ยอดชายาหนีรัก ไปพักใจที่ชายป่า - บทที่ 204 ไม่ได้เป็นผู้นำหมู่บ้านแล้ว

บทที่ 204 ไม่ได้เป็นผู้นำหมู่บ้านแล้ว

ท่านเจ้าเมืองเผยยิ้มเย็นชาอยู่ข้าง ๆ “ยังมีหน้ามากล่าวหาผู้อื่นอีก แต่ตนเองกลับไม่รู้จักมารยาทและความละอาย! ข้าและคุณชายหลี่ก็นับว่าเป็นบุรุษ เมื่อมาเยือนถึงที่ เฉินซงเจ้าน่าจะรู้ว่าลูกสาวเจ้าควรอยู่ที่ใดในตอนนี้”

ผู้นำหมู่บ้านหลับตาลง รู้ดีว่าวันนี้คงจบแล้ว

ทันใดนั้น ประตูบ้านถูกผลักเปิดจากด้านนอก ทุกคนหันไปมอง ที่แท้เป็นเฉินเต๋ออันและภรรยากลับมาจากทุ่งนา

นับแต่สูญเสียงานในโรงงานไป สามีภรรยาคู่นี้ก็ยิ่งขยันขันแข็งบุกเบิกที่ดินของตน

ภรรยาของเต๋ออันเพิ่งเข้าประตูมา เห็นคนมากมายก็ตกใจ จึงเดินไปข้างเฉินไฉอีแล้วกระซิบว่า “ไฉอี รีบเข้าไปกับข้าเถิด ข้างนอกมีแขกชาย พวกเราเป็นผู้หญิงย่อมไม่เหมาะจะออกมา”

แต่เฉินไฉอีกลับสะบัดมือพี่สะใภ้ออก พูดเสียงดัง “พี่สะใภ้ไม่เห็นหรือว่าท่านพ่อยังคุกเข่าอยู่ ข้าไม่อาจใจดำเหมือนพี่สะใภ้ ไม่สนใจแม้แต่พ่อสามีตนเอง!”

สีหน้าภรรยาของเต๋ออันเปลี่ยนไปมา สุดท้ายก็กัดฟันค้อมคำนับผู้คนที่อยู่ แล้วกลับเข้าห้องไปเงียบ ๆ ส่วนน้องสาวสามีที่กำลังหาเรื่องตายนั่น นางไม่สนใจหรอก

เฉินเต๋ออันสีหน้าเคร่งขรึม แต่ก็รู้จักท่านเจ้าเมืองผู้นี้ เขาก้าวไปข้างหน้าคุกเข่าคำนับ “เฉินเต๋ออัน คารวะท่านเจ้าเมือง”

ท่านเจ้าเมืองยกมือขึ้น หมายความว่าให้เขาลุกขึ้น แต่เฉินเต๋ออันเห็นบิดาคุกเข่าอยู่ข้าง ๆ จึงไม่อาจลุกขึ้นได้

“ขอถามท่านเจ้าเมือง บิดาของข้าทำความผิดอันใดหรือขอรับ”

เฉินซงกลัวบุตรชายจะทำให้ท่านเจ้าเมืองโกรธ จึงรีบเอ่ยว่า “ท่านเจ้าเมืองเห็นว่าครอบครัวเราปฏิบัติต่ออวิ๋นเถียนเถียนไม่ดี ดังนั้น…” เขาจึงมาลงโทษ!

เฉินเต๋ออันได้ยินดังนั้น ก็คำนับอีกครั้งอย่างนอบน้อม “เรื่องนี้เป็นความผิดของบิดาข้าจริง ๆ หวังว่าท่านเจ้าเมืองจะเห็นแก่ที่บิดาข้าสำนึกผิดแล้ว โปรดละเว้นโทษด้วยเถิดขอรับ!”

สถานการณ์ในลานบ้านช่างน่าเวทนา แต่อวิ๋นเถียนเถียนที่อยู่ข้างนอกกลับเปี่ยมด้วยความมั่นใจ ที่รกร้างในหมู่บ้านมีมากเหลือเกิน อวิ๋นเถียนเถียนใจกว้าง โบกมือสั่งให้คนวัดที่ดินห้าสิบไร่เลย!

