ยอดชายาหนีรัก ไปพักใจที่ชายป่า - บทที่ 198 โยนปัญหา

บทที่ 198 โยนปัญหา

“อวิ๋นเถียนเถียน อย่างไรเสียก็เป็นคนในหมู่บ้านเดียวกัน บัดนี้พวกเขาประสบปัญหา เจ้าจะไม่ออกมาพูดสักคำเลยหรือ?”

อวิ๋นเถียนเถียนเกือบสำลักน้ำลายตัวเอง สมองของผู้นำหมู่บ้านคนนี้มีน้ำเข้าไปหรือไร แต่ไม่นานนางก็เข้าใจเจตนาของผู้นำหมู่บ้าน เขาต้องการดึงนางเข้าไปพัวพันด้วย

คิดได้ดังนั้น อวิ๋นเถียนเถียนก็มีกลยุทธ์ขึ้นมาทันที นางก้าวออกมาเอ่ยว่า “ท่านผู้นำหมู่บ้าน ข้าไม่รู้จักคุ้นเคยกับคุณชายผู้นี้ ข้าออกมาพูดอะไรก็คงไม่มีประโยชน์หรอก”

สีหน้าของผู้นำหมู่บ้านหม่นลง เขาเอ่ยเสียงเรียบว่า “เจ้ามีคุณชายหลี่หนุนหลังอยู่ จะไม่มีน้ำหนักกว่าพวกเราหรือ หากเพียงแค่คำพูดสองสามคำของเจ้า จะช่วยให้พวกเขารอดพ้นได้ เหตุใดไม่ช่วยเหลือกันหน่อยเล่า”

อวิ๋นเถียนเถียนหัวเราะเบา ๆ “ท่านผู้นำหมู่บ้าน ในเมื่อสมองท่านมีปัญหา ท่านยังหวังให้ข้าโง่เหมือนท่านด้วยหรือ หากข้าไม่ได้มองผิด คนที่มาหาเรื่องครั้งนี้ ก็คือคนที่ซื้อสูตรเนื้อของข้าไปจากเฉินชู่เกินเป็นแน่ เหตุใดข้าถึงต้องไปช่วยคนที่จะทำลายชีวิตข้าด้วยเล่า”

ผู้นำหมู่บ้านชะงัก เขาไม่คิดเลยว่าเรื่องจะเป็นเช่นนี้

หลี่เฟิงรู้สึกชื่นชมเด็กสาวที่กล้าโต้ตอบ เขาก้าวออกมาเอ่ยเสียงเรียบว่า “ข้าซื้อสูตรเนื้อมาจากนางจริง ๆ นั่นแหละ ข้ายังจ่ายเงินไปตั้งสองร้อยตำลึงเชียวนะ! แต่สูตรเนื้อที่นางให้ข้ามากลับเป็นของปลอม วันนี้หากนางเอาสูตรของจริงออกมา ข้าก็จะปล่อยนางไป หากเอาออกมาไม่ได้…”

คำพูดที่ละไว้ต่อจากนั้น แฝงไปด้วยการข่มขู่ แม้ไม่ได้พูดออกมาทุกคนก็รู้ดีว่าครอบครัวของเฉินชู่เกินจะโดนอะไร

เฉินชู่เกินตกใจจนสีหน้าซีดเผือด สูตรที่แท้จริงมีแต่อวิ๋นเถียนเถียนเท่านั้นที่มี แต่อวิ๋นเถียนเถียนจะยอมเอาสูตรของตัวเองออกมาช่วยคนนางหรือ

เฉินเจียวเจียวที่แอบซ่อนตัวอยู่ในห้องมาตลอด รีบวิ่งออกมา มารดาของนางไม่มีทางทำเรื่องน่าอับอายเช่นนี้ได้แน่ ดังนั้นนางจึงต้องออกมารับผิดแทน

อย่างไรเสีย ขอเพียงลากอวิ๋นเถียนเถียนลงมาด้วยได้ แม้จะน่าอับอายสักหน่อยก็ไม่เป็นไร อีกอย่าง หากจัดการได้ดี คงไม่น่าอับอายมากนัก และยังจะได้ชื่อว่าเป็นลูกกตัญญูอีกด้วย

