ยอดชายาหนีรัก ไปพักใจที่ชายป่า - บทที่ 187 อวิ๋นจิ่งเอ๋อร์คือใคร

บทที่ 187 อวิ๋นจิ่งเอ๋อร์คือใคร

“ไม่ใช่อย่างนั้นกระมัง แม้จะเป็นการไล่ออกจริง ๆ ก็ควรมีเหตุผลสิ นี่ไม่มีสาเหตุอะไรเลย อีกทั้งยังเป็นเพื่อนบ้านกัน ยิ่งไปกว่านั้น สามีของเจ้ายังเป็นผู้นำหมู่บ้านอีกด้วย”

“ก็เพราะลูกสาวของข้าไปเถียงกับอวิ๋นเถียนเถียนน่ะสิ อวิ๋นเถียนเถียนเปลี่ยนไปมาก เมื่อก่อนดูเรียบร้อย พูดน้อย ตอนนี้กลับอวดดีขึ้นทุกวัน อาศัยว่ามีคุณชายหลี่หนุนหลัง ก็เลยไม่เห็นหัวผู้นำหมู่บ้านแล้ว”

คนทั้งสองพูดคุยกันอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ที่ปากทางเข้าหมู่บ้าน พลางเย็บรองเท้าไปด้วย

พอดีอวิ๋นเถียนเถียนกำลังซักผ้าเสร็จจากริมลำธารเล็ก ๆ แล้วเดินกลับบ้าน คำพูดเหล่านี้จึงเข้าหูนางทุกคำ

แต่เดิมนางคิดว่าภรรยาผู้นำหมู่บ้านก็เป็นคนน่าเชื่อถือ แต่ดูเหมือนว่าการไล่พวกเขาออกวันนี้ นางทำถูกแล้ว

“เมื่อก่อนอวิ๋นจิ่งเอ๋อร์ก็อาศัยเสน่ห์ยั่วยวน ทำให้สามีข้าไม่สนใจข้ามาจนถึงทุกวันนี้ ไม่แน่ว่าตอนนี้ลูกสาวของนางก็คงใช้รูปโฉมนั่นแหละ ถึงได้ทำให้คุณชายหลี่ช่วยเหลือนางขนาดนี้ ไม่เช่นนั้นคุณชายหลี่จะมาสนใจเนื้อของนางหรือ”

ถึงตรงนี้อวิ๋นเถียนเถียนทนฟังต่อไปไม่ไหวแล้ว จึงก้าวเข้าไปพูดว่า “คำพูดของภรรยาผู้นำหมู่บ้านช่างลำเอียงเกินไปแล้ว อะไรกันที่ว่าเถียงกันไม่กี่คำ คนที่เถียงกันจะชี้หน้าด่าแม่กันเลยหรือ”

การนินทาลับหลังแล้วถูกเจ้าตัวจับได้คาหนังคาเขา ช่างเป็นสถานการณ์ที่น่าอึดอัด และพอดีสองสามวันนี้ ไร่นาต้องกำจัดวัชพืช โรงงานจึงไม่เปิด คนที่ทำงานในไร่นาจึงมีมาก

และต้นไม้ใหญ่นี้ก็อยู่ไม่ไกลจากไร่นาในหมู่บ้าน ดังนั้น คนที่ลงไปทำนาจึงหันมามองทางนี้ตั้งแต่แรกแล้ว ยิ่งคนที่ชอบดูเรื่องสนุก ๆ ก็วิ่งมาดูสักพักแล้ว

“พวกเด็ก ๆ เวลาโกรธแล้วก็พูดจารุนแรงสองสามคำ จะเป็นไรไปเล่า ยิ่งไปกว่านั้น เจ้าก็ตบหน้าลูกสาวข้าไม่ใช่หรือ ตบจนปากนางเลือดออก! เจ้าสั่งสอนนางแล้ว แต่ยังจะไล่เต๋ออันออกอีก ช่างไม่มีเหตุผลเสียเลย”

อวิ๋นเถียนเถียนยกยิ้มมุมปาก “นี่เป็นเรื่องที่เด็ก ๆ ทำตอนโกรธหรือ ไหนว่าลูกสาวของท่านจะแต่งงานในไม่ช้าแล้ว เหตุใดท่านยังมองว่านางเป็นเด็กอยู่อีก”

“คนเขาว่าลูกสาวผู้นำหมู่บ้านรู้หนังสือมีเหตุผล เด็กที่รู้หนังสือมีเหตุผล รู้ว่าบ้านข้ามีแขกมา แต่ยังจะบุกมาที่บ้านข้าอีก นางรู้ว่าข้ากับคุณชายหลี่มีธุรกิจต้องคุยกัน นางก็ยังนั่งอยู่ข้าง ๆ พูดแทรกตลอดเวลา กล่าวหาว่าข้าไม่รักษากิริยาของสตรี ที่นางเป็นแบบนี้ก็เพราะมีมารดาคอยหนุนหลังเช่นนี้ไง!”

