ยอดชายาหนีรัก ไปพักใจที่ชายป่า - บทที่ 185 ไล่ออก

บทที่ 185 ไล่ออก

เฉินไฉอียังคงวุ่นวาย เฉินซงหน้าตาบึ้งตึงคว้าแขนลูกสาวของตน หมุนตัวเดินกลับบ้านทันที

หลี่ซื่อหัวยืนอึ้งอยู่ข้าง ๆ เขาไม่คิดว่าอวิ๋นเถียนเถียนคนนี้จะกล้าตัดสินใจอย่างเด็ดขาด ไม่สนใจว่านั่นคือผู้นำหมู่บ้าน ไม่สนใจว่าตนเองยังต้องอาศัยอยู่ในหมู่บ้านนี้ ถึงกับทำให้ผู้นำหมู่บ้านโกรธเคืองเช่นนี้

“คุณชายหลี่ ข้าทำให้ท่านต้องขบขันเสียแล้ว แต่ตอนนี้ข้าต้องขอตัวก่อน ข้าต้องไปที่โรงงาน ผู้นำหมู่บ้านและครอบครัวของเขา ข้าไม่กล้าใช้งานพวกเขาอีกต่อไปแล้ว”

หลี่ซื่อหัวพยักหน้า “เจ้าไปเถิด ข้าก็ต้องกลับแล้วเช่นกัน”

อวิ๋นเถียนเถียนเดินออกจากลานบ้านด้วยสีหน้าเคร่งเครียด อวิ๋นเคอไม่สนใจว่ายังมีคนอื่นอยู่ในบ้าน รีบตามไปทันที ตอนนี้เด็กสาวโกรธจัด อย่าให้ไปเสียท่าคนอื่นจะดีกว่า

อวิ๋นเถียนเถียนก้าวเข้าไปในโรงงานอย่างรวดเร็ว ด้วยสีหน้าบึ้งตึงและดูมืดมน

ไม่นานคนงานทั้งหมดที่ทำงานอยู่ข้างในก็สังเกตเห็น จึงทยอยมารวมตัวกัน

ป้าหวังที่มือยังเปื้อนเกลือเล็กน้อย รีบเข้ามาถามทันที “อวิ๋นเถียนเถียน เกิดอันใดขึ้นหรือ?”

อวิ๋นเถียนเถียนปรับอารมณ์เล็กน้อย นึกถึงที่ตนเองสัญญากับผู้นำหมู่บ้านว่าจะไม่เผยแพร่เรื่องนี้ออกไป

“พี่เต๋ออัน พาภรรยาของท่านกลับบ้านไปด้วยกันเถิด นี่เงินสองตำลึง ถือเป็นค่าแรงของพวกท่านวันนี้ ต่อไปพวกท่านไม่ต้องมาที่นี่อีก”

ภรรยาของเต๋ออันแต่เดิมชอบเอาเปรียบเล็ก ๆ น้อย ๆ แต่ก็ไม่มีเจตนาร้าย

นางคิดว่าตนเองทำงานในโรงงานนี้ ไม่เคยขี้เกียจหรือเอาเปรียบ ไม่รู้ว่าทำไมเด็กสาวคนนี้ถึงไล่นางออก

“เถียนเถียน เกิดอันใดขึ้น? พวกเราสามีภรรยาไม่เคยขี้เกียจเลยนะ”

อวิ๋นเถียนเถียนยังคงหน้าบึ้งตึง แต่เหตุผลที่แท้จริงก็ไม่อาจพูดออกมาตรง ๆ ได้ ดังนั้น จึงคิดอย่างรอบคอบ หลับตาครู่หนึ่งแล้วจึงกล่าวว่า “ส่วนเหตุผลที่ไม่ให้พวกท่านทำงานที่นี่อีก พวกท่านกลับไปถามน้องสาวของท่านเถิด ข้าไม่อยากยุ่งเกี่ยวด้วยอีกแล้ว”

เต๋ออันรู้สึกใจหายวาบ น้องสาวของตนช่วงนี้ไม่น่าไว้ใจเพียงใด เขารู้ดี หรือว่าน้องสาวของเขาจะทำให้อวิ๋นเถียนเถียนโกรธ