เพราะดวงอาทิตย์ยังส่องแสงอยู่บนฟ้า เจ้าหน้าที่ไม่กล้าให้นางตากแดด เกรงว่าท่านเจ้าเมืองจะว่าเขาทำงานไม่รอบคอบ

ดังนั้น หลังจากอวิ๋นเถียนเถียนชี้ที่รกร้างที่ต้องการแล้ว ก็ตามเจ้าหน้าที่มาที่บ้านผู้นำหมู่บ้าน

สิ่งที่เห็นคือผู้นำหมู่บ้านและบุตรชายคุกเข่าอยู่กับพื้น ท่านเจ้าเมืองสีหน้าเคร่งเครียด

แต่เรื่องของพ่อลูกนี้ไม่เกี่ยวอะไรกับนาง อวิ๋นเถียนเถียนจึงก้าวอย่างร่าเริงเข้าไปข้างหน้า

นางก็ไม่ได้คำนับท่านเจ้าเมือง อย่างไรเสียในความรู้สึกของนาง ท่านเจ้าเมืองก็คงจะเกรงใจนางอยู่แล้ว

“ท่านเจ้าเมือง ข้าเปลี่ยนใจกะทันหันแล้ว สามสิบไร่ไม่พอ ข้าต้องการห้าสิบไร่เจ้าค่ะ”

เจ้าเมืองยิ้มอย่างไม่ใส่ใจ “ได้ อย่างไรเสียในหมู่บ้านนี้ก็ยังมีที่รกร้างอีกมาก เจ้าจะเอาเท่าไหร่ก็ได้ทั้งนั้น”

ผู้นำหมู่บ้านพอได้ยินคำพูดเหล่านี้ ก็รู้ว่าอวิ๋นเถียนเถียนกำลังจะซื้อที่รกร้าง

แต่เด็กสาวนี่ จะซื้อที่รกร้างก็ซื้อไป ผ่านมือเขาก็พอแล้ว ทำไมต้องไปรบกวนท่านเจ้าเมืองด้วย

แม้ว่าเขาอยากจะซักถาม แต่เพราะท่านเจ้าเมืองอยู่ด้วย น้ำเสียงของเขาจำต้องสุภาพขึ้นมาก

“อวิ๋นเถียนเถียน เจ้าจะซื้อที่ดินมาหาข้าก็ได้ ทำไมต้องไปรบกวนท่านเจ้าเมืองด้วยเล่า?”

คำพูดที่แฝงการตำหนินี้ ทำให้อวิ๋นเถียนเถียนรู้สึกไม่พอใจ จึงประชดประชันว่า “ข้าซื้อที่ดินก็แน่นอนว่าต้องรีบใช้ หรือว่าผู้นำหมู่บ้านสามารถอนุมัติที่ดินให้ข้าได้อย่างรวดเร็ว? ก่อนหน้านี้ข้ามาหาผู้นำหมู่บ้านเพื่อจัดการเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ ผู้นำหมู่บ้านก็ผัดผ่อนไปเรื่อย ๆ เรื่องใหญ่แบบนี้ข้าย่อมไม่กล้ามาหาผู้นำหมู่บ้านอีกแล้ว”

เฉินซงหน้าดำทะมึน รีบอธิบายว่า “เรื่องรับบุตรบุญธรรมนั้น แต่เดิมก็ยากอยู่แล้ว พวกที่มีลูกชายก็รู้สึกว่าไม่จำเป็นต้องมีลูกชายอีกคน ส่วนพวกที่ไม่มีลูกชาย ข้าก็กลัวว่าพวกเขาจะสร้างปัญหาให้เจ้า เพราะฉะนั้นถึงได้ผัดผ่อน”

“ข้าเห็นว่าถ้าข้าไม่ไปถาม ท่านผู้นำหมู่บ้านก็คงจะผัดผ่อนต่อไปเรื่อย ๆ ผัดผ่อนไปจนถึงวันที่ใกล้จะสอบขุนนาง ผู้นำหมู่บ้านถึงจะค่อย ๆ มาจัดการให้ข้าเสร็จ”

“ท่านผู้นำหมู่บ้านอย่าได้คิดว่าทุกคนเป็นคนโง่ ตอนนั้นข้าถามผู้อาวุโสสี่แล้ว ท่านไม่เคยพูดถึงเรื่องนี้กับผู้อาวุโสสี่เลย”

เฉินซงถึงกับพูดไม่ออก เด็กคนนี้ช่างรับมือยากเหลือเกิน!

หลังจากเงียบไปนาน เฉินซงก็ตัดสินใจยอมแพ้ก่อน!

