ยอดชายาหนีรัก ไปพักใจที่ชายป่า - บทที่ 199 สงสัย

บทที่ 199 สงสัย

“เฉินเจียวเจียวยินดีจะติดตามท่านไป ขอท่านไว้ชีวิตบิดามารดาของข้าเถิดเจ้าค่ะ”

เฉินเจียวเจียวก้มหน้าลงอย่างเขินอาย เผยให้เห็นลำคอขาวเนียนใต้ปกเสื้อ หลี่เฟิงมองดูแล้วเกิดความคิดฟุ้งซ่านขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่

จู่ ๆ ก็มีคนถอนหายใจพูดขึ้นมาข้าง ๆ ว่า “แม้ว่าเฉินเจียวเจียวคนนี้จะมีความประพฤติที่ทำให้ผู้คนทนไม่ได้ แต่ก็ยังเป็นคนกตัญญูอยู่นะ เฮ้อ…น่าเสียดายจริง ๆ”

หลี่เฟิงได้ยินคำพูดนี้ก็ดึงสติกลับมาทันที เขาหัวเราะเยาะในใจ กตัญญูอะไรกัน ทั้งหมดนี้ล้วนเป็นเรื่องหลอกลวง หญิงผู้นี้แค่ต้องการจะเกาะเขาเพื่อใช้ชีวิตอย่างมั่งคั่งเท่านั้น

อวิ๋นเถียนเถียนฟังการตัดสินใจของเฉินเจียวเจียวแล้วก็อดที่จะยิ้มมุมปากไม่ได้ ไม่คิดว่าเฉินเจียวเจียวจะมีความกล้าถึงเพียงนี้ ยอมติดตามบุรุษที่มีใบหน้าแก่กว่าบิดาของตนเองเสียอีก ยังสามารถพูดคำเช่นนี้ออกมาได้ ช่างมีความกล้าจริง ๆ

อวิ๋นเคอหลบอยู่ด้านหลังมานานแล้ว เห็นว่าเหตุการณ์ใกล้จะจบลง จึงก้าวออกมาจับมืออวิ๋นเถียนเถียนเอาไว้ เขาเพิ่งได้ยินคำพูดที่ฟังดูเหมือนหึงหวงของอวิ๋นเถียนเถียน แม้จะไม่รู้ว่าเป็นเพราะอะไร แต่ก็รู้สึกหวานซึ้งในใจ

แต่เฉินเจียวเจียว เมื่อเห็นอวิ๋นเคอ ในชั่วขณะนั้นก็กลับมาดูน่าสงสารอย่างยิ่ง ถ้าเป็นไปได้ ใครบ้างจะไม่อยากแต่งงานกับคนหนุ่มแรงดี แต่กลับต้องเลือกคนที่อายุใกล้เคียงกับบิดาของตน

แต่เมื่อทั้งสองคนยืนอยู่ตรงหน้านาง อวิ๋นเคอมีหนวดเคราเต็มหน้าจนมองไม่เห็นใบหน้าชัดเจน ทั้งตัวแผ่รังสีเย็นยะเยือก ส่วนหลี่เฟิงกลับยิ้มให้นาง ในฐานะพ่อค้าก็ยังมีท่าทีสุภาพอยู่

เพียงชั่วพริบตา ตาชั่งแห่งการเลือกก็เอียงไปทางหลี่เฟิง

สิ่งเดียวที่ต้องคำนึงถึงก็คือ นางจะได้เป็นอนุภรรยาแน่นอน ในจวนของหลี่เฟิง ต้องมีภรรยาเอกอยู่แล้วเป็นแน่

เฉินชู่เกินกลอกตาไปมา จู่ ๆ ก็รู้สึกว่าแบบนี้ก็ไม่เลวเหมือนกัน แม้ว่าลูกสาวคนนี้จะไม่สามารถอยู่ข้างกายนางเพื่อดูแลยามแก่เฒ่าได้ แต่ตอนนี้นางก็มีเงินหนึ่งร้อยตำลึงแล้ว หรืออาจจะขอเงินสินสอดเพิ่มได้อีก

