ยอดชายาหนีรัก ไปพักใจที่ชายป่า - บทที่ 209 ต้องแก้แค้น

บทที่ 209 ต้องแก้แค้น

ท่านเจ้าเมืองและคุณชายหลี่ได้ให้คนถือคบเพลิงพาไปส่งที่บ้านของผู้อาวุโสสี่ในคืนนั้นเอง

ผู้อาวุโสสี่ต้อนรับแขกทั้งสองด้วยความยินดียิ่ง แม้ว่าเขาจะไม่ค่อยชื่นชอบชื่อเสียงของหลี่ซื่อหัวนัก แต่เพื่อเห็นแก่อวิ๋นเถียนเถียน เขาก็จะดูแลให้เป็นพิเศษ

ส่วนเฉินซงนั่งอยู่ในลานบ้าน กำลังกังวลใจท่ามกลางดวงดาวเต็มฟ้า

ภรรยาผู้นำหมู่บ้านพูดอยู่ข้าง ๆ ว่า “ท่านดูสิว่าตอนนี้เราควรทำอย่างไรดี ท่านเสียตำแหน่งผู้นำหมู่บ้านไปแล้ว ต่อไปครอบครัวเราคงไม่สามารถใช้ชีวิตอย่างอิสระในหมู่บ้านได้อีก ที่สำคัญที่สุดคือไฉอี เด็กคนนี้ราวกับถูกมนต์สะกดไปแล้ว ถึงแม้จะยกให้แต่งงานไป ก็ยังมีเรื่องการหย่าร้างอีกนะ”

เฉินซงถอนหายใจยาว “เจ้าไปพานางออกมา ข้าจะคุยกับนางดี ๆ ต้องมีวิธีทำให้นางเปลี่ยนใจแน่นอน”

เฉินไฉอีหน้าซีดเซียว น้ำตานองหน้า แต่โชคดีที่ก่อนหน้านี้นางเป็นที่รักในบ้าน ดังนั้นแป้งที่ซื้อมาจึงไม่ใช่แป้งธรรมดา แต่เป็นแป้งคุณภาพดี

แม้น้ำตาจะไหลอาบแก้ม แต่แป้งก็ไม่เลอะเลย

“ท่านพ่อ! ข้าขอร้องล่ะ ข้าไม่อยากแต่งงานกับเขา ท่านช่วยคิดหาวิธีให้ข้าได้หรือไม่”

เฉินซงถอนหายใจลึก “ตอนนี้ข้าก็หมดปัญญาแล้ว รู้อย่างนี้เจ้าก็ไม่ควรไปยุ่งกับเด็กสาวคนนั้น! ตอนนี้คุณชายหลี่ไม่สนใจเจ้า และเรื่องวันนี้ก็ปิดบังไม่ได้ เจ้าจะยิ่งเสียชื่อเสียง! เจ้าคิดให้ดี คิดถึงทางออกของเจ้าให้ดี”

เมื่อเฉินไฉอีได้ยินคำตอบเช่นนี้ ความสิ้นหวังก็ท่วมท้นหัวใจ อยากตายเสียตอนนี้เลย

“ไฉอี ทั้งหมดนี้เป็นเพราะหลี่ซื่อหัวคนชั่วนั่น! ลูกสาวของข้าว่านอนสอนง่าย ทั้งมีความรู้และมารยาท จะด้อยกว่าอวิ๋นเถียนเถียนได้อย่างไร หลี่ซื่อหัวคนนี้ช่างตาบอด มองไม่เห็นความดีของเจ้า กลับไปหลงรักหญิงใจง่ายคนนั้น! ไฉอี เจ้าไม่รู้สึกแค้นบ้างหรือ”

ภรรยาผู้นำหมู่บ้านที่อยู่ข้าง ๆ ได้ยินคำพูดนี้แล้วรู้สึกขนลุก แม้ในใจจะมีความไม่พอใจอยู่บ้าง แต่นางไม่กล้าแสดงความไม่พอใจต่อหลี่ซื่อหัวเลย

“แล้วยังมีนังเด็กอวิ๋นเถียนเถียนนั่นอีก อาศัยท่านเจ้าเมืองหนุนหลัง ทำให้พ่อไม่ได้เป็นผู้นำหมู่บ้านอีกต่อไป ไฉอี พี่ชายของเจ้าเป็นคนโง่ อย่าคิดว่าจะพึ่งพาเขาได้ ดังนั้นความอัปยศที่ครอบครัวเราได้รับวันนี้ พ่อจึงต้องฝากความหวังไว้กับเจ้าเท่านั้น!”

“พ่ออ่านหนังสือมาหลายปี แต่กลับไม่สามารถแสดงความสามารถได้ บางทีที่พ่อสอบซิ่วไฉ่ไม่ผ่าน อาจเป็นเพราะท่านเจ้าเมืองคนชั่วนั่นกลั่นแกล้งก็ได้ ไฉอี พ่อรักเจ้ามาก เจ้าช่วยพ่อหน่อยได้หรือไม่ ให้พ่อได้ระบายความแค้นในใจสักหน่อย!”

