ยอดชายาหนีรัก ไปพักใจที่ชายป่า - บทที่ 179 เต๋ออันสั่งสอนน้องสาว

บทที่ 179 เต๋ออันสั่งสอนน้องสาว

“เมื่อเจ้ามีคู่หมั้นแล้ว ก็ควรจะรู้จักสำรวมตัวเอง และปฏิบัติต่อคนรอบข้างให้ดีกว่านี้ คุณชายหลี่เป็นคนหน้าตาดี ไม่ควรให้หญิงที่มีคู่หมั้นแล้วมาทำลายชื่อเสียงของเขา เจ้านอกจากหน้าตาดีแล้วก็ไม่มีอะไรเลย บางเรื่องไม่ควรคิดเพ้อฝันจะดีกว่า เจ้าว่าข้าพูดถูกหรือไม่”

อวิ๋นเถียนเถียนยังรู้สึกงุนงงอยู่บ้าง เฉินไฉอีเห็นนางปฏิบัติต่ออวิ๋นเคอไม่ดีตรงไหนกัน หรือว่าอวิ๋นเคอไปฟ้องผู้นำหมู่บ้าน?

อีกอย่าง ถึงแม้ว่านางจะปฏิบัติต่ออวิ๋นเคอไม่ดีจริง ก็ไม่ใช่เรื่องที่เฉินไฉอีจะมาก้าวก่ายได้

อวิ๋นเถียนเถียนเป็นคนตรงไปตรงมา คิดอย่างไรก็พูดออกมาอย่างนั้น

“พี่ไฉอี เรื่องที่ข้าปฏิบัติต่ออวิ๋นเคอดีหรือไม่ ก็ไม่เกี่ยวกับท่าน หรือว่าพี่ไฉอีแอบชอบอวิ๋นเคอ?”

ขณะที่อวิ๋นเถียนเถียนพูดเช่นนี้ ในใจก็คิดว่า หากบุตรสาวของผู้นำหมู่บ้านชอบอวิ๋นเคอจริง ก็ไม่เป็นไร ให้อวิ๋นเคอลองคบหาดูก็ได้ แม้ว่าในใจนางจะรู้สึกไม่สบายใจ แต่ก็ไม่อาจขัดขวางอวิ๋นเคอได้

สีหน้าของเฉินไฉอีเปลี่ยนไป “ใครจะชอบอวิ๋นเคอกัน? ข้าพูดถึงคุณชายหลี่ต่างหาก เมื่อเจ้ามีอวิ๋นเคอแล้ว ก็ไม่ควรไปยั่วยวนคุณชายหลี่อีก! ดูสิ เจ้าเชิญผู้ชายเข้าไปในบ้าน ถ้าคนอื่นเห็นเข้า จะพูดกันอย่างไร!”

คราวนี้สีหน้าของอวิ๋นเถียนเถียนไม่ใช่แค่ยิ้มค้างเท่านั้น แต่มืดครึ้มลง

“เฉินไฉอี แม้ว่าเจ้าจะเป็นบุตรสาวของผู้นำหมู่บ้าน แต่ก็ไม่ควรมารังแกข้าถึงหน้าบ้านเช่นนี้! ถึงแม้ว่าข้าจะสนิทสนมกับคุณชายหลี่ ก็เป็นเพียงการเจรจาธุรกิจเท่านั้น อีกทั้งยังมีอวิ๋นเคออยู่ด้วย แม้แต่อวิ๋นเคอยังไม่ได้พูดอะไร แล้วทำไมเจ้าถึงต้องเข้ามายุ่งด้วย!”

พูดถึงตรงนี้ หากอวิ๋นเถียนเถียนยังไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น นางก็ไม่ต้องมีชีวิตอยู่แล้ว

เห็นได้ชัดว่า เฉินไฉอีแอบชอบหลี่ซื่อหัว จึงมาเตือนนางถึงที่ เพียงแต่ไม่รู้ว่าผู้นำหมู่บ้านจะคิดอย่างไรกับความคิดของเฉินไฉอี หรือว่าเขาก็เห็นด้วยที่จะยกลูกสาวให้กับคุณชายหลี่?

