ยอดชายาหนีรัก ไปพักใจที่ชายป่า - บทที่ 168 การกระทำของอวิ๋นเคอ

บทที่ 168 การกระทำของอวิ๋นเคอ

อวิ๋นเคอมองดวงตากลมโตไร้เดียงสาที่จ้องมองเขาอยู่ ถึงกับพูดอะไรไม่ออก แล้วก็หนีไป

อวิ๋นเถียนเถียนยังคงประหลาดใจอย่างยิ่ง อวิ๋นเคอหมายความว่าอย่างไรกันแน่? หลี่ซื่อหัวแน่นอนว่าไม่ใช่คนดี แต่ก็ไม่ใช่คนเลวขนาดนั้น ด้วยความสามารถของเขา การจะจับตัวหญิงชาวนาอย่างนางไป ก็คงไม่ใช่เรื่องยากเย็นอะไร

แต่จนถึงตอนนี้เขายังไม่ได้ลงมือ นั่นหมายความว่าเขาได้ละทิ้งความงามของนางแล้ว

เรือนร่างของนาง เขาเคยเห็นเงาสะท้อนในน้ำมาแล้ว ถ้าเขาเป็นคนเลวจริง ๆ ทำไมถึงปล่อยโอกาสนี้ไป?

แต่ถึงหลี่ซื่อหัวจะร่ำรวยหรือจะไปปล้นชิงมาอย่างไร นั่นก็ไม่ใช่สิ่งที่เขาสนใจ เขายังจัดการเรื่องระหว่างเขากับแม่เลี้ยงไม่เรียบร้อย หญิงใดที่กล้าแต่งงานกับเขาจะมีจุดจบที่ดีได้อย่างไร

ยิ่งไปกว่านั้น แม้ว่าคุณชายหลี่จะถูกเนรเทศมาที่นี่ แต่เขาก็ยังคงเป็นคุณชายจากตระกูลร่ำรวย หญิงชาวนาตัวเล็ก ๆ อย่างนาง จะไม่ต้องการคู่ครองที่มีฐานะเสมอกันหรือ? จะอาศัยแค่ความสวยงามได้หรือ?

ตัวของนางก็คงได้เป็นแค่อนุหรือไม่ก็เป็นนางบำเรอเท่านั้น นางคงต้องเป็นบ้าไปแล้วถึงจะไปเป็นอนุในบ้านที่เต็มไปด้วยความวุ่นวาย

แต่ว่าทำไมอวิ๋นเคอถึงเตือนนาง? หรือว่าการแสดงออกของนางทำให้เขาเข้าใจผิดว่านางอยากแต่งงานกับคุณชายหลี่

อวิ๋นเถียนเถียนคิดไม่ตก สุดท้ายก็ได้แต่ล้มเลิกความคิด แล้วทำงานในมือต่อไป

ส่วนอวิ๋นเคอ ด้วยความร้อนรุ่มในใจ วิ่งมาหาอวิ๋นเถียนเถียนแล้วพูดจาไร้สาระเหล่านั้นออกไป จากนั้นก็หนีออกไปอย่างรวดเร็ว มาถึงบนเขา เขาอยากตบปากตัวเองหลาย ๆ ที

การพูดถึงความเลวร้ายของผู้อื่นต่อหน้าเด็กสาว นี่เป็นการกระทำที่เหมาะสมของบุรุษหรือ เขาเคยเป็น… แต่บัดนี้กลับตกต่ำถึงขนาดนี้เพื่อจะตามจีบเด็กสาว! ทำให้ขายหน้าจนไม่อาจเอาหน้ากลับคืนมาได้อีก

ที่สำคัญที่สุดคือ ท่าทางหนีเตลิดนั้นคงทำให้นางหัวเราะเยาะได้อีกนาน

เดิมทีนางก็ไม่ได้สนใจเขาอยู่แล้ว บัดนี้ยังมาทำเรื่องน่าอายเช่นนี้ต่อหน้านาง คงทำให้นางยิ่งไม่อยากเห็นหน้าเขาแล้ว

