ยอดชายาหนีรัก ไปพักใจที่ชายป่า - บทที่ 206 ความบริสุทธิ์

บทที่ 206 ความบริสุทธิ์

ห้องที่หลี่ซื่อหัวพักอยู่แต่เดิมไม่มีกลอน ยิ่งไปกว่านั้นคุณชายหลี่ก็ไม่ได้ใส่ใจเรื่องพวกนี้ เขามีข้ารับใช้คอยเฝ้ายามตอนกลางคืน จะต้องล็อคประตูทำไมกัน

แต่ทว่า เสี่ยวซื่ออายุก็ไม่มากนัก กำลังอยู่ในวัยที่ต้องการนอน ดังนั้นก่อนที่คุณชายของนางจะเข้านอน นางก็งัวเงียไปเสียแล้ว

เฉินไฉอีค่อย ๆ ผลักประตูเปิด มองเสี่ยวซื่อที่นอนอยู่บนพื้นน้ำลายไหลยืดด้วยสายตารังเกียจ จากนั้นก็ค่อย ๆ เดินอ้อมไปที่เตียงของคุณชายหลี่

คุณชายหลี่เคยชินกับการใช้ชีวิตอย่างสุขสบาย ในสภาพแวดล้อมเช่นนี้เป็นไปไม่ได้เลยที่จะหลับสนิท เมื่อได้ยินเสียงเคลื่อนไหวเบา ๆ ข้างเตียง เขาก็ตื่นขึ้นมาทันที

“เฉินไฉอี ดึกดื่นป่านนี้ไม่นอน มาทำอะไรในห้องของข้า?”

เฉินไฉอีตกใจ นางไม่คิดเลยว่าคุณชายหลี่จะยังไม่หลับ แต่เดิมนางตั้งใจจะแอบเข้ามาตอนที่คุณชายหลี่หลับแล้ว และปรากฏตัวบนเตียงของเขาในสภาพเสื้อผ้าไม่เรียบร้อย พอถึงพรุ่งนี้ ถ้าบิดามารดาเห็นภาพนี้ พวกท่านจะต้องหาทางให้คุณชายหลี่พานางไปด้วยแน่นอน

ใครจะรู้ว่านางเพิ่งเข้าใกล้ขอบเตียง หลี่ซื่อหัวก็ตื่นแล้ว

ตอนนี้หลี่ซื่อหัวมีสีหน้าเย็นชา จ้องมองเฉินไฉอีเขม็ง

แต่เดิมนางเป็นเพียงสาวชาวบ้านธรรมดา หน้าตาก็นับว่าน่ารักสดใส แต่น่าเสียดายที่อายุเพียงสิบหกสิบเจ็ด ถ้าเป็นยุคปัจจุบันก็เป็นเพียงนักเรียนมัธยมปลายเท่านั้น

ทั้งตัวมีกลิ่นอายของความบริสุทธิ์และความไร้เดียงสา แต่เฉินไฉอีกลับพยายามเลียนแบบสตรีโตเต็มวัย ทาแป้งขาวบนใบหน้า ทาลิปสติกสีแดงบนริมฝีปาก เสื้อผ้าที่สวมใส่ยิ่งน่าขัน เคยเห็นนักเรียนมัธยมปลายอายุสิบหกสิบเจ็ดที่ยังไม่เป็นสาวเต็มตัว สวมชุดสีแดงสดลายดอกโบตั๋นกันบ้างไหม

เหมือนเด็กสวมเสื้อผ้าผู้ใหญ่ ไม่เห็นความเซ็กซี่เลยสักนิด กลับดูตลกน่าขันยิ่งนัก

แต่เฉินไฉอีที่อ่านนิยาย ส่วนใหญ่ได้รับอิทธิพลจากความคิดของสตรีในห้องหับ

ตอนนี้ใบหน้าที่เคยบริสุทธิ์และไร้เดียงสา กลับแสดงความเขินอาย กัดฟันก้มหน้าเอ่ยว่า “ข้าชื่นชมคุณชายหลี่มานานแล้ว ขอคุณชายโปรดเมตตาข้าด้วยเถิด”