เฉินไฉอีหน้าเสียเมื่อโดนตอกกลับ แต่นางรู้สึกว่าไม่ควรอ่อนแอต่อหน้าเด็กสาวคนนี้

จึงพูดเสียงดังขึ้นว่า “เจ้าเป็นเพียงเด็กสาว จะเจรจาธุรกิจอะไรกับคุณชายหลี่ได้? เรื่องพวกนี้ไม่ควรให้อวิ๋นเคอจัดการหรอกหรือ? ผู้หญิงควรอยู่เบื้องหลังดูแลสามีและสั่งสอนลูก เจ้ากลับออกมาพูดคุยกับคุณชายหลี่ นี่มันไม่รักษามารยาทของสตรีเลย!”

ป้าหวังเดินเข้ามาอย่างรวดเร็ว เสียงของหญิงสาวทั้งสองดังขึ้นเรื่อย ๆ คนในโรงงานได้ยินกันหมด แม้จะห่างกันเพียงไม่กี่ก้าว แต่หญิงสาวทั้งสองต่างโกรธจัดจนตั้งใจพูดเสียงดังขึ้น

เมื่อวานป้าหวังแอบเห็นเฉินไฉอีขวางทางคุณชายหลี่ แต่เพราะเกรงใจผู้นำหมู่บ้าน จึงไม่ได้พูดอะไรออกมา

“ไฉอี เจ้าพูดเช่นนี้ได้อย่างไร ปกติเจ้าเป็นคนมีความรู้และมีมารยาท แต่วันนี้กลับมาหาเรื่องทะเลาะถึงบ้าน ช่างไม่ต่างอะไรกับหญิงปากจัดเลย! รีบกลับไปเถอะ เรื่องวันนี้ข้าจะไม่พูดออกไป!”

เฉินไฉอีไม่รู้สึกขอบคุณ หันไปพูดว่า “ป้าหวัง ท่านได้รับผลประโยชน์จากเด็กสาวคนนี้ จึงคอยพูดแทนนางใช่หรือไม่! ดูหน้าตายั่วยวนของนาง นางคงใช้เล่ห์เหลี่ยมพวกนี้หลอกล่อให้คุณชายหลี่มาทำธุรกิจด้วย พวกท่านไม่กลัวหรือ หากปล่อยผู้หญิงเช่นนี้อยู่ในหมู่บ้าน นางจะทำลายชื่อเสียงของหมู่บ้าน!”

ป้าหวังเปลี่ยนสีหน้าทันที “เจ้าจะให้ข้าพูดความจริงใช่หรือไม่! เจ้าว่าอวิ๋นเถียนเถียนไม่รักษากิริยา แล้วตัวเจ้าเองเล่าต่างกันตรงไหน? ไปขวางหน้าคุณชายหลี่กลางทาง เจ้าคิดว่าตัวเองดีแล้วหรือ? ที่ข้าไม่พูดออกมาก็เพราะเห็นแก่หน้าผู้นำหมู่บ้าน!”

เมื่อป้าหวังพูดจบ ก็ทำให้เฉินไฉอีอับอายจนไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน ส่วนเต๋ออันที่เดินตามหลังป้าหวังออกมา ก็มองน้องสาวของตนที่ไม่หยุดทำตัวน่าอับอายด้วยสายตาโกรธเคือง

“พอได้แล้ว เฉินไฉอี เจ้ากลับบ้านไปเดี๋ยวนี้! ป้าหวัง ข้าขอร้องท่านให้เห็นแก่ข้าด้วย น้องสาวของข้า ข้าจะพากลับไปสั่งสอนเอง ท่านวางใจได้ ข้าสัญญาว่าจะไม่ให้เกิดปัญหาแก่ทุกคนอีก”

บุตรชายของผู้นำหมู่บ้านพูดกับป้าหวังอย่างสุภาพ ป้าหวังจึงยิ้มแหย ๆ แล้วกลับเข้าไปในโรงงาน

เต๋ออันมองน้องสาวด้วยสีหน้าเคร่งเครียด “เจ้ายังจะทำอะไรอีก! รีบกลับบ้านไปกับข้าเดี๋ยวนี้ อย่ามาทำให้อับอายขายหน้าที่นี่อีก!”

