ยอดชายาหนีรัก ไปพักใจที่ชายป่า - บทที่ 184 อับอายขายหน้า

บทที่ 184 อับอายขายหน้า

ประโยคนี้แต่เดิมเป็นเพียงคำพูดธรรมดาในการทำธุรกิจ แต่ใครจะรู้ว่าเมื่อเข้าหูของเฉินไฉอีแล้ว กลับกลายเป็นคำบอกรัก

เรื่องที่นางเสียหน้าเมื่อครู่อาจจะยังไม่ทำให้นางเจ็บปวดมากนัก แต่ปฏิกิริยาของหลี่ซื่อหัวครั้งนี้ กลับทำให้เฉินไฉอีหน้าเสีย

“ทำการค้าอะไรกัน ก็แค่ไม่รักษาความเป็นกุลสตรี ยั่วยวนผู้ชายไปทั่ว! ทั้ง ๆ ที่มีคู่หมั้นแล้ว ยังจะไปยั่วยวนคุณชายหลี่อีก อวิ๋นเถียนเถียน เจ้าช่างไม่รู้จักละอายเสียเลย!”

คำด่านี้ช่างรุนแรงยิ่งนัก อวิ๋นเถียนเถียนทนไม่ไหวแล้ว จึงลุกขึ้นยืน

“เสี่ยวซื่อ รบกวนเจ้าช่วยไปเชิญผู้นำหมู่บ้านมาที่นี่หน่อย”

เสี่ยวซื่อหันไปมองคุณชายของตน หลี่ซื่อหัวพยักหน้าอนุญาต เสี่ยวซื่อจึงรีบวิ่งออกไปทันที

เฉินไฉอีไม่สนใจอะไรอีกแล้ว นางมองคุณชายหลี่ ดวงตาคลอไปด้วยน้ำตา “คุณชายหลี่ หญิงผู้นี้นอกจากหน้าตาแล้ว นางยังมีดีอะไรอีก? ไม่เพียงแต่ทำอะไรไม่เป็น แม้แต่การวางตัวของสตรีก็ยังไม่รู้จัก ข้าไม่เข้าใจจริง ๆ ว่าคุณชายหลี่เห็นอะไรดีในตัวนาง?”

หลี่ซื่อหัวยิ้มมุมปากเล็กน้อย “ดูเหมือนเจ้าจะไม่รู้จักประมาณตนเลยนะ ถ้าข้าอยากได้หญิงที่ปักผ้าเป็น ข้ารับใช้ในบ้านข้าคนไหนบ้างที่ทำไม่เป็น? ถ้าอยากได้คนที่มีความรู้ ก็ยังมีหญิงที่ฉลาดกว่าเจ้ามากนัก หน้าตาเจ้าก็ยังสู้นางไม่ได้ เจ้าคิดว่าข้าจะสนคนโง่เช่นเจ้าด้วยเหตุผลอันใด”

“ก็ดี รีบเรียกผู้นำหมู่บ้านมาเถอะ ให้เขาสั่งสอนลูกสาวของตนให้ดี ๆ หากข้าเข้าหมู่บ้านมาแล้วต้องเห็นของน่าขยะแขยงเช่นนี้อีก อวิ๋นเถียนเถียน เจ้าก็รีบย้ายโรงงานของเจ้าไปหมู่บ้านอื่นเถอะ อย่างน้อยหมู่บ้านอื่นก็คงไม่มีคนโง่เช่นนี้!”

ขณะที่หลี่ซื่อหัวพูดถึงตรงนี้ เสี่ยวซื่อก็พาผู้นำหมู่บ้านมาถึงหน้าประตูบ้านแล้ว เฉินซงได้ยินคำพูดที่น่าอับอายเช่นนี้ ถึงกับไม่กล้าเข้ามา

แต่เสี่ยวซื่อไม่ยอมปล่อยเขาไปแน่ นางตะโกนดัง ๆ ว่า “ท่านผู้นำหมู่บ้าน ท่านเข้าไปดูหน่อยเถิด คุณชายของข้ามาหาอวิ๋นเถียนเถียนเพื่อเจรจาการค้า แต่พูดยังไม่ทันจบประโยค ลูกสาวของท่านก็มารบกวน ทำให้การค้าไม่สำเร็จ”