สิ่งสำคัญที่สุดคือได้แต่งเข้าตระกูลดี ลูกสาวคนนี้ยังสามารถช่วยเหลือครอบครัวเดิมได้ เมื่อนางแก่ตัวลง มีเงินในมือ ชีวิตก็จะไม่ลำบาก

ในดวงตาของหลี่เฟิงมีประกายวาบขึ้น เห็นได้ชัดว่าเห็นด้วยกับความคิดของอวิ๋นเถียนเถียน ตอนนี้ทุกคนที่เกี่ยวข้องต่างกำลังพิจารณาข้อเสนอของนางอยู่ จึงไม่ได้สนใจตัวนางมากนัก

อวิ๋นเถียนเถียนจึงใช้โอกาสนี้จับมืออวิ๋นเคอ แล้วทั้งสองก็ค่อย ๆ ออกจากลานบ้าน จากนั้นก็มุ่งหน้ากลับบ้านของตน ก่อนจากไปยังมองไปที่ผู้นำหมู่บ้านอย่างมีนัยยะ

ผู้นำหมู่บ้านแต่เดิมก็ให้ความสนใจการกระทำของอวิ๋นเถียนเถียน ตอนนี้ยิ่งตกใจกับสายตาที่เต็มไปด้วยนัยยะก่อนจากไปของนาง

เมื่อกลับถึงบ้านแล้วนึกถึงสายตานั้น ก็ยังรู้สึกขนลุกไม่หาย

อวิ๋นเถียนเถียนทิ้งข้อเสนอเช่นนี้ไว้ แล้วก็จากไป ส่วนคนในลานบ้านจะตัดสินใจอย่างไร อวิ๋นเถียนเถียนไม่อยากยุ่งเกี่ยวด้วย

ไม่นานหลังจากผู้นำหมู่บ้านกลับไป ยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกกังวล สายตาของอวิ๋นเถียนเถียนนั้นดูน่าขนลุกเกินไป ทำให้เขารู้สึกไม่สบายใจอย่างยิ่ง

แต่เดิมในสายตาของเขา เด็กสาวผู้นี้ก็แค่อายุสิบกว่าปี ไม่น่ามองทะลุความคิดของเขาได้ ในเมื่อชาวบ้านหลายคนคิดว่าเขาต้องการช่วยแก้ปัญหาให้ชาวบ้าน จึงจำเป็นต้องพูดถึงอวิ๋นเถียนเถียน

ดูเหมือนว่าสถานการณ์จริงจะไม่ใช่แค่นั้น เด็กสาวผู้นี้คงมองทะลุความคิดของเขาหมดแล้ว

บ่ายวันนั้น ผู้นำหมู่บ้านไม่ได้ออกไปเดินเล่นอย่างที่เคยทำ แต่กลับเข้าบ้านตัวเองทันที

ภรรยาของผู้นำหมู่บ้านรู้สึกว่าพฤติกรรมของสามีผิดปกติไป จึงถามว่า “ท่านเป็นอะไรไป?”

ผู้นำหมู่บ้านหน้าซีดเผือด เอ่ยเบา ๆ ว่า “เมื่อครู่ที่ลานบ้านของเฉินชู่เกิน เจ้าไม่เห็นหรือ อวิ๋นเถียนเถียน เด็กสาวคนนี้ไม่ธรรมดาเลย เพียงแค่พูดไม่กี่ประโยค ก็แก้ปัญหาทั้งหมดได้อย่างง่ายดาย”

“ไม่เพียงแต่ตัดความคิดที่จะหาเรื่องของหลี่เฟิงไป ยังขู่หลี่เฟิงด้วยการอ้างถึงคุณชายหลี่ ที่สำคัญที่สุดคือ แก้ปัญหาคนที่หมายปองคู่หมั้นของนางไปอย่างแนบเนียน วิธีการนี้ดูยังไงก็ไม่เหมือนเด็กสาวธรรมดาทั่วไปจริง ๆ”

