ยอดชายาหนีรัก ไปพักใจที่ชายป่า - บทที่ 203 เฉินไฉอีไม่ยอมแพ้

บทที่ 203 เฉินไฉอีไม่ยอมแพ้

หากเป็นหญิงอื่น หลี่ซื่อหัวอาจจะยังหวังว่าจะได้นางมาเป็นของตน แล้วนางจะยอมติดตามเขาไปอย่างสุดหัวใจ

แต่อวิ๋นเถียนเถียนนั้น ไม่อาจใช้เหตุผลธรรมดามาตัดสินได้ เขาได้ฉวยโอกาสล่วงเกินนาง วันนั้นนางคงจะเกลียดชังเขามาก

เขายังจำได้ว่าตอนที่นางหนีไป นางสวมเพียงชุดนอนตัวเดียว แม้แต่รองเท้าก็ไม่ได้สวม แม้จะได้พบอวิ๋นเคอ แต่การเดินเท้าเปล่าบนเส้นทางภูเขา ความทรมานนั้นคงจะเป็นที่รู้กันดี

คำเตือนของท่านเจ้าเมืองทำให้หลี่ซื่อหัวพยักหน้าไม่หยุด และตัดสินใจว่าจะต้องเกาะขาเด็กสาวคนนั้นให้ดี

แต่ผู้นำหมู่บ้านกลับตกใจจนเหงื่อแตกพลั่ก เดิมทีคิดว่าคำสั่งของท่านเจ้าเมืองเป็นเพียงอารมณ์ชั่ววูบ แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่าเด็กสาวคนนั้นจะมีฐานะและตำแหน่งจริง ๆ

“ขอท่านละเว้นโทษด้วย ข้าจะสั่งสอนภรรยาและลูกสาวให้ดีขอรับ ไม่ให้พวกนางไปสร้างปัญหาให้เด็กสาวคนนั้นอีก”

ในขณะที่ผู้นำหมู่บ้านกำลังวิงวอน เฉินไฉอีกลับเข้าห้องไป แต่ใจยังคงอยู่ข้างนอก หลังจากครุ่นคิดอยู่หลายครั้ง นางก็ตัดสินใจอย่างแน่วแน่

นั่นคือการฝ่าฝืนคำสั่งของบิดา ออกไปรินชาให้แขก ถ้าคุณชายหลี่ได้เห็นความเรียบร้อยของนาง อาจจะชอบนางก็ได้

ด้วยเหตุนี้ เฉินไฉอีจึงนั่งหน้ากระจกแต่งตัว จัดแต่งรูปโฉมอย่างพิถีพิถัน เมื่อแน่ใจว่าดูดีแล้ว จึงค่อย ๆ ย่างเท้าออกไป

แน่นอนว่าก่อนออกไปก็ไม่ลืมหยิบกาน้ำชาติดมือไปด้วย

“ท่านเจ้าเมือง คุณชายหลี่ ข้ามารินชาให้เจ้าค่ะ”

เมื่อได้ยินเสียงเสแสร้ง ท่านเจ้าเมืองและหลี่ซื่อหัวต่างรู้สึกขนลุก มีเพียงผู้นำหมู่บ้านที่หน้าซีดเผือด เจ้าลูกบ้านี่ ในเวลาเช่นนี้ยังมาก่อกวนอีก

“นี่คือบุตรสาวของเจ้าหรือ? ผู้นำหมู่บ้านสามารถควบคุมคนในหมู่บ้านได้ แต่กลับควบคุมลูกสาวตัวเองไม่ได้”

ท่านเจ้าเมืองพูดโดยไม่ให้เกียรติหญิงสาวตรงหน้าเลย หากเป็นคนอื่นได้ยินเช่นนี้ คงจะโกรธจนหน้าแดง

ผู้นำหมู่บ้านก้มหน้าอย่างอับอาย คราวนี้เขาไม่มีอะไรจะพูดแล้ว ปกติแล้วแม้แต่ครอบครัวชาวนาธรรมดา ๆ หากในบ้านมีแขกชายมาเยี่ยมเยียน ลูกสาวที่ยังไม่ได้แต่งงานก็ควรจะอยู่ในห้องอย่างเรียบร้อย