ใบหน้าของเฉินซงแดงก่ำด้วยความอับอาย ก้มหน้าเดินเข้าไปในลานบ้าน เฉินไฉอีเพิ่งรู้ตัวว่าบิดาของนางมาถึงแล้ว จึงก้มหน้าลงด้วยสีหน้าซีดเผือด ไม่กล้าพูดอะไรอีก

“เจ้าพูดสิ! พูดต่อไป! เฉินไฉอี ข้าไม่รู้จริง ๆ ว่าใครให้ความกล้าแก่เจ้า ถึงกับวิ่งมาที่บ้านของข้าเพื่อกล่าวหาข้า ข้าทำธุรกิจไปรบกวนใครกัน คู่หมั้นของข้าก็อยู่ข้าง ๆ นี่ เขาเป็นคนตายหรือไร ข้าถึงกล้ายั่วยวนคุณชายหลี่ต่อหน้าเขา!”

“อีกอย่าง ในสายตาเจ้า คุณชายหลี่อาจจะดีเลิศไปหมด แต่ในสายตาข้า ก็แค่คนธรรมดาเท่านั้น เจ้าคิดว่าผู้หญิงทุกคนจะเป็นเหมือนเจ้าหรือ ยังกล้ามากล่าวหาว่าข้าไม่รักษากิริยาของสตรีอีก เฉินไฉอี บิดาของเจ้าส่งเจ้าไปเรียนหนังสือมาหลายปี ความรู้ทั้งหมดเข้าไปอยู่ในท้องสุนัขหมดแล้วหรือ?”

ผู้นำหมู่บ้านยืนฟังอยู่ข้าง ๆ แม้อวิ๋นเถียนเถียนจะชี้หน้าด่าลูกสาวของเขา แต่มันก็ไม่ต่างอะไรกับการชี้หน้าด่าเขาเลย

“อวิ๋นเถียนเถียน ข้าต้องขอโทษจริง ๆ เป็นความผิดของข้าที่สั่งสอนลูกไม่ดี ทำให้เจ้าต้องลำบากใจ แต่เรื่องวันนี้ ข้าต้องขอร้องทุกท่านช่วยอย่าให้พวกชาวบ้านปากมากรู้เรื่องนี้เลย ข้าสัญญาว่าตั้งแต่นี้ไป นางจะไม่กล้ามาปรากฏตัวที่นี่อีก อีกไม่นาน ข้าจะยกนางให้แต่งงานไปอยู่หมู่บ้านอื่น คุณชายหลี่โปรดวางใจ”

เฉินไฉอี เมื่อเห็นบิดาต้องก้มหน้าขอโทษคนที่อายุน้อยกว่า ตามหลักแล้วหญิงสาวผู้นี้ควรจะรู้สึกละอายใจบ้าง

น่าเสียดาย เฉินไฉอีสูญเสียสติไปนานแล้ว “ท่านพ่อ แม้แต่ท่านก็เข้าข้างพวกเขาหรือ! อวิ๋นเถียนเถียนไม่รักษากิริยาของสตรี คอยยั่วยวนบุรุษไปทั่ว ทำไมท่านถึงต้องยกข้าให้แต่งงานด้วย มันไม่ใช่ความผิดของข้า!”

“ไม่ว่าจะผิดหรือไม่ เจ้าก็ต้องแต่งงาน บิดามารดาไม่มีทางทำร้ายเจ้าหรอก รีบกลับไปกับข้าเดี๋ยวนี้!”

ผู้นำหมู่บ้านไม่อยากสั่งสอนบุตรสาวของตนต่อหน้าผู้คน แต่บุตรสาวกลับไม่ให้ความร่วมมือเลย

“ข้าไม่กลับ!”

“เจ้าไม่กลับแล้วจะอยู่ที่นี่ทำไม? ไฉอี ขอร้องล่ะ อย่าทำให้ข้าขายหน้าเลยนะ หากเรื่องวันนี้แพร่ออกไป ใครจะอยากแต่งงานกับเจ้า!”

“คุณชายหลี่ยังไม่เห็นใบหน้าที่แท้จริงของเด็กนั่น! เมื่อเขาเห็นแล้ว เขาจะไม่ชอบนังเด็กนั่นอีก มารดาของนางไม่รักษากิริยาของสตรี ท้องไม่มีพ่อ แม้แต่บิดาของนางก็ไม่รู้ว่าเป็นใคร นางไม่คู่ควรกับคุณชายหลี่!”