“อวิ๋นเถียนเถียน เจ้าวางใจได้ ข้าจะให้นางกลับไปเดี๋ยวนี้ รับรองว่าจะไม่มารบกวนเจ้าอีก เด็กคนนี้ถูกบิดามารดาตามใจจนเสียคน ตอนนี้ยิ่งไม่รู้จักฟ้าสูงแผ่นดินต่ำแล้ว”

หากคำพูดของป้าหวังทำให้เฉินไฉอีอับอายขายหน้า คำพูดของพี่ชายกลับทำให้นางเสียใจยิ่งนัก ความรักอันงดงามในสายตาของนาง ทำไมแม้แต่พี่ชายที่รักนางมาตลอดก็ยังไม่เข้าใจ

“คนที่ทำผิดไม่ใช่ข้า! อวิ๋นเถียนเถียนต่างหากที่ไม่รักษากิริยา พาบุรุษอื่นเข้าบ้าน!”

เต๋ออันไม่อยากพูดอะไรอีกแล้ว จึงคว้ามือน้องสาวลากกลับบ้านทันที ไม่ว่าเฉินไฉอีจะดิ้นรนอย่างไร ก็ไม่อาจหลุดพ้นจากมือแข็งแรงของพี่ชายได้

ภรรยาของผู้นำหมู่บ้านกำลังเลือกผักอยู่ในลานบ้าน จู่ ๆ ก็เห็นลูกสาวร้องไห้ถูกพี่ชายลากกลับมาบ้าน

“เต๋ออัน เกิดอันใดขึ้นอีกล่ะ? เจ้าอย่ารังแกน้องสาวนะ”

เต๋ออันผลักเฉินไฉอีลงพื้นอย่างแรง “ข้ารังแกนาง? ข้าไม่กล้ารังแกนางหรอก วันนี้ข้าแทบจะเสียหน้าหมดเพราะนางแล้ว ท่านถามนางเองสิว่านางไปทำเรื่องโง่ ๆ อะไรมา!”

ภรรยาผู้นำหมู่บ้านงุนงง วันนี้ไฉอียังดูเรียบร้อยดี ตอนออกจากบ้านยังบอกกับนางว่าแค่ออกไปเดินเล่น หรือว่าออกไปก่อเรื่องวุ่นวายอะไรอีกแล้ว

เฉินไฉอีลุกขึ้นมาพลางชี้หน้าพี่ชายตัวเองพูดเสียงดังว่า “ก็อวิ๋นเถียนเถียนนั่นแหละที่ไม่รักษากิริยา มีคู่หมั้นแล้วยังกล้าคิดถึงคุณชายหลี่ ชอบเชิญคุณชายหลี่เข้าบ้านบ่อย ๆ ใครจะรู้ว่าพวกเขาทำอะไรกันในนั้น!”

“ดูสิ คุณหนูของบ้านเราถึงกับพูดออกมาได้ขนาดนี้ คนที่ไม่รู้จักอายที่สุดไม่ใช่เจ้าเองหรือ! เมื่อวานใครกันที่ไปขวางหน้าคุณชายหลี่ เจ้ายังมีหน้าไปด่าคนอื่นว่าไม่รักษากิริยาอีก! เจ้าเก่งมากนะ ท่านพ่อที่เป็นผู้นำหมู่บ้านมาหลายปี ไม่เคยทำเรื่องน่าอับอายเลย!”

สีหน้าของภรรยาผู้นำหมู่บ้านเปลี่ยนเป็นหม่นหมองทันที นางรู้ว่าในบ้านนี้คนที่รักไฉอีที่สุดคือผู้นำหมู่บ้านและลูกชายคนโตอย่างเต๋ออัน หากบอกว่าเต๋ออันรังแกน้องสาวโดยไม่มีเหตุผล ต่อให้ตายนางก็ไม่มีทางเชื่อ