เพียงแค่รินชาสามถ้วยให้เต็ม ใช้เวลาเพียงครู่เดียวเท่านั้น แต่เฉินไฉอีไม่อยากถอยออกไป นางจึงมองหลี่ซื่อหัวด้วยสายตาหวานซึ้ง

“คุณชายหลี่ไม่ได้มาบ้านเราเสียนาน ต้องอยู่ทานอาหารก่อนแล้วค่อยไปนะเจ้าคะ”

หลี่ซื่อหัวยังไม่ทันตอบ คนของท่านเจ้าเมืองก็วิ่งเข้ามา เหลือบมองครอบครัวของผู้นำหมู่บ้านด้วยสายตาดูแคลน แล้วจึงเข้าไปกระซิบบางอย่างข้างหูท่านเจ้าเมือง

ท่านเจ้าเมืองฟังจบ สีหน้าก็ยิ่งเคร่งขรึมขึ้น

“เฉินซง เจ้าช่างโง่เขลายิ่งนัก! ถึงกับปล่อยให้ลูกสาวไปก่อเรื่องที่บ้านอวิ๋นเถียนเถียน! ซ้ำยังสนับสนุนให้ภรรยาออกไปทำลายชื่อเสียงของนาง เจ้าไม่รู้หรือว่านางเป็นคนที่ข้าคุ้มครองอยู่!”

ผู้นำหมู่บ้านถึงกับนั่งไม่ติด ขาอ่อนคุกเข่าลงทันที “ขอท่านโปรดละเว้นชีวิตข้าด้วยขอรับ! ข้าไม่กล้าอีกแล้ว ต่อไปข้าจะสั่งสอนลูกสาวและภรรยาให้ดีขอรับ!”

ท่านเจ้าเมืองไม่ได้ปล่อยเขาไปง่าย ๆ กลับยิ้มเย็นพลางกล่าวว่า “ยังมีอีก! เจ้าคิดว่าเรื่องที่เจ้าโยนปัญหาให้อวิ๋นเถียนเถียนที่บ้านเฉินชู่เกินเมื่อวันก่อนจะไม่มีใครรู้หรือ รอดูไปก่อนเถอะ หวังว่านางจะให้อภัยเจ้า ไม่เช่นนั้น อย่าหวังจะได้เป็นผู้นำหมู่บ้านอีกต่อไป!”

เฉินไฉอีเห็นบิดาคุกเข่าต่อหน้าท่านเจ้าเมือง นางขมวดคิ้วเล็กน้อย แต่แล้วก็คิดว่านี่เป็นโอกาสดีที่จะแสดงความกตัญญูให้คุณชายหลี่เห็น

ดังนั้น เฉินไฉอีจึงคุกเข่าลงตาม “ท่านเจ้าเมืองเจ้าค่ะ หลายปีมานี้ท่านพ่อเป็นผู้นำหมู่บ้าน ล้วนทำงานอย่างซื่อสัตย์สุจริต เขาไม่เคยทำผิดอะไรเลย ท่านจะลงโทษผู้นำหมู่บ้านเพราะเด็กสาวคนหนึ่งหรือเจ้าคะ?”

ท่านเจ้าเมืองหน้าตึง “เฉินซง เจ้าช่างเลวร้ายลงทุกที ถึงกับควบคุมลูกสาวตัวเองไม่ได้! หรือเจ้าคิดว่าตัวเองไม่ได้ทำอะไรผิด วันนั้นข้าเตือนเจ้าแล้ว แต่เจ้ากลับแสร้งทำเป็นเชื่อฟัง แค่เรื่องนี้ก็พอจะทำให้เจ้าหมดสิทธิ์เป็นผู้นำหมู่บ้านแล้ว วันนี้ยังปล่อยให้ลูกสาวมาล่วงเกินข้าอีก!”

ผู้นำหมู่บ้านหน้าซีดเผือด เช็ดเหงื่อบนหน้าผาก แล้วดึงแขนลูกสาวที่คุกเข่าอยู่ข้าง ๆ “ไฉอี รีบเข้าห้องไปเดี๋ยวนี้! อย่ามาสร้างปัญหาให้ข้าอีก!”