สายตาของหลี่ซื่อหัวเต็มไปด้วยความดุดัน วันนี้ถ้าเขาตอบสนองความต้องการของหญิงสาวคนนี้ ก็รู้สึกขยะแขยงเหลือเกิน แต่ถ้าไม่ตอบสนอง ชื่อเสียงความเจ้าชู้ที่เขาสร้างมาตลอดก็จะถูกทำลาย ดังนั้นจึงรู้สึกลำบากใจอย่างยิ่ง

แต่อย่างไรก็ตาม การใช้ชีวิตอย่างสุขสบายมาหลายปีก็ไม่ได้ทำให้นิสัยของคุณชายหลี่เปลี่ยนไปแม้แต่น้อย

ผู้หญิงตรงหน้าแต่งหน้าขาวซีดเหมือนผี เขาจะไม่สนใจก็เป็นเรื่องปกติ คุณชายหลี่คิดเช่นนี้ แล้วผลักเฉินไฉอีล้มลงบนพื้นอย่างแรง

“รูปโฉมออย่างเจ้า มีอะไรให้ข้าสนใจ เสี่ยวซื่อ! เสี่ยวซื่อ! เจ้าตายแล้วหรือ ข้าให้เจ้าเฝ้ายาม แต่เจ้ากลับแยกไม่ออกระหว่างคนกับผีแล้วปล่อยให้เข้ามา!”

หลี่ซื่อหัวพูดไปพลางใช้ปลายเท้าเตะเสี่ยวซื่อที่นอนหลับอยู่บนพื้นด้วยความโมโห เสี่ยวซื่อตื่นขึ้นมาจากความฝันอย่างตกใจ แล้วเห็นเฉินไฉอีที่หน้าซีดเผือดแต่ทาปากแดงจัด

ในชั่วขณะนั้น เสี่ยวซื่อที่ยังไม่ทันได้สติก็ร้องเสียงดังลั่น “ผี! มีผี! ช่วยด้วย!”

เสียงกรีดร้องนั้นทำให้ทุกคนในบ้านตื่นกันหมด

หลี่ซื่อหัวกระตุกมุมปากไม่หยุด ไม่รู้ว่าควรจะทำอย่างไรดี พูดตามตรง ปฏิกิริยาของเสี่ยวซื่อก็ถือว่าไม่แปลก เพราะตอนที่เขาเห็นหญิงสาวคนนี้ครั้งแรก ก็แทบจะกระโดดผวาเหมือนกัน

เนื่องจากเสียงกรีดร้องดังมาจากห้องของหลี่ซื่อหัว แม้แต่ท่านเจ้าเมืองก็ออกมาดู

พอเข้าประตูมาก็เห็นหลี่ซื่อหัวยืนหน้าตึงอยู่ข้างเตียง ส่วนเสี่ยวซื่อหดตัวสั่นอยู่ที่มุมห้อง มีเพียงเฉินไฉอีที่น้ำตาคลอ สวมเสื้อผ้าบางเบา กอดแขนตัวเองล้มอยู่บนพื้น ดูราวกับถูกย่ำยีมา

ผู้นำหมู่บ้านและภรรยาตกใจ ที่แท้ลูกสาวของพวกเขา ที่ทำตัวว่านอนสอนง่ายก็เพื่อจะมาก่อเรื่องใหญ่แบบนี้นี่เอง

ภรรยาผู้นำหมู่บ้านได้สติก่อน ความบริสุทธิ์ของลูกสาวคงรักษาไว้ไม่ได้แล้ว ทางเดียวก็คือต้องให้นางแต่งงานกับคุณชายหลี่ และทำให้คุณชายหลี่รู้สึกผิดด้วย ลูกสาวของนางจึงจะได้ผลประโยชน์มากที่สุด

“คุณชายหลี่ เกิดอะไรขึ้นเจ้าคะ?”

