข้าไปคว้ามือบุตรสาวเพื่อพากลับบ้าน หลี่ซื่อหัวมองภาพนั้นอย่างสนุกสนาน เห็นเฉินไฉอีถูกมารดาลากตัวไป แต่นางกลับยังมองมาทางเขาอย่างอาลัยอาวรณ์

เฉินไฉอีถูกลากกลับบ้าน ภรรยาผู้นำหมู่บ้านด่าทอนางทันที “คำที่พ่อแม่บอกเจ้า เจ้าไม่ได้ฟังสักคำใช่หรือไม่! รูปโฉมของเจ้าเมื่อเทียบกับอวิ๋นเถียนเถียนแล้ว เจ้าคิดจริง ๆ หรือว่าคุณชายหลี่จะมองเจ้า”

เฉินไฉอีที่ปกติเชื่อฟังบิดามารดาเสมอ ครั้งนี้กลับรวบรวมความกล้าโต้แย้งขึ้นมา “หญิงคนนั้นมีอะไรดี ทั้งวันแต่งตัวเชย เจอคุณชายหลี่ก็พูดจาประชดประชัน ไม่มีความอ่อนโยนเลยสักนิด คุณชายหลี่ไม่สนใจนาง ก็เป็นเรื่องที่สมควรแล้ว”

บุตรสาวที่แต่ไหนแต่ไรมาเชื่อฟังบิดามารดาตลอด เพื่อชายคนหนึ่งถึงกับตำหนิบิดามารดาของตนเช่นนี้ ภรรยาผู้นำหมู่บ้านโกรธจนหน้าแดง ใช้มือลูบอก กว่าจะหายใจได้ก็นานพอดู

“เจ้าเคยเห็นคุณชายหลี่เอาใจใส่ใครจริงจังบ้างหรือไม่ ก็แค่เล่นสนุกแล้วก็ทิ้งขว้าง แม้แต่คนที่ส่งไปที่จวนของเขาก็ไม่เคยกลับมาอีก! เจ้าไม่คิดบ้างหรือว่าคนพวกนั้นหายไปไหน?”

“ที่ผู้หญิงพวกนั้นหายไป ก็แค่ทำให้ครอบครัวของพวกนางได้รับเงินเท่านั้น ไม่ได้เสียหายอะไร เจ้าเป็นลูกสาวคนเดียวของพ่อกับแม่ พวกเราก็คงทนเห็นเจ้าถูกขายไม่ได้หรอก!”

พูดจบ ก็เห็นบุตรสาวมีท่าทีอ่อนลง จึงเดินเข้าไปปลอบโยนอย่างนุ่มนวล “ไฉอี ด้วยรูปโฉมของเจ้า ชื่อเสียงในละแวกนี้ อีกทั้งฐานะทางบ้านของเราก็ไม่ได้แย่ ไม่ว่าจะแต่งเข้าบ้านไหนก็เป็นภรรยาเอก ใช้ชีวิตอย่างดี ทำไมต้องส่งตัวไปให้คนอื่นรังแก!”

“หากเจ้าตามคุณชายหลี่ไป อย่างมากก็แค่เป็นอนุภรรยา หรืออาจเป็นแค่นางบำเรอ! จวนของตระกูลใหญ่ไม่เหมือนบ้านชาวนาของเรา มีเล่ห์เหลี่ยมสารพัด เจ้าเป็นแค่เด็กสาว จะไปสู้กับคนที่ผ่านร้อนผ่านหนาวมาได้อย่างไร อีกอย่าง อนุภรรยาก็ซื้อขายกันได้ ถ้าเขาไม่พอใจเจ้า ขายเจ้าไปยังหอนางโลม ชีวิตของเจ้าก็จบเห่แล้ว!”

แต่คำพูดอ้อนวอนของภรรยาผู้นำหมู่บ้าน บุตรสาวกลับไม่เข้าใจ!

เฉินไฉอีหันหน้าหนีอย่างไม่พอใจกล่าวว่า “ท่านแม่ชอบทำลายกำลังใจข้า! คุณชายหลี่ก็มีใจให้ข้าเช่นกัน ขอเพียงเขาเอ็นดูข้า ใครจะกล้าทำอะไรข้า แม้แต่ภรรยาเอกก็คงต้องยอมข้า!”

“แม่คนอื่นล้วนหวังให้ลูกสาวแต่งงานดีมีชีวิตที่ดี มีใครเหมือนท่านแม่บ้าง อยากให้ลูกสาวแต่งกับพวกชาวนา! ต้องทำงานหนักในไร่นาทั้งชีวิตหรือ?”

เมื่อเฉินไฉอีเอ่ยคำว่า ‘ชาวนา’ ออกมา ภรรยาผู้นำหมู่บ้านก็โกรธจนตบหน้านางอย่างแรง!

“บิดามารดาของเจ้าก็เป็นชาวนา เจ้าก็ดูถูกพวกเราด้วยใช่หรือไม่! คุณชายหลี่เอายาเสน่ห์ให้เจ้ากินหรือ? ไม่ยอมเป็นภรรยาเอก กลับอยากไปเป็นอนุที่ต้องคอยรับใช้คนอื่น ยังคิดว่านั่นเป็นชีวิตที่ดีอยู่อีกหรือ!”

“คุณชายหลี่ก็แค่คนเจ้าชู้ เห็นใครสวยหน่อยก็ทำตาหวานใส่ เจ้าหลงกลเขาจริง ๆ หรือ?”

แม้จะเป็นคำสอนที่ถูกต้อง แต่การตบหน้านั้นกลับทำให้เฉินไฉอีเกิดความดื้อรั้น

ตั้งแต่เด็กจนโต ไม่เคยมีใครในบ้านลงมือกับนาง บัดนี้โดนตบไปทีหนึ่ง คำพูดมารดานางจึงไม่ฟังอีกต่อไป

นางโกรธแล้ววิ่งเข้าห้องของตัวเอง ปิดประตูดังปัง!

บุตรสาวที่ดี ๆ ถูกคุณชายหลี่ทำให้หลงใหลถึงเพียงนี้ ภรรยาผู้นำหมู่บ้านโกรธจนหายใจไม่ออก พอดีกับที่ผู้นำหมู่บ้านเดินเข้ามาจากข้างนอก

เห็นภรรยาของตนยืนอยู่ตรงนั้นด้วยสีหน้าซีดเซียว มือกุมอก ท่าทางโกรธจนควบคุมตัวเองไม่ได้

“เจ้าเป็นอันใดไป? ผู้ใดทำให้เจ้าโกรธหรือ?”