ภรรยาของผู้นำหมู่บ้านไม่เห็นด้วย “เด็กสาวคนนี้อายุเท่าไหร่กัน จะฉลาดอย่างที่ท่านคิดเลยหรือ ข้าว่านางแค่ไม่ชอบหน้าเฉินเจียวเจียว อยากส่งนางไปเป็นอนุภรรยาคนอื่นเท่านั้นเอง แต่ถ้าจะส่งก็ควรเลือกหน่อย ดูหลี่เฟิงสิ อายุมากกว่าบิดานางเสียอีก! อีกอย่างข้าไม่เห็นอะไรหรอก เห็นแค่ว่าเฉินเจียวเจียวทำตัวกตัญญูเป็นเพียงการแสดง นางแค่หาโอกาสเพื่อไต่เต้าเท่านั้นแหละ”

ผู้นำหมู่บ้านพยักหน้าเห็นด้วยอย่างยิ่ง “ช่างเถอะ เรื่องพวกนี้เราก็ไม่อาจยุ่งได้แล้ว แต่เรื่องการแต่งงานของไฉอี เจ้าต้องรีบจัดการหน่อยแล้ว ข้าว่าลูกชายของจางซิ่วไฉ่ก็ไม่เลว”

ภรรยาของผู้นำหมู่บ้านถอนหายใจยาว “เด็กหนุ่มคนนั้นไม่เลวแล้วจะทำอย่างไรได้ ลูกสาวของเราดันไม่ชอบเสียนี่ ตอนนั้นเพื่อให้นางยอมไปดูตัว ข้าก็รับปากนางไปแล้วว่า ถ้านางไม่อยากแต่งงานก็จะไม่บังคับ แล้วจะทำอย่างไรดี”

“พูดถึงเรื่องนี้ ข้าก็ยังสงสัยอยู่ ท่านว่าทำไมถึงบังเอิญขนาดนั้น โรงน้ำชาที่นัดดูตัวดันเป็นของคุณชายหลี่ แล้วยังพอดีกับที่คุณชายหลี่เข้ามาที่โรงน้ำชาด้วย”

แต่เดิมภรรยาผู้นำหมู่บ้านก็เข้าใจดี แต่ก็เป็นลูกสาวของตัวเอง จึงไม่อยากคิดร้ายกับนาง

แต่ผู้นำหมู่บ้านกลับโกรธจัด “ทำไมเจ้าไม่บอกข้าเรื่องนี้ อะไรจะบังเอิญขนาดนั้น ก่อนหน้านี้ไม่กี่วัน ไฉอีเข้าไปในเมือง คงสืบเรื่องคุณชายหลี่มาก่อนแล้ว!”

“ช่วงนี้มีจดหมายมาจากตระกูลจางบ้างหรือไม่? พวกเขาคิดเห็นอย่างไร?”

ภรรยาผู้นำหมู่บ้านถอนหายใจ “ตอนนั้นหนุ่มสาวสองคน คนหนึ่งหน้าแดงก้มหน้า อีกคนก็เขินอาย แต่ก็เห็นได้ว่าในใจต่างก็ยินดี ลูกชายของจางซิ่วไฉ่ดูเหมือนจะชอบนาง แต่จางซิ่วไฉ่ไม่ชอบ!”

พูดถึงตรงนี้ ภรรยาผู้นำหมู่บ้านก็พูดอย่างไม่พอใจว่า “ข้าไม่เข้าใจจริง ๆ เขาก็แค่ซิ่วไฉ่ธรรมดาคนหนึ่ง ทำไมถึงดูถูกลูกสาวบ้านเราขนาดนี้ คิดว่าลูกชายตนเองเป็นทองคำหรืออย่างไร”

ผู้นำหมู่บ้านส่ายหน้าอย่างหมดหนทาง “คงเป็นเพราะจางซิ่วไฉ่มีสายตาแหลมคม มองออกแล้วว่าลูกสาวเราเป็นคนแบบไหน จึงไม่ค่อยพอใจ”

“ข้าไม่เชื่อหรอก จางซิ่วไฉ่จะฉลาดขนาดนั้นเชียวหรือ แค่เวลาสั้น ๆ เขาจะมองออกได้เลยหรือว่าคน ๆ หนึ่งเป็นอย่างไร คงเป็นเพราะตัวเองสอบได้เป็นซิ่วไฉ่แล้วหยิ่งผยองมากกว่า!”

“แล้วอีกอย่าง ไฉอีนางก็เป็นคนมีความรู้และมีมารยาทดี หรือว่าจะไม่คู่ควรกับพวกหนอนหนังสือ”