ยอดชายาหนีรัก ไปพักใจที่ชายป่า - บทที่ 178 เฉินไฉอีมาเยือน

บทที่ 178 เฉินไฉอีมาเยือน

“ไม่ใช่อย่างนั้น คุณชายหลี่ไม่ใช่คนแบบนั้นแน่นอน ครั้งก่อนที่เขามา เขายังยิ้มให้ข้าอย่างอ่อนโยนเลย”

ผู้นำหมู่บ้านมองบุตรสาวที่พยายามแก้ตัวสุดชีวิตตรงหน้า รู้สึกปวดหัวอย่างมาก

“เจ้าเพิ่งพบเขาไม่กี่ครั้ง แล้วเจ้าแน่ใจได้อย่างไรว่าเขาไม่ใช่คนแบบนั้น? อีกอย่าง ถึงเขาจะไม่ใช่คนแบบนั้น แล้วจะทำอย่างไรได้ ด้วยฐานะของเขา จะยอมรับหญิงชาวนาอย่างเจ้าเป็นภรรยาหรือ!”

แต่เฉินไฉอีกลับพูดด้วยสายตาเพ้อฝัน “ไม่ใช่อย่างนั้น ในหนังสือเขียนไว้ว่า บุตรชายตระกูลใหญ่ ถ้าหากรักข้าจริง ย่อมไม่สนใจสิ่งใดทั้งสิ้น และต้องการแต่งงานกับข้าแน่นอน”

ภรรยาผู้นำหมู่บ้านตบหน้านางอย่างแรง “วันนี้ข้าจะตีเจ้าให้ตาย! เจ้ายังฝันกลางวันอยู่อีกหรือ! ทั้งหมดนี้เป็นความผิดของบิดาเจ้า ที่ยืนกรานจะสอนเจ้าให้อ่านออกเขียนได้ พอได้อ่านนิยายพวกนั้นก็เริ่มเพ้อฝัน ไร้สาระ!”

นี่เป็นครั้งที่สองแล้วที่เฉินไฉอีถูกตบ หลังจากโดนตบหนึ่งที นางก็วิ่งกลับเข้าห้องตัวเอง ปิดประตูเสียงดัง แล้วกอดผ้าห่มร้องไห้

นางไม่เชื่อ ถึงแม้ทุกคนจะคิดว่าคุณชายหลี่เป็นคนไม่ดี แต่นางก็จะไม่มีวันเชื่อ ในนิยายบรรยายไว้งดงามยิ่งนัก ตัวนางเองก็คือหญิงสาวชาวนาที่คุณชายหมายปอง และคุณชายหลี่ก็คือบุตรชายตระกูลใหญ่ที่จะช่วยให้นางหลุดพ้นจากความยากลำบาก

ความรักที่งดงามเช่นนี้ ทำไมบิดามารดาถึงไม่เข้าใจ

แต่สำหรับครอบครัวห้าคนที่นั่งกินข้าวอยู่ข้างนอก พวกเขาไม่ได้รู้สึกสบายใจเลย

ผู้นำหมู่บ้านขมวดคิ้วถอนหายใจไม่หยุด รู้สึกเสียใจที่ตามใจบุตรสาวมากเกินไป

ภรรยาผู้นำหมู่บ้านทุบโต๊ะพลางพูดว่า “ดูสิ ข้าให้กำเนิดอะไรออกมา ตีก็ไม่ได้ ด่าก็ไม่ได้ แถมสมองยังเหมือนคนบ้า!”

เต๋ออันพูดด้วยสีหน้าเย็นชาว่า “ท่านพ่อ วันนี้นางถึงกับกล้าขวางคุณชายด้วยตัวเอง วันหน้าไม่รู้ว่าจะทำเรื่องน่าอับอายอะไรอีก ท่านควรจัดการนางให้ดี อย่าให้ถึงขั้นที่อับอายจนท่านทำหน้าที่ผู้นำหมู่บ้านต่อไปไม่ได้!”