อวิ๋นเถียนเถียนแต่เดิมก็ไม่สนใจว่าตนจะคู่ควรกับหลี่ซื่อหัวหรือไม่ แต่ไม่ว่ามารดาของนางจะเคยทำอะไรมา ตอนนี้ก็ตายไปแล้ว ในฐานะบุตร นางย่อมไม่ยอมให้ใครมาว่ามารดา

“ข้าไม่รู้ว่าข้าคู่ควรหรือไม่ แต่เฉินไฉอี เจ้าคู่ควรหรือ? เจ้าก็แค่หญิงชาวบ้านธรรมดา กลับคิดว่าตนคู่ควรกับคุณชายตระกูลใหญ่ อีกอย่าง มารดาของข้าเป็นอย่างไร ก็ยังดีกว่าเจ้า อย่างน้อยก็ไม่ทำให้ขายหน้า ในหมู่บ้านนี้มีใครพูดจาไม่ดีเกี่ยวกับมารดาของข้าบ้าง? เจ้าเป็นแค่คนรุ่นหลัง มีสิทธิ์อะไรมาวิพากษ์วิจารณ์ผู้อาวุโสที่ล่วงลับไปแล้ว”

“นางไร้ยางอาย ท้องไม่มีพ่อ แถมยังคลอดลูกนอกสมรสอย่างเจ้า ข้าพูดไม่ถูกหรือ?”

อวิ๋นเถียนเถียนทนไม่ไหวอีกต่อไป ตบหน้านางอย่างแรง!

ตั้งแต่เด็กจนโต ทุกคนในหมู่บ้านเกรงใจบุตรสาวของผู้นำหมู่บ้าน แม้แต่บิดามารดาจะตีนาง ก็ยังระวังน้ำหนักมือ ก่อนหน้านี้ภรรยาของผู้นำหมู่บ้านตบนางสองที ยังไม่ทิ้งรอยแดงบนใบหน้าเลย

แต่คราวนี้อวิ๋นเถียนเถียนโกรธจนไม่สามารถควบคุมแรงมือได้ เฉินไฉอีถูกตบจนหน้าเบี้ยว ทั้งตัวล้มลง มุมปากมีเลือดซึมออกมา

นางรู้สึกมึนงงไปหมด กว่าจะได้สติกลับมาก็นานพอดู

ผู้นำหมู่บ้านทั้งโกรธทั้งเป็นห่วง “อวิ๋นเถียนเถียน ขอความกรุณาด้วยเถิด!”

อวิ๋นเถียนเถียนสีหน้าเย็นชา “ท่านผู้นำหมู่บ้าน แม้ข้าจะสั่งสอนบุตรสาวของท่านต่อหน้าท่าน แต่การที่บุตรสาวไม่ได้รับการอบรมสั่งสอนก็เป็นความผิดของบิดา ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ทุกคนในครอบครัวของท่านไม่ต้องมาทำงานที่โรงงานอีก เดี๋ยวข้าจะจ่ายค่าแรงทั้งหมดให้ครบ”

“ได้รับผลประโยชน์มากมายจากข้า แต่กลับกล้ามาด่าข้าว่าเป็นลูกนอกสมรส ช่างกล้าจริง ๆ เฉินไฉอี ข้าอยากรู้นักว่าเจ้าจะแต่งงานกับใครได้ แต่คิดดูก็รู้ คนอย่างเจ้าไปแต่งงานกับบ้านไหนก็เป็นภัยทั้งนั้น!”

เฉินซงอ้าปากจะขอร้อง แต่คิดไม่ออกว่าจะพูดอะไรดี วันนี้บุตรสาวของตนทำเกินไปจริง ๆ อวิ๋นจิ่งเอ๋อร์ก็ตายไปแล้ว เฉินไฉอีเป็นแค่สาวน้อยที่ยังไม่ได้ออกเรือน กลับกล้าดูหมิ่นคนที่ตายไปแล้ว ยิ่งไปกว่านั้น อวิ๋นจิ่งเอ๋อร์มีชื่อเสียงที่ดีในหมู่บ้านมาตลอด