แต่ภรรยาของเต๋ออันกลับไม่ค่อยเชื่อ “เถียนเถียน น้องสาวของพวกเราทำอันใดหรือ? ถึงกับทำให้เจ้าโกรธถึงเพียงนี้”

“ท่านกลับไปถามน้องสาวของท่านเถิด ข้าพูดออกมายังรู้สึกอับอายเสียด้วยซ้ำ”

อวิ๋นเถียนเถียนพูดจบก็หันหลังเดินจากไป ไม่สนใจว่าคนข้างหลังจะมีสีหน้าอย่างไร

นางมองสามีด้วยสายตาขอความช่วยเหลือ เห็นสามีก็หน้าตึงไปหมด

“ไปกันเถอะ พวกเรากลับไปดูกัน”

นางถูกสามีลากข้อมือออกไปข้างนอก

สองคนเดินออกไปแบบนั้น ในโรงงานก็วุ่นวายไปหมด ไม่มีใครเข้าใจว่าทำไมอวิ๋นเถียนเถียนถึงทำเรื่องขัดใจผู้นำหมู่บ้าน และต่างก็คาดเดากันว่าเฉินไฉอีที่แต่เดิมรู้กาลเทศะ ไปทำอะไรมาถึงทำให้อวิ๋นเถียนเถียนโกรธถึงเพียงนี้

ขณะที่ทุกคนกำลังวิพากษ์วิจารณ์กันอยู่นั้น สะใภ้จี้ก็สังเกตเห็นว่าป้าหวังที่ทำงานอยู่ข้างในตลอด จู่ ๆ ก็ไม่พูดอะไรสักคำ รู้แต่ก้มหน้าทำงานในมือของตัวเอง

“ป้าหวัง ท่านรู้อะไรบางอย่างใช่หรือไม่?”

ป้าหวังไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมา “ข้าไม่รู้อะไรทั้งนั้น รีบทำงานกันเถอะ อย่าให้เถียนเถียนไล่พวกเราออกไปด้วยเลย”

สะใภ้จี้จะเชื่อได้อย่างไร ป้าคนนี้ปกติเป็นคนปากมากที่สุด นางจะอดทนไม่สอดรู้สอดเห็นได้อย่างไร นอกเสียจากว่าจะรู้อะไรบางอย่าง

“ข้าก็เป็นป้าใหญ่ของเถียนเถียน ห่วงใยนางบ้างก็คงไม่เป็นไร ปกติเด็กคนนั้นพูดง่าย แน่นอนว่าต้องมีอะไรทำให้นางโกรธแน่ ๆ”

ป้าหวังลดเสียงลง เอ่ยเบา ๆ ว่า “ข้าบอกเจ้าก็ได้ แต่เจ้าอย่าไปบอกคนอื่นนะ”

พูดไปก็มองไปรอบ ๆ เพื่อให้แน่ใจว่าไม่มีใครสนใจทางนี้ จึงก้มหน้าลงพูดเบา ๆ อีกครั้ง

“เฉินไฉอีไม่ได้เรียบร้อยอย่างที่เห็นภายนอกหรอก เมื่อไม่กี่วันก่อน ตอนที่คุณชายหลี่มาที่หมู่บ้านของพวกเราเพื่อขนของ ข้าเห็นนางยืนขวางหน้าคุณชายหลี่ ถ้าจะพูดว่านางไปทำอะไรให้อวิ๋นเถียนเถียนโกรธ ก็คงมีแต่เรื่องนี้แหละ”

“คุณชายหลี่ก็เป็นถึงคุณชายตระกูลใหญ่ จะมาสนใจหญิงสาวชาวบ้านธรรมดาได้อย่างไร ยิ่งไปกว่านั้น เฉินไฉอีก็หน้าตาธรรมดา แน่นอนว่าคุณชายหลี่คงรำคาญนาง จึงสั่งให้คนไล่ครอบครัวผู้นำหมู่บ้านออกไป”

สะใภ้จี้พยักหน้า อวิ๋นเถียนเถียนก็ช่างไม่รู้จักกาลเทศะเสียจริง อยู่ดี ๆ ก็จะไล่ครอบครัวผู้นำหมู่บ้านออก นี่ไม่ใช่การหาเรื่องชัด ๆ หรอกหรือ คิดว่ามีคุณชายหลี่หนุนหลังอยู่ ต่อให้ผู้นำหมู่บ้านไม่พอใจก็คงพูดอะไรไม่ได้

……

อีกด้านหนึ่ง ผู้นำหมู่บ้านหน้าตึงพาลูกสาวกลับบ้าน ภรรยาของผู้นำหมู่บ้านเห็นสีหน้าไม่ดีของสามี จึงรีบเดินเข้าไปถาม “เกิดอะไรขึ้นอีกล่ะ?”