ภรรยาของเต๋ออันรู้สึกดูถูกในใจ ตอนที่นางแต่งงานมาก็เป็นการแต่งงานที่เหมาะสมกัน ตอนนั้นแม่สื่อพูดจาเกินจริง บอกว่าน้องสาวสามีเป็นคนมีความรู้และมีมารยาท แต่คนมีความรู้และมารยาทจะทำเรื่องไร้สมองเช่นนี้ได้อย่างไร

คิดดูก็รู้ว่าคุณชายหลี่ไม่ได้ชอบพออะไรนางเลย ไม่อย่างนั้นนางจะร้องไห้วิ่งกลับมาทำไม

เด็กเล็กไม่รู้เรื่อง ได้แต่ก้มหน้ากินข้าว ไม่รู้ถึงความกังวลของผู้ใหญ่

เมื่อถูกบุตรชายพูดเช่นนี้ ผู้นำหมู่บ้านก็รู้สึกลึก ๆ ว่าควรทำเช่นนั้น จึงพยักหน้า “รีบหาครอบครัวให้นางแต่งงานไปเถอะ แต่งกับคนซื่อ ๆ ก็พอ ส่วนฐานะของครอบครัวไม่ต้องคำนึงถึงมากนัก”

ภรรยาผู้นำหมู่บ้านถอนหายใจลึก ๆ “นางเป็นแบบนี้ ข้าจะยกนางให้ใครได้ ข้ากำลังจะยกต้นตอแห่งหายนะให้ครอบครัวอื่น สุดท้ายคนเขาก็จะด่าข้าลับหลัง ถ้าจำเป็นต้องยกให้ ก็ต้องหมั้นก่อน รอให้นางกลับใจแล้วค่อยแต่งงาน”

ภรรยาของเต๋ออันกระตุกยิ้มมุมปาก นางไม่เชื่อว่าเรื่องราวจะง่ายดายอย่างที่แม่สามีกล่าวไว้ น้องสาวสามีอยู่บ้านทั้งวันไม่ทำงาน อ่านแต่นิยาย ทั้งที่เป็นสาวชาวบ้านแท้ ๆ กลับอยากทำตัวเป็นคุณหนูผู้ดี แต่ถ้าบิดามารดาของนางยินดีเลี้ยงดู นางที่เป็นเพียงสะใภ้ก็ไม่มีอะไรจะพูด

หากเป็นเช่นนี้ถึงตอนออกเรือน มันก็น่าอับอายสำหรับนางด้วย

……

อวิ๋นเคอไม่รู้เรื่องราวอะไรเลย หลี่ซื่อหัวไม่ได้ถาม ไม่ได้หมายความว่าอวิ๋นเคอไม่อยากรู้

ก่อนหน้านี้เขาปลอบใจตัวเองว่าต่างคนต่างมีความลับ ก็ยังถือว่าไม่เลวร้าย แต่ตอนนี้เขากลับรู้สึกคันยุบยิบ อยากรู้ว่าความลับที่ยิ่งใหญ่ของเด็กสาวผู้นี้คืออะไรกันแน่ ทำไมถึงสามารถสร้างสิ่งเหล่านี้ขึ้นมาได้ หรือว่านางจะเป็นภูตผีปีศาจจากที่ไหนกัน?

อวิ๋นเถียนเถียนสังเกตเห็นตั้งแต่แรกแล้ว วันนี้สายตาของอวิ๋นเคอมองมาที่นางอย่างคลุมเครือ นางรู้ดีว่าอวิ๋นเคอกำลังสืบหาอะไรบางอย่าง

แต่นางไม่สามารถอธิบายอะไรได้ เสี่ยวเถาคือที่พึ่งที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของนาง แต่ก็เป็นตัวแปรที่ใหญ่ที่สุดเช่นกัน ตอนนี้อวิ๋นเคอดูเหมือนจะไม่เป็นอันตราย แต่ใครจะรู้ว่าอนาคตจะเป็นอย่างไร

ในโลกนี้ มีไม่น้อยที่คู่สามีภรรยาและญาติพี่น้องทะเลาะเบาะแว้งกันเพราะผลประโยชน์เพียงเล็กน้อย หากผู้ใดรู้เรื่องนี้และมีเจตนาไม่ดี อาจจะกล่าวหาว่านางเป็นปีศาจ แล้วเผานางทิ้ง

