ยอดชายาหนีรัก ไปพักใจที่ชายป่า - บทที่ 205 พักค้างคืน

บทที่ 205 พักค้างคืน

“แม้ว่าท่านพ่อจะไม่ได้เป็นผู้นำหมู่บ้านแล้ว พวกเราก็ยังสามารถดำรงชีวิตต่อไปได้”

ภรรยาของผู้นำหมู่บ้านยังคงไม่ยอมแพ้ น่าเสียดายที่บุตรชายของนางก็ไม่ใช่คนที่จะยอมอ่อนข้อ เขาใช้แรงเล็กน้อยพยุงนางเข้าไปในห้อง

“ภรรยา เจ้าช่วยดูแลท่านแม่ก่อน อย่าให้นางออกไปก่อความวุ่นวาย ข้าจะออกไปดูว่าเกิดอะไรขึ้นกับท่านพ่อ”

ภรรยาของเฉินเต๋ออันพยักหน้ารับ นางไม่คิดจะยุ่งกับน้องสาวสามี แต่นางจำเป็นต้องดูแลแม่สามี

เฉินเต๋ออันเดินออกมาอีกครั้ง เห็นบิดาของตนคุกเข่าอยู่บนพื้นด้วยใบหน้าซีดขาว เขารู้สึกสงสารจึงเดินเข้าไปเอ่ยว่า “อวิ๋นเถียนเถียน การที่พ่อของข้าไม่ดีกับเจ้าเป็นเรื่องหนึ่ง แต่ข้าเฉินเต๋ออันขอสาบานว่าไม่เคยทำอะไรผิดต่อเจ้า”

“ข้าขอร้องล่ะ เห็นแก่ข้า โปรดละเว้นบิดาของข้าด้วย ตำแหน่งผู้นำหมู่บ้านเสียไปก็ช่างเถอะ แต่บิดาข้าอายุมากแล้ว ขอให้เขาลุกขึ้นก่อนได้หรือไม่”

อวิ๋นเถียนเถียนยักไหล่พลางกล่าวว่า “พี่เต๋ออันช่างเป็นคนดีจริง ๆ แต่มีอย่างหนึ่งที่ท่านต้องเข้าใจ ไม่ใช่ข้าที่ทำให้บิดาของท่านต้องคุกเข่า และข้าเชื่อว่าท่านเจ้าเมืองก็คงไม่ทำเช่นนั้น เขาอยากคุกเข่าเอง ท่านขอร้องผิดคนแล้วล่ะ”

เฉินเต๋ออันหันกลับไปมอง แม้ผู้นำหมู่บ้านจะไม่ได้ตอบสนองทันที แต่เขาก็รู้ว่าอวิ๋นเถียนเถียนไม่ได้โกหก มิฉะนั้นท่านเจ้าเมืองที่นั่งอยู่ด้านบนคงไม่ยอมให้นางพูดจาเหลวไหลเช่นนี้

เฉินเต๋ออันก้มหน้าลงด้วยความละอายใจ เมื่อครั้งที่บิดาสอนหนังสือเขา ทุกอย่างเป็นไปตามที่เขียนไว้ในหนังสือ ไม่เคยสอนเรื่องแผนการลับหรือกลอุบายใด ๆ ทำให้เฉินเต๋ออันไม่เคยคิดร้ายต่อผู้อื่น และทำตัวเป็นสุภาพบุรุษที่ซื่อตรงตามที่หนังสือบอกไว้

“ท่านพ่อ ลุกขึ้นเถิด ไม่ว่าท่านจะทำผิดอะไร พวกเราทั้งครอบครัวจะร่วมรับผิดชอบด้วยกัน เพียงแค่ไม่ได้เป็นผู้นำหมู่บ้านเท่านั้น ตราบใดที่ครอบครัวของเรายังอยู่ดีมีสุข นั่นก็เพียงพอแล้วไม่ใช่หรือ”

เมื่อได้ยินดังนั้น ท่านเจ้าเมืองก็มองเฉินเต๋ออันอีกครั้ง คนผู้นี้ช่างใจกว้างจริง ๆ ไม่ได้คิดเล็กคิดน้อยเหมือนบิดาของเขาเลย