“อวิ๋นเถียนเถียน ข้าขอร้อง เจ้าช่วยพวกเราด้วย ตอนนี้มีเพียงเจ้าเท่านั้นที่จะช่วยครอบครัวข้าได้”

อวิ๋นเถียนเถียนยิ้ม “เฉินเจียวเจียว เจ้าลองบอกข้าสิว่า ข้าจะช่วยครอบครัวของพวกเจ้าได้อย่างไร”

“เพียงแค่เจ้าเอาสูตรเนื้อออกมา พวกเขาก็จะปล่อยครอบครัวข้าไป แม้ว่าของสิ่งนั้นจะมีค่าจริง ๆ แต่ครอบครัวของข้ามีชีวิตคนตั้งสามชีวิตนะ”

อวิ๋นเถียนเถียนฟังจบก็เงยหน้าหัวเราะลั่น “เฉินเจียวเจียว เจ้านี่มันหน้าไม่อายจริง ๆ คนที่รับเงินสองร้อยตำลึงไปคือพวกเจ้า แต่คนที่ต้องเอาสูตรออกมากลับเป็นข้างั้นหรือ มีแต่ข้าที่ต้องเสียเปรียบสินะ”

เฉินเจียวเจียวน้ำตาคลอ ร้องไห้เศร้าสร้อยกล่าวว่า “เถียนเถียน ข้ารู้ว่าที่ผ่านมาข้าทำให้เจ้าไม่พอใจ แต่ตอนนี้มันเป็นเรื่องของชีวิตคน ยิ่งไปกว่านั้น ครอบครัวของข้าไม่ได้รับเงินสองร้อยตำลึงนั้นเลย เจ้าไม่ควรนึงถึงแต่ผลประโยชน์ของตัวเอง แล้วไม่สนใจชีวิตคน ขอเพียงเจ้ายอมช่วยบิดามารดาของข้าสักครั้ง ข้าเฉินเจียวเจียวยินดีเป็นทาสรับใช้ในบ้านเจ้า!”

“เป็นทาสรับใช้ในบ้านข้า? หลังจากนั้นเจ้าก็จะยั่วยวนอวิ๋นเคอ แล้วข้าซึ่งเป็นคู่หมั้นก็ต้องหลีกทางให้สินะ เฉินเจียวเจียว แผนการของเจ้าช่างยอดเยี่ยมจริง ๆ!”

“พวกเจ้าเป็นคนขโมยสูตรเนื้อของข้าไป แล้วพวกเจ้าก็เอาไปขาย เงินที่ได้ก็เป็นของพวกเจ้า ตอนนี้เขามาหาเรื่องถึงที่ เจ้ายังคิดจะโยนปัญหาให้ข้าอีก!”

ด้วยความร้อนใจ เฉินเจียวเจียวจึงคุกเข่าลงกับพื้น มือทั้งสองกอดขาของอวิ๋นเถียนเถียแน่น

“ข้ารู้ว่าที่ผ่านมาข้าทำให้เจ้าไม่พอใจ แต่ถึงอย่างไรพวกเราก็เป็นเพื่อนบ้านกัน ช่วยพวกข้าสักครั้งเถิดนะ”

“เฉินเจียวเจียว ถ้าข้าส่งมอบสูตรไป เจ้าก็จะหลุดพ้น แล้วทางคุณชายหลี่ล่ะ เจ้าจะไปอธิบายกับเขาแทนข้าหรือ เจ้าอย่าใช้วิธีการแบบนี้มาบีบบังคับข้าเลย ทุกคนที่อยู่ตรงนี้ไม่ใช่คนโง่ กลอุบายตื้น ๆ ของเจ้าใช้ไม่ได้ผลหรอก”

สะใภ้จี้ที่ยืนฟังอยู่ด้านหลังรู้สึกทนไม่ไหว ครอบครัวนี้ช่างไร้ยางอายเสียจริง กล้าบีบบังคับเถียนเถียนถึงเพียงนี้

สะใภ้จี้ผู้มีนิสัยห้าวหาญ มีความกล้าที่ผู้หญิงทั่วไปไม่มี

นางก้าวเดินอย่างองอาจมาข้างหน้า “ข้านึกว่าเป็นคนนอกหมู่บ้านมารังแกคนในหมู่บ้านของพวกเรา ที่แท้ก็มีคนทำตัวเองให้เดือดร้อนนี่เอง เถียนเถียน เรื่องนี้เป็นเรื่องภายในครอบครัวของพวกเขา พวกเรากลับกันเถิด ต่อจากนี้พวกเขาจะไปหาทางการหรือจะแก้ปัญหากันเอง ก็ไม่ใช่เรื่องที่พวกเราจะยุ่งได้”