ตอนนี้อวิ๋นเคอรู้สึกสงสัยอยู่บ้าง แต่ก็ไม่มีหลักฐาน ตราบใดที่ไม่มีหลักฐาน อวิ๋นเถียนเถียนก็รู้สึกว่าสามารถวางใจได้

ช่วงบ่าย เป็นเวลาที่ทุกคนกำลังงีบหลับ มีคนมาเคาะประตูลานบ้าน

แม้อวิ๋นเถียนเถียนจะแปลกใจว่าทำไมถึงมีคนมาในเวลานี้ แต่แขกก็คือแขก นางต้องไปเปิดประตู

เมื่อเปิดประตู นางก็เห็นเฉินไฉอียืนอยู่หน้าประตู

ครอบครัวของผู้นำหมู่บ้านล้วนทำงานให้นาง นี่คือความสัมพันธ์แบบลูกจ้างโดยแท้ สำหรับครอบครัวของพวกเขา อวิ๋นเถียนเถียนย่อมมีความอดทนมากขึ้น

“พี่สาวไฉอี ทำไมท่านมาเวลานี้ล่ะ? เข้าบ้านก่อนเถิด”

แต่เฉินไฉอีกลับยืนนิ่งอยู่กับที่ ความกระตือรือร้นของอวิ๋นเถียนเถียนถูกเมินเฉยอย่างสิ้นเชิง

“เป็นอันใดไป พี่สาวไฉอีมีอะไรจะพูดกับข้าหรือ?”

เฉินไฉอีไม่พูดอะไร แต่ในดวงตาของนางเห็นประกายริษยาอย่างชัดเจน

ก่อนหน้านี้นางไม่เคยสังเกตเลยว่า เด็กสาวที่เคยดูหม่นหมองนั้น ไม่รู้ว่าเติบโตขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร กลายเป็นเด็กสาวที่งดงามไร้ที่ติเสียแล้ว

ยิ่งไปกว่านั้น เมื่อออกจากตระกูลเฉิน อวิ๋นเถียนเถียนมักจะแต่งตัวอย่างสบายใจเมื่ออยู่ที่บ้าน แต่พอออกไปข้างนอกก็จะกลับไปมอมแมมเหมือนเดิม เฉินไฉอีเคยเจอนางข้างนอกหลายครั้ง แต่ไม่เคยรู้สึกว่าเด็กสาวคนนี้มีอะไรงดงามเลย

แต่ตอนนี้ที่บ้านของนางเอง ใบหน้าสะอาดสะอ้าน ทั้งร่างเปล่งประกายจนยากจะละสายตา ไม่เพียงแต่คุณชายหลี่ที่ชอบ แม้แต่เฉินไฉอีเองที่เป็นผู้หญิงก็ยังรู้สึกหวั่นไหว

“ข้ามีเรื่องจะพูดกับเจ้า อวิ๋นเถียนเถียน เจ้าเป็นผู้หญิงในหมู่บ้านนี้ ชื่อเสียงของเจ้าก็เกี่ยวพันกับทุกคน ตอนนี้เจ้าก็ใกล้จะออกเรือนแล้ว แถมยังอยู่ร่วมชายคาเดียวกับอวิ๋นเคอ บางสิ่งที่ไม่ได้มีไว้สำหรับเจ้า ก็อย่าได้คิดเพ้อฝันไปไกล!”

รอยยิ้มที่เคยเปี่ยมด้วยความกระตือรือร้นของอวิ๋นเถียนเถียนแข็งค้างอยู่บนใบหน้าในทันที

ฟังความหมายแล้ว เฉินไฉอีมาถึงที่นี่เพื่อสั่งสอนนางหรือ? หรือว่าการเป็นบุตรสาวของผู้นำหมู่บ้าน จะต้องดูแลเรื่องพวกนี้ด้วย?

“พี่สาวไฉอีพูดถึงเรื่องอะไรหรือ? ข้าไม่เข้าใจ ท่านลองพูดให้ชัดเจน ข้าเพ้อฝันอะไรกัน?”

เฉินไฉอีคิดว่าตนเองได้อ่านหนังสือมามากมาย ในสายตาของนาง ถึงแม้อวิ๋นเถียนเถียนจะงดงาม แต่ก็ยังมีบางอย่างที่สู้นางไม่ได้