ยอดชายาหนีรัก ไปพักใจที่ชายป่า - บทที่ 207 ผลประโยชน์ล่อใจคน

บทที่ 207 ผลประโยชน์ล่อใจคน

ภรรยาของผู้นำหมู่บ้านรู้ดีว่า การเผชิญหน้าเช่นนี้ทำให้คุณชายหลี่โกรธไม่น้อย วิธีเดียวที่จะแก้ไขคือส่งลูกสาวของนางเข้าไปในจวนตระกูลหลี่

“คุณชายหลี่ ไม่ว่าอย่างไร วันนี้ข้าได้เห็นลูกสาวของข้าอยู่ในห้องของท่านในสภาพเสื้อผ้าไม่เรียบร้อย ความบริสุทธิ์ของนางคงถูกท่านทำลายไปแล้วแน่นอน! คุณชายหลี่ก็นับว่าเป็นผู้ชาย สมควรรับผิดชอบในเรื่องนี้!”

ผู้นำหมู่บ้านเป็นคนรักหน้าตาตัวเอง บัดนี้รู้ว่าถูกคนรุ่นใหม่ถอดถอนจากตำแหน่งผู้นำหมู่บ้าน ทำให้เสียหน้าอย่างมาก

แต่หากลูกสาวของตนสามารถแต่งงานกับคุณชายหลี่ได้จริง บางทีท่านเจ้าเมืองอาจจะเห็นแก่คุณชายหลี่และปรานีพวกเขาก็ได้

หลี่ซื่อหัวไม่ยอมรับผิดในเรื่องนี้เด็ดขาด หากเป็นหญิงสาวที่หน้าตาสวย พาไปทิ้งไว้ในเรือนหลังก็ยังพอใช้เป็นเกราะกำบังได้ แต่คนตรงหน้านี้ดูก็รู้ว่าไม่บริสุทธิ์ใจ พาไปก็คงจะนำความยุ่งยากมาให้ตนเองแน่

“เฉินซง เจ้าไม่ควบคุมภรรยาของเจ้าเลยหรือ พวกเจ้าเชิญให้ข้าอยู่ค้างคืนที่นี่ ก็เพื่อจะยัดเยียดลูกสาวที่ไม่มีใครแต่งให้ข้าหรือ! พวกเจ้าคิดว่าข้า หลี่ซื่อหัว เป็นคนที่ใคร ๆ ก็รังแกได้หรือ!”

เพื่อไม่ให้เรื่องนี้ลุกลามใหญ่โต หลี่ซื่อหัวหยุดครู่หนึ่งแล้วเอ่ยต่อ “เฉินซง ตอนนี้เจ้าควบคุมภรรยาและลูกสาวของเจ้าให้ดี ที่นี่มีแค่ข้ากับท่านเจ้าเมือง ถ้าไม่มีใครออกไปพูดมาก คงไม่มีใครรู้เรื่องที่ลูกสาวเจ้าทำเรื่องบ้า ๆ เช่นนี้ ยังพอหาคู่ครองที่ดีได้อยู่ ข้ามีชื่อเสียงเป็นที่รู้จัก ถ้าส่งลูกสาวเจ้าเข้าจวนตระกูลหลี่ ชีวิตนางคงไม่ยืนยาวแน่!”

เมื่อพูดคำขู่เช่นนี้ออกมา เฉินซงก็ลังเล คุณชายหลี่ไม่ใช่คนที่จะเอาชนะได้ง่าย ๆ แม้จะยกลูกสาวให้เขา ก็คงไม่ได้ตำแหน่งผู้นำหมู่บ้านคืนมา

เฉินเต๋ออันและภรรยาที่เดินเข้ามาทีหลัง มองดูน้องสาวที่นั่งร้องไห้อยู่บนพื้น และสีหน้าเยาะเย้ยของคุณชายหลี่ตรงหน้า รู้สึกเหมือนกลืนแมลงวันสิบตัวเข้าไป อยากจะอาเจียนแต่ก็อาเจียนไม่ออก

เมื่อเห็นว่าการตัดสินใจอยู่ที่ผู้นำหมู่บ้าน เฉินไฉอีก็ตาเป็นประกาย คลานไปที่เท้าของบิดาและกอดขาร้องไห้