อวิ๋นเถียนเถียนเดินตามหลังสะใภ้จี้อย่างว่าง่าย มุ่งหน้าออกไปนอกลาน ส่วนคนอื่น ๆ บางคนอยากอยู่ดูเรื่องสนุกต่อ บางคนรู้สึกอับอายจึงหันหลังเตรียมจากไป

แต่เฉินเจียวเจียวตะโกนดังลั่นมาจากด้านหลัง “อวิ๋นเถียนเถียน! ที่ครอบครัวของข้าตกต่ำถึงเพียงนี้ ล้วนเป็นเพราะเจ้าทำให้เดือดร้อน เจ้าแกล้งเอาสูตรปลอมมาไว้ในโรงงาน เพราะฉะนั้นมารดาของข้าจึงถูกเจ้าหลอก ได้สูตรปลอมมา!”

อวิ๋นเถียนเถียนได้ยินคำพูดที่ไร้ยางอายเช่นนี้ ก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มเยาะ เฉินเจียวเจียวคิดว่านางเป็นคนที่จะรังแกได้ง่าย ๆ หรือ

อวิ๋นเถียนเถียนหันกลับมาอย่างสงบและเดินไปตรงหน้าหลี่เฟิง “คุณชาย สูตรนี้อยู่ในมือของข้า พวกเขาไม่มีทางเอามาให้ท่านได้แน่นอน และเงินสองร้อยตำลึงนั้น ตอนนี้น่าจะยังเหลืออยู่บ้าง เหตุใดท่านไม่ลองค้นดูในห้องพวกเขาล่ะ ส่วนที่ไม่สามารถชดใช้ได้ ข้าคิดว่าพวกเราอาจมองข้ามสิ่งที่มีค่าที่สุดในบ้านนี้ไป”

“แม้ว่าเฉินเจียวเจียวจะไม่ได้งดงามอะไรนัก แต่ในระแวกนี้ นางก็ถือว่ามีรูปโฉมพอใช้ได้ นางเป็นคนรักเงินและอยากมีชีวิตที่หรูหรา หากได้ติดตามท่านไป คงจะเป็นโชคดีของนาง ท่านคิดเช่นนั้นหรือไม่”

หลี่เฟิงมองดูอวิ๋นเถียนเถียนตรงหน้า แม้ว่าใบหน้าจะมีคราบเทา ๆ ไม่รู้คราบอะไร แต่ก็เห็นได้ว่ามีหน้าตาที่งดงาม คงเป็นหญิงงามที่หาได้ยากยิ่ง

เขาหันไปมองเฉินเจียวเจียวที่กำลังร้องไห้น้ำตานองหน้า พยายามแสดงละคร คิดดูแล้ว ก็เป็นเช่นนั้นจริง ๆ

แต่เดิมเขาเป็นเพียงพ่อค้า ผู้หญิงที่อยู่ข้างกายล้วนเป็นคนที่ถูกส่งมาจากวงการธุรกิจ หรือไม่ก็เป็นหญิงจากสถานเริงรมย์ รสชาติของสาวชาวบ้านที่บริสุทธิ์เช่นนี้ เขายังไม่เคยลิ้มลองเลย

เฉินเจียวเจียวตะลึงงัน ไม่คิดว่าอวิ๋นเถียนเถียนจะใช้กลอุบายเช่นนี้

นางเหลือบมองหลี่เฟิง แม้ว่าชายผู้นี้จะแต่งกายหรูหรา แต่ดูก็รู้ว่าอายุมากกว่าบิดาของนางเสียอีก แต่ทรัพย์สมบัติของคนผู้นี้ เมื่อเทียบกับคนอย่างอวิ๋นเคอแล้วก็มั่งคั่งกว่ามาก

เฉินเจียวเจียวที่กระหายอยากมีชีวิตที่ดี นางจึงหยุดร้องไห้ แล้วเดินเข้าไปคำนับหลี่เฟิงอย่างนอบน้อม