ภรรยาผู้นำหมู่บ้านทำท่าเหมือนจะเอาเรื่อง ทำให้หลี่ซื่อหัวยิ่งรู้สึกไม่พอใจ

“ข้าก็อยากถามว่าเกิดอะไรขึ้นเหมือนกัน ข้าแค่มาพักที่บ้านของพวกเจ้า อยู่เป็นเพื่อนท่านเจ้าเมืองพักค้างคืน แล้วจู่ ๆ ก็มีผีผู้หญิงปรากฏตัวในห้อง”

ภรรยาผู้นำหมู่บ้านไม่อาจปล่อยให้ลูกสาวเสียเปรียบได้ ถึงแม้จะเป็นลูกสาวของนางที่มายั่วยวนเอง เพื่อชื่อเสียงของลูก นางต้องสู้ต่อไป

“คุณชายหลี่ ข้าและสามีมีน้ำใจให้ท่านพักที่นี่สักคืน แต่ท่านกลับลงมือกับลูกสาวของเรา นี่มันไม่ยุติธรรมเลยนะเจ้าคะ”

หลี่ซื่อหัวแทบจะหัวเราะออกมาด้วยความโกรธ เขาพูดด้วยสีหน้าเคร่งขรึม “ข้าขอให้เจ้าดูให้ดีก่อนจะพูด ดูลูกสาวของเจ้าสิ แต่งตัวเหมือนผีแบบนี้ เจ้าคิดว่าข้าไม่เลือกกินหรือ ข้าขอบอกว่าแม้แต่ผีผู้หญิงที่ลากมาจากป่าช้าก็ยังสวยกว่าลูกสาวของเจ้าตั้งเยอะ!”

ภรรยาผู้นำหมู่บ้านไม่อยากเชื่อ แต่ลูกสาวของนางก็เงยหน้าขึ้นมาแล้วร้องเสียงแหลมอย่างน่าสงสาร “ท่านแม่!”

ภรรยาผู้นำหมู่บ้านตกใจถอยหลังไปหลายก้าว ลูกสาวของนางใช้แป้งเยอะขนาดนี้เชียวหรือ หน้าซีดขาวขนาดนั้น เข้าไปดูใกล้ ๆ แป้งฝุ่นยังร่วงลงมาด้วย

“ดูเหมือนแม้แต่เจ้าก็ยังตกใจลูกสาวของตัวเองนะ เจ้าว่าลูกสาวบ้านไหนจะไม่นอน แต่งตัวเป็นผีแบบนี้แล้วแอบเข้าห้องผู้ชาย แม้แต่หญิงในหอนางโลมก็ยังไม่ทำแบบนี้!”

คำพูดของหลี่ซื่อหัวรุนแรงมาก เฉินไฉอีคงรู้ตัวว่าวันนี้ตัวเองทำตัวน่าอายและถูกคนเห็น ต่อไปนี้คงไม่มีใครอยากแต่งงานด้วยแล้ว ถึงแม้หลี่ซื่อหัวจะไม่ชอบนาง แต่นางก็มีทางเลือกเดียวคือต้องแต่งงานกับเขา

“คุณชายหลี่ ท่านจะปฏิบัติกับข้าแบบนี้ไม่ได้นะ ที่จริง… ที่จริงท่านเป็นคนลากข้าเข้าห้องเอง! ตอนนี้ข้าเสียความบริสุทธิ์ไปแล้ว คุณชายหลี่จะไม่รับผิดชอบเลยหรือ!”

เสี่ยวซื่อยืนเท้าเอวจ้องตาเขม็งแล้วตะโกนว่า “นังหญิงไร้ยางอาย! คุณชายของข้าไม่สนใจเจ้าขนาดนี้ เจ้ายังจะใช้วิธีแบบนี้อีก ท่านเจ้าเมือง ท่านก็รู้จักคุณชายหลี่ดี แม้แต่คุณหนูตระกูลหยวนที่เข้าไปในจวนตระกูลหลี่ยังออกมาอย่างปลอดภัย ไม่ต้องพูดถึงหญิงอัปลักษณ์คนนี้หรอก ต่อให้เปลือยกายนอนบนเตียง คุณชายของข้าก็ไม่แม้แต่จะมอง!”