“ท่านพ่อ! ท่านช่วยข้าด้วย! คุณชายหลี่ทำเรื่องรุนแรงเช่นนี้ ชื่อเสียงของข้าคงหมดแล้ว ความบริสุทธิ์ก็หมดไปแล้ว แม้คนภายนอกจะไม่รู้ แต่เรื่องนี้จะเป็นบาดแผลในใจข้าตลอดไป นอกจากแต่งงานกับเขา ข้าก็ไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว”

หลี่ซื่อหัวได้ยินคำพูดนี้ก็หัวเราะเย็น “เฉินไฉอี เจ้าช่างคิดเพ้อฝันจริง ๆ มีสตรีมากมายที่ถูกส่งเข้าเรือนหลังของจวนตระกูลหลี่ เจ้าเคยเห็นใครได้แต่งงานเข้าไปบ้างล่ะ แค่เกี้ยวเล็ก ๆ ที่คนสองคนหามเข้าประตูหลังก็พอแล้ว อีกอย่าง ข้าไม่สนใจเรื่องชื่อเสียงพวกนี้ และสภาพของเจ้าตอนนี้ทำให้ข้ารู้สึกขยะแขยงยิ่งนัก!”

“ดูเหมือนอีกไม่นาน หมาป่าที่ข้าเลี้ยงไว้ในเรือนหลังจะได้กินอาหารอร่อย ๆ อีกแล้ว แต่ไม่รู้ว่าแป้งทาหน้าบนใบหน้าเจ้า มันจะกินลงหรือไม่”

ท่านเจ้าเมืองอยากจะหัวเราะออกมาดัง ๆ ปากของหลี่ซื่อหัวช่างร้ายกาจยิ่งนัก ก่อนหน้านี้ไม่เคยติดต่อกันลึกซึ้ง ไม่รู้ว่าเขาเป็นคนที่น่าสนใจเช่นนี้

ส่วนเรื่องสตรีในเรือนหลังของเขา แม้ภรรยาเอกของจวนตระกูลหลี่จะโง่เขลาตรวจสอบไม่ได้ แต่ไม่ได้หมายความว่าท่านเจ้าเมืองจะถูกหลอก แม้จะอยู่ห่างออกไปร้อยลี้ แต่ก็ยังอยู่ในเขตปกครองของเขา ที่นั่นล้วนแต่เป็นสาวน้อยแรกรุ่น ศพที่ถูกโยนทิ้งในป่าเขาตามข่าวลือ คงเป็นพวกหญิงสาวเหล่านั้นกระมัง!

เฉินไฉอีตกใจกับรอยยิ้มเย็นบนใบหน้าของหลี่ซื่อหัว แต่ก้มหน้าคิดสักครู่ นึกถึงคุณชายตระกูลร่ำรวยในนิยายที่คล้ายคลึงกับคุณชายหลี่ตรงหน้า หล่อเหลาสง่างาม แต่งกายหรูหรา แม้จะได้เป็นแค่ทาสรับใช้ข้างกายเขาก็คงมีความสุขแล้ว

คุณชายหลี่พูดจาเย้ยหยันต่อหน้านางเช่นนี้ คงเป็นการทดสอบนางสินะ หากเขาเจ้าชู้จริง แล้วทำไมอวิ๋นเถียนเถียนถึงหนีออกจากจวนตระกูลหลี่ได้อย่างปลอดภัยเล่า

ที่จริงแล้ว หลี่ซื่อหัวปฏิบัติต่อสตรีที่ถูกส่งมาทุกคนเหมือนกันหมด ส่งไปอาบน้ำ หากนางมีใจจะหนี ย่อมห้ามไม่ได้ หากนางวิงวอนขอหนีต่อหน้าเขา หรือเอาแต่บ่นว่าอยากตาย เขาก็จะจัดการให้เรียบร้อย

แต่ไม่มีใครกล้าประจบเอาใจเขาต่อหน้า เพราะชื่อเสียงของเขาเป็นที่รู้กันดี

หรือแม้แต่หลี่ซื่อหัวเองก็คาดไม่ถึงว่า แม้ชื่อเสียงของเขาจะโหดร้ายเพียงใด สตรีตรงหน้าก็ยังไม่ยอมแพ้

“คุณชายหลี่ หากข้าไม่ไปกับท่าน ข้าก็คงถูกคำครหาบีบคั้นจนตายอยู่ดี หากท่านไม่ยอมพาข้าไป ข้าก็ขอตายเสียตรงนี้ดีกว่า จะได้ไม่ต้องเผชิญกับคำนินทาของผู้คน!”