“บุตรชายของเจ้าพูดถูกแล้ว ข้าไม่ได้คิดจะลงโทษเจ้า แต่เจ้าคงไม่สามารถเป็นผู้นำหมู่บ้านต่อไปได้แล้ว พรุ่งนี้บ่ายข้าจะให้คนเรียกประชุมชาวบ้าน แล้วฟังความคิดเห็นของพวกเขาก่อนจะเปลี่ยนคน ส่วนคืนนี้…”

เฉินไฉอีรีบแทรกขึ้นมา “แม้ว่าบิดาของข้าจะไม่ได้เป็นผู้นำหมู่บ้านแล้ว แต่นั่นก็เป็นเรื่องของพรุ่งนี้หลังจากเลือกผู้นำหมู่บ้านคนใหม่แล้ว วันนี้เขายังคงเป็นผู้นำหมู่บ้าน ท่านสามารถพักที่บ้านของเราพร้อมกับคุณชายหลี่ได้ บ้านของเรากว้างขวางพอที่จะรับรองเจ้าค่ะ”

คำพูดนี้เป็นความจริง เฉินเต๋ออันก็พยักหน้าเห็นด้วย แม้ผู้นำหมู่บ้านจะไม่เต็มใจนัก แต่ในเมื่อเหตุการณ์มาถึงจุดนี้แล้ว เขาก็จำเป็นต้องยอมรับ

ท่านเจ้าเมืองยิ้มและมองเฉินไฉอี ก่อนจะหันไปถามหลี่ซื่อหัวว่า “คุณชายหลี่คิดเห็นอย่างไร?”

หลี่ซื่อหัวรู้สึกขยะแขยง แน่นอนว่าเขาไม่เห็นด้วย จุดประสงค์ของหญิงผู้นี้ชัดเจนว่าต้องการเขา แต่กลับทำท่าเขินอายออกมา ช่างทำให้คนรู้สึกคลื่นไส้จริง ๆ

อย่างไรก็ตาม การอยู่ต่อก็ไม่เป็นไร เขาอยากดูว่าหญิงชาวบ้านตัวเล็ก ๆ คนนี้จะใช้กลอุบายอะไรอีก

เมื่อคิดถึงตรงนี้ หลี่ซื่อหัวพยักหน้า “ก็ดีเหมือนกันขอรับ เมื่อท่านเจ้าเมืองมีความสนใจเช่นนี้ อยากลองสัมผัสชีวิตชาวนา ข้าย่อมยินดีรับใช้จนถึงที่สุดขอรับ”

เฉินไฉอีบรรลุเป้าหมายของตนเองแล้วจึงยิ้มอย่างพอใจ ขณะหมุนตัวเดินจากไป ดวงตาของนางมีประกายวูบผ่าน

อวิ๋นเถียนเถียนเห็นรอยยิ้มมีเลศนัยที่มุมปากของคุณชายหลี่ ในใจนางรู้ว่าคุณชายหลี่มีแผนแน่นอน นางรู้สึกสงสารเฉินไฉอีอยู่ในใจ แต่ถึงจะรู้สึกเห็นใจ ก็ไม่ได้หมายความว่าจะต้องเข้าไปเตือน

ประการแรก เฉินไฉอีไม่ใช่คนดีอะไรอยู่แล้ว ยิ่งไปกว่านั้นยังเคยทำให้นางขุ่นเคืองใจอย่างมาก ประการที่สอง ถึงนางจะไปเตือน ก็คงโดนด่ากลับมา

“เมื่อท่านเจ้าเมืองตัดสินใจแล้ว ข้าก็ไม่กล้าพูดอะไรมาก ที่พักของข้าไม่เหมาะกับท่านเจ้าเมืองจริง ๆ นั่นแหละเจ้าค่ะ”

ท่านเจ้าเมืองโบกมือ สีหน้ายิ้มแย้มอ่อนโยนขึ้นมาก “เจ้าไม่ต้องมากพิธีเช่นนั้น ข้าเป็นถึงเจ้าเมือง ไม่ถึงกับต้องมาอยู่หมู่บ้านเล็ก ๆ แล้วจะไม่มีที่พักหรอก”

อวิ๋นเถียนเถียนยิ้ม แล้วหมุนตัวเดินจากไป แต่ในจังหวะที่หันหลัง นางเห็นเฉินไฉอีแอบซ่อนอยู่ที่มุมประตู ดวงตาเปล่งประกายยินดี