“อวิ๋นเถียนเถียน ข้ารู้ตัวแล้วว่าผิด ตั้งแต่นี้ต่อไปจะไม่กล้าให้คนในครอบครัวไปรบกวนเจ้าอีก เจ้าลองนึกถึงตอนที่เจ้าสร้างโรงงาน ครอบครัวข้าก็ช่วยเจ้าไม่น้อย ช่วยพูดดี ๆ กับท่านเจ้าเมืองแทนข้าหน่อยเถิด”

อวิ๋นเถียนเถียนยิ้มเย็นชา “ตอนที่โรงงานสร้างเสร็จ ก็ให้ผู้นำหมู่บ้านช่วยไม่น้อย แต่ผู้นำหมู่บ้านก็อย่าคิดว่าทุกคนเป็นคนโง่ ท่านช่วยจริง แต่ราคาที่เรียกก็ไม่ใช่น้อย ๆ จะให้ข้าเรียกคนมาตรวจสอบบัญชีจริง ๆ หรือ ได้ผลประโยชน์แล้วก็อย่ามาทำตัวทวงบุญคุณกับข้า”

เฉินซงพูดไม่ออก เงินสร้างโรงงานเหล่านั้น เขาก็เก็บไว้ไม่น้อยจริง ๆ ตอนนั้นก็คิดว่าเด็กสาวคนนี้คงไม่รู้เรื่อง คงตามเขาไม่ทัน

แต่พอถูกเปิดโปงตอนนี้ เฉินซงถึงได้รู้ว่าที่แท้เรื่องพวกนี้ เด็กสาวรู้มาตลอด เพียงแต่เห็นแก่ที่เขายังพอมีประโยชน์ จึงไม่เคยพูดออกมา

ท่านเจ้าเมืองไม่คิดว่าจะมีเรื่องแบบนี้ พอได้รับรู้ ก็โกรธขึ้นมาทันที “พอแล้ว! เฉินซง แม้แต่เรื่องในครอบครัวเจ้ายังจัดการไม่ได้ ก็ย่อมไม่มีคุณสมบัติเป็นผู้นำหมู่บ้าน! ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ตำแหน่งผู้นำหมู่บ้านของหมู่บ้านเซินหนี่ก็ไม่ใช่ของเจ้าอีกต่อไป!”

ภรรยาผู้นำหมู่บ้านคอยสังเกตสถานการณ์อยู่เงียบ ๆ ข้างใน จนกระทั่งถึงตอนนี้นางทนไม่ไหวแล้ว จึงวิ่งออกมา

“อวิ๋นเถียนเถียน ที่เจ้าพูดมาทั้งหมดไม่ผิดเลย เจ้าช่างเป็นคนที่ไม่มีแม่สั่งสอนจริง ๆ! ครอบครัวพวกเราทำอะไรให้เจ้าไปมากมาย แค่ค่าแรงไม่กี่ตำลึง ก็เป็นสิ่งที่พวกเราควรได้รับ บัดนี้เจ้าทำให้สามีข้าไม่ได้เป็นผู้นำหมู่บ้านแล้ว เจ้านี่ช่างเนรคุณจริง ๆ!”

อวิ๋นเถียนเถียนยังไม่โต้ตอบอะไร ท่านเจ้าเมืองก็สีหน้าบึ้งตึงทันที แม้ไม่เหมาะที่จะไปเถียงกับหญิงชาวบ้าน แต่เมื่อเห็นว่าเฉินซงผู้เป็นสามียังอยู่ที่นี่ อารมณ์โกรธจึงพุ่งเป้าไปที่เฉินซงทันที

“เฉินซง แม้แต่ภรรยาเจ้าก็ยังควบคุมไม่ได้ เจ้าก็ไม่มีคุณสมบัติพอที่จะเป็นผู้นำหมู่บ้าน!”

เฉินซงที่เดิมทีก็โกรธไม่น้อยอยู่แล้ว บัดนี้ต้องมาถูกตำหนิอีกครั้งเพราะภรรยาของตน จึงตวัดมือตบหน้าภรรยาตนเองอย่างแรง

“ทั้งหมดนี้เป็นเพราะเจ้า นังหญิงปากมาก! หากไม่ใช่เพราะเจ้าไปหาเรื่องเด็กสาวคนนั้น ข้าจะตกต่ำถึงเพียงนี้หรือ!”

เฉินเต๋ออันเป็นห่วงมารดาของตน รีบลุกขึ้นประคองมารดาไว้ “พอเถอะ! ท่านแม่อย่าวุ่นวายอีกเลย รีบเข้าไปข้างในเถิด!”