เฉินไฉอีพูดจบก็ร้องไห้โฮ พุ่งเข้าชนกำแพงด้านข้าง เฉินซงตาไวมือเร็ว คว้าตัวเฉินไฉอีไว้ได้ทัน

“ไฉอี เจ้าอย่าได้ทำเรื่องโง่เชียว!”

หลี่ซื่อหัวกลับไม่สนใจ หาที่นั่งลงอย่างไม่ใส่ใจ การต่อกรกับสตรีผู้นี้ช่างยากเย็นนัก

“ข้าบอกเจ้าแล้วว่าเรื่องวันนี้จะไม่มีใครรู้ เจ้ายังจะวุ่นวายต่อไป มีแต่จะไม่เป็นผลดีกับเจ้า เฉินไฉอี เจ้าคิดให้ดี ความอดทนของข้ามีไม่มาก!”

เฉินเต๋ออันปกติรักน้องสาวที่สุด แม้ตอนนี้น้องสาวจะเริ่มไม่รู้จักละอาย แต่หากให้เขาปล่อยวางจริง ๆ เขาก็ยังรู้สึกเสียดาย

จึงเดินเข้าไปจับมือน้องสาว “ไฉอี อย่าดื้อเลย เรื่องวันนี้ไม่มีคนภายนอกรู้ เจ้าก็ไม่ถือว่าเสียชื่อเสียง ลูกชายตระกูลจางเป็นคนดี ซื่อสัตย์ เจ้าแต่งไปก็จะไม่ลำบากแน่”

ทว่าเฉินไฉอีกลับลุกพรวดขึ้น ผลักพี่ชายออกอย่างแรง เฉินเต๋ออันไม่ทันระวังตัว ถูกผลักจนเซถอยหลังไปหลายก้าว ก่อนจะทรงตัวได้

“พี่ชายมีพี่สะใภ้แล้ว ไหนเลยจะสนใจความรู้สึกของข้าผู้เป็นน้องสาว ลูกชายตระกูลจางเป็นเพียงหนอนหนังสือ จะคู่ควรกับข้าได้อย่างไร”

เสี่ยวซื่อยืนอยู่ข้าง ๆ เบ้ปาก พูดเยาะเย้ยว่า “พูดราวกับเจ้าสูงส่งนักหนา ก็แค่หญิงบ้านนอกเท่านั้น ยังไม่รู้จักละอาย หากเสียชื่อเสียงไป แม้แต่คนแก่ที่ยังไม่มีคู่ก็ยังไม่อยากได้เจ้า!”

“วันนี้เจ้าสามารถยั่วยวนคุณชายของข้าได้ ครั้งหน้าก็อาจยั่วยวนใครอีกก็ได้ ผู้ที่แต่งงานกับเจ้าต้องระวังให้ดี ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่จะโดนสวมหมวกเขียว! อย่าว่าแต่คุณชายของข้าไม่สนใจเจ้าเลย หากผู้ชายทุกคนรู้เรื่องที่เจ้าทำต้องรู้สึกขยะแขยงเจ้าเป็นแน่!”

คุณชายหลี่ปล่อยให้เสี่ยวซื่อพูดจนจบ จึงค่อยแสร้งตะโกนว่า “เสี่ยวซื่อ ถอยไป!”

เสี่ยวซื่อไม่ได้รู้สึกกลัว ที่จริงคุณชายเห็นด้วยกับที่นางพูด ด้วยฐานะของคุณชาย ย่อมไม่อาจด่าทอสตรีผู้นี้ได้ คำพูดร้ายกาจเช่นนี้ จึงต้องให้นางผู้เป็นข้ารับใช้ออกหน้าแทน

“ยังจะแสร้งทำเป็นอยากตายอีก หากเจ้าอยากตาย ก็ไปหาที่ที่คนน้อยกว่านี้สิ ทำแบบนี้ต่อหน้าผู้คน เจ้าจะทำให้ใครขยะแขยงกัน!”