อวิ๋นเถียนเถียนส่ายหน้าอย่างเยาะเย้ย ไม่รู้ว่าเฉินไฉอีมีอะไรให้ยินดีนัก แต่น้ำผึ้งของคนหนึ่ง อาจเป็นยาพิษของอีกคน บางเรื่องก็เหมือนกับการดื่มน้ำ รู้รสชาติด้วยตนเองเท่านั้น

……

อาหารเย็นวันนี้ เฉินไฉอีตั้งใจลงมือทำอาหารหลายอย่างด้วยตนเอง ปกตินางไม่ค่อยทำงาน แต่จู่ ๆ ก็บอกว่าจะช่วยพี่สะใภ้ทำอาหาร ภรรยาของเต๋ออันแม้จะประหลาดใจ แต่ก็ปล่อยให้นางทำ ภายใต้คำแนะนำของพี่สะใภ้ อาหารโต๊ะนี้ก็ถือว่าใช้ได้ทีเดียว

ขณะกินข้าว เฉินไฉอีก็กลับมาว่านอนสอนง่าย ทำให้ทุกคนในครอบครัวของผู้นำหมู่บ้านรู้สึกประหลาดใจไม่น้อย

ภรรยาของผู้นำหมู่บ้านยังรู้สึกว่าเด็กคนนี้โตเป็นผู้ใหญ่ รู้จักคิดแล้ว

ในตอนนี้ทั้งที่ควรจะเป็นเวลาพักผ่อนนอนหลับ แต่เฉินไฉอีกลับนั่งอยู่ในห้อง ไม่มีทีท่าว่าจะนอนเลยสักนิด กลับนั่งอยู่หน้าโต๊ะเครื่องแป้ง แต่งหน้าด้วยแป้งชั้นดีที่นางเสียดายไม่กล้าใช้มาตลอด

รอจนฟ้ามืดสนิท หมู่บ้านเริ่มเงียบสงัด ชาวนาไม่มีอะไรทำยามค่ำคืน พอฟ้ามืดก็กลับเข้าบ้านตนเอง ไม่ใช่ทุกคนที่จะจุดตะเกียงน้ำมัน

ท่านเจ้าเมืองและหลี่ซื่อหัวเป็นแขกผู้สูงศักดิ์ ทั้ง ๆ ที่เพิ่งปลดเฉินซงออกจากตำแหน่งผู้นำหมู่บ้าน แต่เฉินซงก็ไม่กล้าละเลย เขาจัดห้องที่ดีที่สุดให้คนทั้งสอง และในห้องยังจุดตะเกียงน้ำมันด้วย

แม้จะเป็นเช่นนั้น เสี่ยวซื่อก็ยังบ่นพึมพำด้วยหน้าบึ้งตึง “คุณชายเจ้าคะ พวกเราไม่ใช่ว่ากลับไม่ได้ ทำไมไม่ไปนอนในเมืองล่ะเจ้าคะ? ดูสถานที่นี่สิ ทั้งเก่าทั้งสกปรก ดูถูกท่านชัด ๆ เจ้าค่ะ!”

“เจ้าก็รู้จักพอใจบ้างเถอะ มีที่นอนก็ดีแล้ว อีกอย่าง ข้าเป็นถึงคุณชายยังไม่บ่น เจ้านี่กลับมาบ่น หรือเจ้าคิดว่าตัวเองสูงส่งกว่าข้า?”

เมื่อรอบข้างเงียบสงัดแล้ว เฉินไฉอีสวมเพียงชุดชั้นเดียว เป็นชุดไหมที่ดีที่สุดของนาง และยังเป็นสินเดิมของมารดานางอีกด้วย

ชุดผ้าไหมบางเบาและโปร่งใส แม้แสงจันทร์จะไม่สว่างนัก ก็ยังมองเห็นลายดอกโบตั๋นสีแดงที่อยู่ข้างในได้อย่างง่ายดาย

เฉินไฉอีแอบเปิดประตู ค่อย ๆ ย่องไปที่หน้าประตูห้องที่หลี่ซื่อหัวพักอยู่

นางวางแผนไว้แล้ว ตอนกินข้าวที่นางทำตัวเรียบร้อย ก็เพื่อลดความระแวงของบิดามารดานั่นเอง เฉินไฉอีคิดอย่างภาคภูมิใจ ด้วยท่าทางรู้กาลเทศะและเป็นกุลสตรีของนาง จะไม่คู่ควรกับคุณชายหลี่ได้อย่างไร มีเพียงคุณชายหลี่เท่านั้นที่คู่ควรกับนาง