“เจ้ายังจะถามข้าว่าเกิดอะไรขึ้นอีกเหรอ ทำไมไม่ไปถามลูกสาวเจ้าว่าไปทำอะไรมาล่ะ หน้าแก่ ๆ ของข้าถูกคนเหยียบลงพื้นแล้ว”

ตลอดทางเฉินไฉอีก็ดิ้นมาตลอด แต่ก็สู้แรงของผู้นำหมู่บ้านไม่ได้ ตอนนี้ปล่อยมือแล้ว ในที่สุดก็มีกำลังพูดเสียงดังขึ้นมา

“ท่านพ่อ อวิ๋นเถียนเถียนนั่นมีอะไรดีนักหรือ สิ่งที่ข้าพูดไม่ใช่ความจริงหรอกหรือ น่าเสียดายที่ท่านเป็นถึงผู้นำหมู่บ้าน แต่กลับต้องก้มหัวให้เด็กสาว”

ผู้นำหมู่บ้านทนไม่ไหวแล้ว จึงตะโกนด้วยความโกรธ “ที่ข้าต้องก้มหัวเพราะใครกันล่ะ! ก็เพราะเจ้าที่ไม่รู้จักกาลเทศะนี่ไง วันนี้เจ้าไปทำอะไรมา ไปยุ่งเรื่องส่วนตัวของคนอื่น เจ้าคิดว่าความคิดเล็กน้อยของเจ้า คนอื่นเขาไม่รู้หรือ วันนี้ถ้าพวกเขาไม่พูดออกไปก็ยังดี ถ้าพูดออกไปล่ะก็ ข้าว่าทั้งเมืองคงไม่มีใครกล้าแต่งงานกับเจ้าหรอก!”

ภรรยาผู้นำหมู่บ้านรู้สึกงุนงงอยู่บ้าง “เจ้าเพิ่งถืองานปักไปหาสหายของเจ้าไม่ใช่หรือ? แล้วทำไมถึงได้ไปที่บ้านอวิ๋นเถียนเถียนล่ะ?”

“ข้า…ข้าเห็นอวิ๋นเถียนเถียนมีเรื่องจะพูดกับคุณชายใหญ่ตระกูลหลี่ ข้าก็เลยอยากจะไปพูดคุยกับอวิ๋นเถียนเถียนด้วยเท่านั้นเอง”

ภรรยาผู้นำหมู่บ้านได้ยินดังนั้น จึงเงยหน้าขึ้นมองผู้นำหมู่บ้านด้วยความประหลาดใจ “แค่นี้ก็ไม่เห็นจะเกินไปเลยนี่”

“ไม่เกินไปงั้นหรือ? ไม่เกินไปแล้วเจ้าจะชี้หน้าด่าอวิ๋นเถียนเถียนว่าเป็นลูกนอกสมรสทำไม! เจ้าเก่งนัก แม้แต่คนตายเจ้าก็ยังกล้าชี้หน้าด่าว่าไม่รักษากิริยาสตรี ในใต้หล้าคงมีแต่เจ้าที่กล้าทำเช่นนี้!”

ภรรยาผู้นำหมู่บ้านแทบไม่อยากเชื่อหูตัวเอง บุตรสาวของนางเป็นคนรู้หนังสือและมีมารยาทมาตลอด ไม่เคยขัดแย้งกับใครมาก่อน จะเป็นไปได้อย่างไรที่จะทำเรื่องเช่นนี้

“ข้ารู้ว่าเจ้าไม่อยากเชื่อ ถ้าไม่ใช่เพราะข้าได้ยินกับหูตัวเอง ข้าก็คงไม่เชื่อเหมือนกัน”

เฉินซงพูดจบก็โมโหจนทนไม่ไหว ทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้แล้วดื่มน้ำชาอึกใหญ่ เวรกรรมจริง ๆ!