อวิ๋นเคอคิดวุ่นวายไปต่าง ๆ นานา พลางเดินไปมาบนเขาอย่างไร้จุดหมาย ระหว่างทางก็จับไก่ป่าได้สองสามตัว เห็นว่าใกล้จะถึงเวลาอาหารแล้ว อวิ๋นเคอจึงตัดสินใจออกมาเผชิญหน้า

ลังเลอยู่หน้าประตูบ้านครู่ใหญ่ ในที่สุดก็ก้าวเข้าไป

อวิ๋นเถียนเถียนเหลือบตาขึ้นมองอย่างไม่มีอะไร พร้อมกับเฉินเฉินมองเขาแล้วพูดว่า “ในที่สุดพี่ชายก็กลับมาแล้ว กินข้าวได้แล้ว”

จากนั้นพี่น้องทั้งสองก็ไม่รอเขา หยิบตะเกียบขึ้นมาเริ่มกินทันที

อวิ๋นเคอคราวนี้ไม่กล้าเงยหน้าขึ้นมาแม้แต่น้อย นั่งอยู่ที่ของตน ก้มหน้าก้มตา

หากมีใครถามอวิ๋นเคอว่าเขากินอะไร เขาคงตอบไม่ได้แน่ เพราะเขาไม่ได้กินอะไรเลยสักคำ

เฉินเฉินกินข้าวเสร็จก็กลับห้องไป แม้พี่สาวจะซื้อเทียนให้ แต่เขาก็ไม่คิดจะอ่านหนังสือตอนกลางคืน เวลากลางคืนเขาท่องบทเรียน จะเสียดายเทียนไปทำไม

อวิ๋นเถียนเถียนยังต้องเก็บถั่วฝักยาวที่ตากไว้ตอนกลางวันเข้ามา

อวิ๋นเคอก็ไม่ได้เข้าไปในห้อง กลับยืนมองเด็กสาวอยู่อย่างนั้น อยากจะพูดอะไรแต่ก็ไม่รู้จะพูดออกมาอย่างไร

ในที่สุด เมื่อเห็นเด็กสาวก้มตัวลงยกม้านั่งยาวด้วยความยากลำบาก อวิ๋นเคอก็แย่งมาถือไว้ทันที

“มีอะไรต้องทำอีกหรือไม่? บอกข้าได้เลย”

อวิ๋นเถียนเถียนเห็นเขาอึดอัดมาทั้งวัน ในที่สุดก็กลับมาเป็นปกติ จึงเท้าเอวสั่งให้เขาทำงาน

แม้อวิ๋นเคอไม่เคยทำงานบ้านมาก่อน แต่ภายใต้คำสั่งของเด็กสาว ก็ทำได้อย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย

เมื่อเห็นเด็กสาวเดินเข้าครัว เริ่มก่อไฟที่เตา เตรียมต้มน้ำอาบ อวิ๋นเคอก็พิงประตูครัว เอ่ยเสียงเรียบว่า “ต่อไปถ้ามีอะไรยกไม่ไหว เจ้าเรียกข้าได้เลย เมื่ออยู่ด้วยกันแล้วก็ไม่จำเป็นต้องเกรงใจ”

เกรงใจ? ดูเหมือนคนที่เกรงใจจริง ๆ จะเป็นท่านเสียมากกว่า!

อวิ๋นเถียนเถียนเอ่ยขึ้นว่า “ข้าไม่รู้ว่าที่ท่านพูดถึงคุณชายหลี่ตอนกลางวันหมายความว่าอย่างไร แต่ข้าไม่มีความคิดจะไปเป็นอนุใคร แม้แต่เรื่องคู่ครองของข้าเอง ข้าก็ยังไม่เคยคิดถึงเลย”

เมื่อได้ยินดังนั้น อวิ๋นเคอถึงได้โล่งอก ไม่ได้คิดถึงเรื่องคู่ครอง รวมถึงไม่ได้นับเขาเข้าไปด้วย แต่อย่างน้อยก็ไม่มีคนอื่น