“ข้าเข้าใจแล้ว ว่าทำไมลูกสาวของท่านถึงเป็นแบบนี้ พอเห็นคุณชายหลี่ก็เดินเข้าไปหาทันที ที่แท้ผู้เป็นมารดาเองก็ไม่มีเหตุผล แล้วจะหวังให้นางคลอดลูกที่ดีออกมาได้อย่างไร!”

“เมื่อวานผู้นำหมู่บ้านก้มหัวขอโทษข้า ขอร้องไม่ให้ข้านำเรื่องนี้ไปเล่าต่อ วันนี้ท่านมายั่วโมโหข้าถึงที่ ถ้าข้าไม่พูดออกไปก็คงไม่คุ้มกับความพยายามของท่านสินะ? ลูกสาวของท่านกลัวว่าจะไม่ได้เจอคุณชายหลี่ จึงมารบกวนการเจรจาการค้าระหว่างข้ากับคุณชายหลี่ก็แล้วไป แต่ยังจะกล่าวหาข้าว่าไม่รักษากิริยาของสตรีอีก”

“ถ้าเพียงแค่ตำหนิข้าเท่านั้น ข้าก็คงไม่ถือสาหรอก แต่นางกลับด่ามารดาของข้าว่าไร้ยางอาย! ท่านไม่เคยสั่งสอนลูกสาวบ้างหรือ ว่าอย่าดูถูกผู้อื่น”

พอพูดประโยคนี้ออกมา สีหน้าของภรรยาผู้นำหมู่บ้านก็เปลี่ยนไป นางหาข้อแก้ตัวใด ๆ มาโต้แย้งไม่ได้เลย

“แต่เดิมข้ายังรู้สึกผิดอยู่บ้าง ลูกสาวของท่านไม่รู้ความ แต่ไม่ได้หมายความว่าพี่ชายและพี่สะใภ้ของนางจะไม่รู้ความด้วย ข้าแค่อยากสั่งสอนท่านเท่านั้น ให้พวกท่านสั่งสอนลูกสาวของตัวเองให้ดี อย่าให้นางมาสร้างปัญหาให้ข้าซ้ำแล้วซ้ำเล่า ดูเหมือนว่าตอนนี้ข้าทำถูกแล้วล่ะ เพราะภรรยาผู้นำหมู่บ้านก็เป็นคนแบบนี้เช่นกัน!”

“แต่เดิมข้าตั้งใจจะกัดฟันอดทน ไม่ให้ผู้ใดล่วงรู้เรื่องนี้ ถึงอย่างไร ผู้นำหมู่บ้านก็ได้ขอโทษข้าไปแล้ว ข้าก็ไม่จำเป็นต้องจดจำความแค้นไว้ แต่คำพูดของภรรยาผู้นำหมู่บ้านนั้นทำให้ข้าเสียหาย หากข้าไม่แก้ต่างให้ตนเอง ข้าเกรงว่ามารดาของข้าที่ตายไปแล้ว จะถูกผู้คนด่าทอ”

“ตอนนั้นมารดาของข้าคงลำบากมากถึงมาที่นี่ ถูกบีบคั้นจนต้องแต่งงานกับเฉินผิงอัน แต่สตรีผู้ใจดีเช่นมารดาของข้าจะไม่มีวันทำเรื่องน่าอับอายเช่นนั้นเด็ดขาด วันนี้ข้าขอประกาศไว้ ณ ที่นี้ หากผู้ใดอยากด่าข้าก็ทำได้ แต่หากด่ามารดาผู้ล่วงลับของข้า อย่าหาว่าข้าใจร้ายแล้วกัน!”