แผนของเฉินไฉอีถูกขัดขวาง นางเหลือบมอง เห็นคุณชายหลี่มองนางด้วยสายตาเยาะเย้ย

หลี่ซื่อหัวพูดอย่างไม่เร่งรีบ “ท่านเจ้าเมืองอาจจะไม่รู้ หญิงสาวผู้นี้แปลกคน นางกล้ามาขวางหน้าข้าต่อหน้าผู้คน ทั้งยังด่าอวิ๋นเถียนเถียนว่าที่นางมาทำการค้ากับข้าเพราะต้องการยั่วยวนข้า”

ท่านเจ้าเมืองตบโต๊ะดังลั่น “บังอาจ!”

หากเป็นคนอื่นพูด เฉินไฉอีอาจจะนิ่งเงียบ แต่พอเป็นคุณชายหลี่พูด ทำให้นางรู้สึกน้อยใจจนควบคุมตัวเองไม่อยู่

“ทำไมคุณชายหลี่ถึงปกป้องนางนัก! หรือว่านางให้ผลประโยชน์อะไรกับท่าน นางเป็นแค่หญิงชาวบ้านที่เติบโตมาในชนบท นางจะมีปัญญาไปทำการค้ากับคุณชายหลี่ได้อย่างไร นางก็มีแค่ใบหน้าและร่างกายที่งดงาม อีกอย่าง ถ้าจะทำการค้า นางก็มีคู่หมั้นอยู่แล้ว ควรจะเป็นอวิ๋นเคอที่ออกมาเจรจาสิ ผู้หญิงมีสิทธิ์อะไรมาออกหน้า ถ้านี่ไม่ใช่การยั่วยวน แล้วจะเป็นอะไร!”

หลี่ซื่อหัวแสดงสีหน้าเยาะเย้ย “เฉินไฉอี เจ้าพูดจาไร้เหตุผล! สิ่งที่เจ้าทำไม่ได้ ก็ไม่ได้หมายความว่าอวิ๋นเถียนเถียนจะทำไม่ได้ น่าเสียดายที่เจ้าเรียนหนังสือมานาน แต่กลับไม่รู้จักคำว่า ‘เหนือฟ้ายังมีฟ้า โลกนี้ยังมีคนที่เหนือกว่า’“

จากนั้นหลี่ซื่อหัวเปลี่ยนสีหน้า ยิ้มอย่างมีเลศนัย “แต่เจ้าก็ยังรู้จักตัวเองอยู่บ้าง อย่างน้อยก็รู้ว่าตัวเองไม่ได้สวยงามอะไร เทียบกับอวิ๋นเถียนเถียนแล้วก็ต่างกันราวฟ้ากับเหว”

เฉินไฉอีโดนดูถูกเช่นนี้ หน้าแดงก่ำ น้ำตาคลอ

ผู้นำหมู่บ้านรู้สึกสงสาร รีบเข้าไปห้ามเฉินไฉอี “คุณชายหลี่! ลูกสาวที่ไม่เอาไหนของข้า ถึงอย่างไรก็เป็นสตรี ขอคุณชายหลี่โปรดพูดจาสุภาพด้วย!”

“สุภาพ? เจ้าคิดว่าลูกสาวของเจ้าเป็นใคร ถึงต้องให้ข้าสุภาพด้วย ทำลายหน้าตาตัวเองแล้วยังโทษคนอื่นว่าไม่ให้เกียรติ ผู้นำหมู่บ้านช่างสั่งสอนลูกได้ดีจริง ๆ!”

คำพูดของคุณชายหลี่ ทำให้พ่อลูกหน้าแดงก่ำ

“เด็กสาวคนนั้นจะทำการค้ากับใครก็เป็นสิทธิ์ของนาง ตอนที่ลูกสาวเจ้ากล่าวหานาง เจ้าไม่คิดบ้างหรือไงว่าลูกสาวของเจ้าก็ควรให้เกียรติผู้อื่นเช่นกัน”