ยอดชายาหนีรัก ไปพักใจที่ชายป่า - บทที่ 167 ผู้นำหมู่บ้านสั่งสอนลูกสาว

บทที่ 167 ผู้นำหมู่บ้านสั่งสอนลูกสาว

ภรรยาผู้นำหมู่บ้านที่อัดอั้นตันใจ ในที่สุดก็ได้ที่ระบายความโกรธ

“วัน ๆ เอาแต่วิ่งวุ่นอยู่นอกบ้าน คิดว่าเป็นผู้นำหมู่บ้านแล้วยิ่งใหญ่นักหรือ ลูกสาวตนเองยังไม่ดูแล!”

ลูกสาว? ไฉอีทำให้นางโกรธหรือ?

เฉินซงถูกด่าอย่างไม่ทันตั้งตัว จึงถามอย่างงุนงง “ไฉอีไม่ใช่เด็กว่านอนสอนง่ายหรอกหรือ ทำไมถึงทำให้เจ้าโกรธได้?”

“ว่านอนสอนง่าย? เจ้าดูท่าทางนางสิ ดูเหมือนว่านอนสอนง่ายหรือ ข้าพูดดี ๆ กับนาง ให้นางแต่งงานกับคนในหมู่บ้านมีฐานะพอ ๆ กัน แต่นางกลับอยากไปเป็นอนุของคุณชายหลี่! การเป็นอนุมันดีตรงไหน? อายุยังน้อยก็คิดเกินตัว!”

คำบ่นของภรรยาทำให้เฉินซงเข้าใจทันที

แต่ที่ผ่านมาเขาระวังป้องกันอย่างดี ก็เพื่อป้องกันไม่ให้คุณชายหลี่มาสนใจลูกสาวของตน ใครจะรู้ว่ากลับป้องกันลูกสาวตัวเองไม่ได้ นางกลับไปสนใจคุณชายหลี่เสียเอง

หากตระกูลของตนเป็นขุนนางใหญ่ ลูกสาวสนใจคุณชายหลี่ก็คงพอพูดได้ หรือถ้าคุณชายหลี่เป็นแค่คนธรรมดาในหมู่บ้าน ก็คงไม่เป็นไร

แต่ปัญหาใหญ่คือ ตอนนี้ฐานะของทั้งสองต่างกันลิบลับ อีกทั้งคุณชายหลี่ยังเป็นคนเจ้าชู้ หากเขาจริงจังชอบลูกสาวของตนก็คงดี แต่มีอวิ๋นเถียนเถียนเป็นตัวอย่างอยู่แล้ว ลูกสาวของตนจะเทียบได้อย่างไร

เขาไม่มีความมั่นใจเหมือนลูกสาวของตน อวิ๋นเถียนเถียนดูก็รู้ว่าไม่ใช่คนธรรมดา ทั้งสวยทั้งมีความสามารถ แม้ลูกสาวของตนจะยืนอยู่ตรงหน้า เฉินซงก็ต้องยอมรับว่าเทียบไม่ได้เลย

“บ่นไปก็ไร้ประโยชน์ เจ้าไปเรียกเด็กคนนั้นออกมา ข้าจะลองคุยกับนางดู”

ภรรยาผู้นำหมู่บ้านบ่นไปพลางเดินไปที่ห้องลูกสาว

เฉินซงนั่งลงที่โต๊ะด้วยสีหน้าหม่นหมอง ในที่สุดเฉินไฉอีก็ออกมา บนใบหน้ามีรอยฝ่ามือแดง ๆ นางนั่งลงตรงหน้าเฉินซง เขารู้สึกสงสารอยู่บ้าง แต่ภรรยาของเขาก็ทำไปเพื่อสั่งสอนลูกสาว จึงไม่ได้พูดอะไรมาก

“ไฉอี พวกข้าเลี้ยงเจ้ามาอย่างดี แต่ไม่นึกว่าจะทำให้เจ้าเอาแต่ใจขนาดนี้ เจ้าลองบอกมาว่าเจ้าคิดจะทำอย่างไร?”