อวิ๋นเถียนเถียนกล่าวจบก็หน้าตาบึ้งตึง หมุนตัวกลับบ้านของตน แต่ในใจยังไม่สงบ สังคมอันเลวร้าย ทำให้สถานะของสตรีต่ำต้อยถึงเพียงนี้

อวิ๋นเคอเห็นอารมณ์ผิดปกติของเด็กสาว จึงเข้ามาถาม “เป็นอันใดไป?”

อวิ๋นเถียนเถียนได้มาอยู่ในยุคนี้ ต้องอดทนเรื่องต่าง ๆ มากมาย มีความทุกข์บางอย่างที่ไม่รู้จะบอกเล่าที่ใด บัดนี้เมื่อมีคนถามขึ้นมา นางจึงเกิดความต้องการที่จะระบายความในใจ แต่บางเรื่องก็ไม่อาจอธิบายให้บุรุษในยุคนี้เข้าใจได้

“ท่านว่าสตรีสมควรตายหรือไม่? มารดาของข้าตายมาหลายปีแล้ว ยังถูกผู้คนกล่าวโทษซ้ำแล้วซ้ำเล่า เรื่องในอดีตไม่มีใครรู้ แต่ว่า…”

อวิ๋นเคอเข้าใจแล้ว คงเป็นเพราะเด็กสาวโดนใครรังแกมาอีกแล้ว

“ที่จริงในอดีต มารดาของเจ้าก็นับว่ามีชื่อเสียงอยู่บ้างในเมืองหลวง นางไม่น่าจะทำเรื่องเช่นนั้นได้เลย เรื่องที่นางตั้งท้องเจ้าในตอนนั้น คงมีเบื้องลึกเบื้องหลัง พวกหญิงชาวบ้านเหล่านี้ ช่างไม่รู้ว่าคำซุบซิบนินทานั้นทำร้ายผู้อื่น ผู้บริสุทธิ์ย่อมบริสุทธิ์อยู่วันยังค่ำ เจ้าไม่ต้องไปใส่ใจคำพูดของผู้อื่นหรอก”

นี่คงเป็นประโยคที่ยาวที่สุดที่อวิ๋นเคอเคยพูด นับตั้งแต่นางรู้จักเขามา

“ฟังจากคำพูดของท่าน ดูเหมือนท่านจะรู้จักมารดาของข้าดีทีเดียว”

อวิ๋นเคอยิ้มเยาะตนเองแล้วกล่าวว่า “ข้าก็เพียงแต่ได้ยินมาเท่านั้น ตอนนั้นข้ายังเป็นเด็กอยู่ คุณหนูตระกูลอวิ๋นที่ตกอับผู้หนึ่ง คาดว่าน่าจะเป็นน้องสาวต่างมารดาของท่านอัครเสนาบดี ได้ยินว่านางเป็นสตรีผู้เพียบพร้อมด้วยความสามารถอันดับหนึ่งของเมืองหลวงในตอนนั้น ต่อมาไม่รู้เป็นเพราะเหตุใด นางก็หายสาบสูญไป บ้างก็ว่านางหนีตามบุรุษไป แต่ท่านอัครเสนาบดีกลับบอกว่านางตายด้วยโรคภัย”

อวิ๋นเถียนเถียนตกตะลึง แต่เดิมนางคิดว่า มารดาของนางเป็นเพียงคุณหนูตระกูลขุนนางทั่วไป แต่กลับเป็นน้องสาวของท่านอัครเสนาบดีผู้มีอำนาจสูง นี่เป็นสิ่งที่นางคาดไม่ถึงเลย

แต่อวิ๋นเคอผู้อยู่ตรงหน้านี้มีสถานะอะไรกันแน่? เหตุใดจึงรู้เรื่องในตอนนั้นของน้องสาวต่างมารดาของท่านอัครเสนาบดีได้? สถานะของเขาคงไม่ธรรมดาเป็นแน่ ในวัยเยาว์อาศัยอยู่ในเมืองหลวง แต่บัดนี้กลับกลายเป็นนายพรานธรรมดา หรือว่าจะมีเหตุผลทางการเมืองบางอย่าง

สายตาสอดส่องของอวิ๋นเถียนเถียน ทำให้อวิ๋นเคอรู้สึกอยากจะหนีไป แต่บางเรื่องในตอนนี้เขาก็ไม่อาจอธิบายให้กระจ่างได้ สุดท้ายคำพูดที่อยากจะพูดก็กลายเป็นเพียงเสียงถอนหายใจ