“ข้าเข้าใจแล้ว ข้าเห็นเจ้าอายุยังน้อยกลัวจะถูกหลอก”

อวิ๋นเถียนเถียนเลิกคิ้ว อวิ๋นเคอเปลี่ยนเป็นคนใส่ใจผู้อื่นขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อใด? ปกติเขาไม่ค่อยยุ่งเรื่องของผู้อื่น

อวิ๋นเคออยากตบปากตัวเอง ทั้งที่พูดความกังวลในใจออกมาแล้ว แต่กลับพูดความรู้สึกต่อไปไม่ออก

อวิ๋นเถียนเถียนนั่งลงบนม้านั่ง แสงไฟวูบวาบ ส่องผิวขาวนวลของนางให้แดงระเรื่อ

ภาพนี้ตกอยู่ในสายตาของอวิ๋นเคอ แดงจัดราวกับจะเผาใจของเขา

หรือว่าตนเองไม่จำเป็นต้องกังวลขนาดนั้น เด็กสาวคนนี้นั่งอยู่ข้างกาย แค่ให้นางรู้ความรู้สึกของตน เรื่องที่พูดยากนี้ ไม่ต้องพูดออกมา นางก็น่าจะเข้าใจ

อวิ๋นเคอดูเหมือนจะตัดสินใจได้แล้ว จึงเริ่มสังเกตว่าเด็กสาวกำลังทำอะไรอยู่

ต้มน้ำหม้อใหญ่เช่นนี้ เพื่ออาบน้ำแน่นอน

หลังจากเหตุการณ์ไม่คาดฝันครั้งก่อน อวิ๋นเถียนเถียนจึงให้เขาสร้างกระท่อมไม้หลังเล็ก เพื่อเป็นที่อาบน้ำ ถึงขั้นทำถังไม้ใบใหญ่เพื่อความสะดวกด้วย

แม้อวิ๋นเคอจะไม่เคยเข้าไป แต่ก็แอบดูมาแล้ว ท่าทางของนางไม่เหมือนชาวบ้านธรรมดา แต่กลับเหมือนคุณหนูที่รู้จักแต่ความสุขสบาย

เห็นน้ำเดือดแล้ว อวิ๋นเถียนเถียนไม่สนใจว่ามีคนมองอยู่ข้าง ๆ นางลุกขึ้นยืน หยิบถังไม้ขึ้นมาตักน้ำใส่

ไอน้ำร้อนลอยฟุ้ง ดูราวกับดินแดนเทพเซียน อวิ๋นเคอมองสักครู่ แล้วจึงเดินเข้าไปถามว่า “จะไปอาบน้ำหรือ ข้าจะช่วยเจ้าเอง”

ว่าแล้วก็แย่งกระบวยตักน้ำในมือนางมา แล้วตักน้ำเต็มถังใหญ่ จากนั้นก็ช่วยนำเข้าไปในกระท่อม

อวิ๋นเถียนเถียนมองดูอย่างงุนงง อวิ๋นเคอได้รับแรงกระตุ้นอะไรมาหรือ?

แต่ถ้านางทำเอง คงได้น้ำแค่ครึ่งถัง

อวิ๋นเคอทำงานอย่างรวดเร็ว ผ่านไปครู่หนึ่งก็กลับมาบอกว่าเสร็จแล้ว

อวิ๋นเถียนเถียนเดินเข้าไป ยื่นมือจุ่มลงในน้ำ อุณหภูมิพอดีเลย ดูเหมือนในช่วงสั้น ๆ เมื่อครู่ ไม่เพียงเทน้ำร้อนเสร็จ แต่เขายังผสมน้ำเย็นให้แล้วด้วย

นางหันไปมองแล้วไม่เห็นอวิ๋นเคอ เขาคงเข้าไปพักผ่อนในห้องแล้ว นางจึงวางใจถอดเสื้อผ้า แล้วแช่ตัวลงในถังอาบน้ำ