เมื่อเฉินไฉอีได้ยินบิดาพูดอย่างมีเหตุผล นางคิดว่าเรื่องแต่งงานกับคุณชายหลี่อาจมีหวัง จึงดีใจ

“ท่านพ่อ คุณชายหลี่ยังชมว่าข้าสวยเลย เขาต้องชอบข้าเป็นแน่ ขอเพียงได้รับความชอบจากเขา จะเป็นอนุหรือภรรยาเอกก็ไม่ต่างกัน ท่านพ่อ ท่านก็เป็นถึงผู้นำหมู่บ้าน ข้าย่อมดีกว่าอวิ๋นเถียนเถียนที่มารดาตายไปแล้วและบิดาก็ไม่ชอบ ถ้าข้าได้แต่งงานดี ๆ ก็จะได้ช่วยเหลือครอบครัวด้วย”

เฉินซงถอนหายใจ “เรื่องช่วยเหลือค่อยว่ากันทีหลัง แต่ตระกูลเฉินของเราไม่เคยส่งลูกสาวไปเป็นอนุใคร แล้วคุณชายของเจ้าก็เจ้าชู้ ไม่ว่าเจอผู้หญิงคนไหนก็ชมว่าสวย เจ้าแน่ใจได้อย่างไรว่าคุณชายหลี่ชอบเจ้า”

เฉินไฉอีอยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่พอนึกถึงความเรียบร้อยของสตรี นางก็หน้าแดงก่ำและก้มหน้าลงด้วยความอาย

“ไฉอี การใช้ชีวิตอย่างมั่นคงนั้นดีกว่า เจ้าสามารถใช้ชีวิตที่ดีได้ ทำไมถึงต้องยอมตกต่ำไปเป็นอนุของผู้อื่นด้วยเล่า บิดามารดาของเจ้าล้วนเป็นผู้ที่ใช้ชีวิตอย่างมั่นคง ข้าไม่เข้าใจจริง ๆ ว่าเหตุใดเจ้าถึงเป็นเช่นนี้ หากวันนี้ข้าส่งเจ้าไปเป็นอนุในบ้านของผู้อื่น ข้าคงไม่มีหน้าออกไปพบผู้คนอีกแล้ว”

ใบหน้าของเฉินไฉอีซีดขาวในทันที ในใจของนาง บิดามักจะเป็นผู้ที่เข้าอกเข้าใจนางเสมอ แต่บัดนี้แม้แต่บิดาก็ยังไม่เห็นด้วยกับความคิดของนาง นางเริ่มเข้าใจแล้วว่าบรรดาสตรีในนิยายนั้นช่างเศร้าโศกเพียงใด คนที่รักกันไม่สามารถอยู่ด้วยกันได้…

เฉินไฉอีคิดไปพลางน้ำตาไหล

พี่สะใภ้ ซึ่งก็คือภรรยาของต้าอัน แม้ว่าโดยปกติจะไม่ชอบพ่อสามี ที่เลี้ยงดูบุตรสาวอย่างทะนุถนอมราวกับคุณหนู

แต่นางก็ใช้ชีวิตสบายกว่าผู้อื่นภายใต้การดูแลของครอบครัวผู้นำหมู่บ้านผู้มีเหตุผล ดังนั้นนางจึงไม่เคยมีความเห็นใด ๆ

เพียงแต่เมื่อเห็นน้องสาวสามี ตั้งใจจะไปเป็นอนุที่จวนตระกูลหลี่ นางก็เริ่มบ่นในใจ ไฉอีถูกเลี้ยงดูราวกับคุณหนู แต่สุดท้ายกลับอยากไปเป็นอนุภรรยาของผู้อื่น สมองนางมีปัญหาหรือ?

แต่การอบรมสั่งสอนน้องสาวสามีนั้นไม่ใช่หน้าที่ของนางที่เป็นพี่สะใภ้ เพราะบิดามารดาแท้ ๆ ของไฉอียังอยู่ เมื่อเห็นเหตุการณ์ตรงหน้า นางก็รู้สึกหงุดหงิดใจ จึงสะบัดตัวเดินออกไป

ช่วงนี้นางทำงานในโรงงานกับสามี เมื่อไม่อยากอยู่ที่บ้านแล้ว ก็กลับไปทำงานที่โรงงานดีกว่า

อวิ๋นเถียนเถียนไม่รู้เรื่องความวุ่นวายที่คุณชายหลี่มาก่อในหมู่บ้านครั้งนี้ นางยุ่งอยู่กับการทำถั่วดองของนาง พอมีถั่วดองแล้ว นางก็เริ่มคิดถึงอาหารเช้าที่เคยกินในยุคปัจจุบัน

ในยุคที่กินข้าวทั้งสามมื้อ นางไม่ได้กินบะหมี่มานานแล้ว แต่ที่นี่ไม่ได้ปลูกข้าวสาลีเลย จะไปหาแป้งสาลีได้จากที่ไหน

ตอนนี้คงทำอะไรไม่ได้ แป้งในพื้นที่มิติก็ไม่สามารถนำออกมาได้โดยตรง ได้แต่รอดูว่าช่วงฤดูหนาวจะสามารถปลูกข้าวสาลีฤดูหนาวในที่ดินของบ้านได้หรือไม่

อวิ๋นเคอไม่สามารถช่วยอะไรในสิ่งที่อวิ๋นเถียนเถียนทำได้ เขายืนอยู่ในห้องมองผ่านหน้าต่างเห็นเด็กสาววุ่นวายไปมาไม่หยุด เขาผู้มั่นใจในตัวเองเสมอมา เริ่มสงสัยในตัวเอง

ด้วยตัวเขาในตอนนี้ เมื่อยืนอยู่ต่อหน้าหลี่ซื่อหัว ก็ไม่สามารถเทียบได้จริง ๆ และสายตาของหลี่ซื่อหัวที่มองอวิ๋นเถียนเถียนนั้น ทำให้เขารู้สึกถึงอันตรายอย่างยิ่ง

อวิ๋นเถียนเถียนก็รู้สึกแปลกใจ อวิ๋นเคอดูเหมือนอยากจะพูดอะไรแต่ก็ไม่พูด ซึ่งไม่เหมือนกับเขาในยามปกติเลย แต่เมื่ออีกฝ่ายไม่พูดอะไร อวิ๋นเถียนเถียนก็ไม่กล้าถาม โดยเฉพาะอย่างยิ่งหลังจากเหตุการณ์อาบน้ำครั้งนั้น นางยิ่งไม่สามารถเผชิญหน้ากับชายผู้นี้ได้อย่างสงบนิ่ง

อวิ๋นเคอคิดอย่างรอบคอบ ในที่สุดก็เดินไปหาอวิ๋นเถียนเถียน “คุณชายหลี่ผู้นั้น คงไม่ใช่คนดีแน่ แต่เดิมเขายิ้มแย้มกับทุกคนที่พบ เจ้าก็งดงาม พอเขาเห็นเจ้าคงขยับขาไม่ได้เลย เขาต้องคิดจะหลอกเจ้ากลับไปแน่ ๆ เจ้าอย่าได้หลงกลเขาเชียว”

อวิ๋นเถียนเถียนหันกลับมาอย่างตกใจ อวิ๋นเคอรอมาตั้งนานเพื่อจะพูดแค่นี้หรือ?

แม้อวิ๋นเคอจะไม่รู้ว่าตนเองพูดอะไรไป แต่เมื่อหัวข้อสนทนามาถึงตรงนี้แล้ว ก็ต้องพูดต่อไป “ข้าเพิ่งเห็นเขาไปเกี้ยวลูกสาวของผู้นำหมู่บ้าน ผู้ชายเจ้าชู้แบบนี้ ต่อให้หน้าตาดีหรือร่ำรวยแค่ไหนก็ไร้ประโยชน์ ถึงเวลานั้นเหล่าอนุภรรยาจะทำให้เจ้าปวดหัวจนตายแน่”

อวิ๋นเถียนเถียนยังคงขมวดคิ้ว ไม่รู้ว่าทำไมอวิ๋นเคอถึงพูดเรื่องนี้กับนาง