เมื่อเฉินไฉอีได้ยินว่าตนเองมีความสำคัญมากในคำพูดของท่านพ่อ ก็รู้สึกภาคภูมิใจขึ้นมา

“ท่านพ่อ แล้วเราควรทำอย่างไรดีเจ้าคะ พวกเขาทำให้ท่านเป็นผู้นำหมู่บ้านไม่ได้ และยังเหยียบหน้าข้าลงพื้น ข้าพยายามอดทนขนาดนี้แล้ว คุณชายหลี่กลับไม่แม้แต่จะมองข้าเลย ท่านพ่อ ข้าก็รู้สึกแค้นเช่นกัน!”

เฉินซงได้คำตอบที่ต้องการจากเฉินไฉอีแล้ว เขาถอนหายใจโล่งอก แล้วกล่าวช้า ๆ ว่า “พ่อเป็นคนไร้ความสามารถ พี่ชายของเจ้าก็ยิ่งไร้ความสามารถ ตอนนี้ครอบครัวเราต้องพึ่งพาเจ้าเท่านั้น!”

“เจ้ารู้หรือไม่ว่าทำไมพ่อถึงเลือกลูกชายของจางซิ่วไฉ่ให้เจ้า ก็เพื่ออนาคตของเจ้า จะได้ไม่ถูกคนเหยียบย่ำไง ตอนนี้แม้เจ้าจะต้องลำบากหน่อย แต่งงานกับคนแบบนั้น แต่เจ้าต้องเชื่อพ่อ วันหนึ่งเมื่อเจ้าหนอนหนังสือนั่นสอบขุนนางได้ เจ้าก็จะได้เป็นภรรยาขุนนางแล้ว ไฉอี เมื่อถึงตอนนั้น ไม่ต้องพูดถึงอวิ๋นเถียนเถียนเลย แม้แต่คุณชายหลี่ก็ต้องหมอบอยู่แทบเท้าเจ้า!”

เฉินไฉอีถึงกับจินตนาการภาพนั้นได้ ด้วยการชี้นำของเฉินซง บิดาของนาง!

ความฝันอันงดงามที่นางเคยวาดไว้พังทลายลง เฉินไฉอีแทบจะสิ้นหวัง แต่ภาพที่เฉินซงวาดให้นางนั้นช่างเย้ายวนเหลือเกิน

นางฝันว่าสักวันหนึ่ง คุณชายหลี่จะคุกเข่าต่อหน้านาง เสียใจที่ไม่ได้เลือกนางตั้งแต่แรก ดังนั้น เฉินไฉอีจึงพยักหน้า แล้วถามอย่างสงสัย “ท่านพ่อ การสอบขุนนางเป็นเรื่องง่ายขนาดนั้นเลยหรือ? ยิ่งไปกว่านั้น เจ้าหนอนหนังสือนั่นดูไม่ฉลาดเลย อย่าให้ข้าต้องเสียเวลาทั้งชีวิตเพื่อเขา”

เฉินซงตัดสินใจแน่วแน่แล้ว จะมีอะไรมาทำลายความฝันของเขาได้

“ไฉอี เขาอาจจะเป็นหนอนหนังสือก็จริง แต่ยังมีเจ้าไม่ใช่หรือ เมื่อก่อนตอนที่เจ้าเรียนหนังสือกับพี่ชาย ข้าก็รู้สึกว่าพี่ชายเจ้าสู้เจ้าไม่ได้เลย น่าเสียดายที่เจ้าเกิดมาเป็นหญิง เจ้าหนอนหนังสือนั่นอาจจะไม่มีความสำเร็จอะไรในอนาคต แต่เขาจะต้องมีภรรยาที่ดี หากเจ้าคอยกระตุ้นเขา เขาต้องสอบขุนนางได้แน่”

เฉินไฉอีนึกถึงท่าทางเซ่อซ่าของจางชิงเฟิงแล้วก็ยังรู้สึกไม่พอใจ “ท่านพ่อ ข้าจำเป็นต้องทำแบบนี้จริง ๆ หรือ ข้าไม่อยากอยู่ข้าง ๆ เจ้าหนอนหนังสือนั่นไปทั้งชีวิต!”

เฉินซงกลับทำหน้าเคร่งขรึมขึ้นมาทันที “เมื่อคืน เพื่อให้ท่านเจ้าเมืองและคุณชายหลี่ยอมไม่พูดเรื่องนี้ออกไป ข้าจึงบอกพวกเขาไปแล้วว่าจะยกเจ้าให้ตระกูลจาง ถ้าเจ้าแต่งงานกับจางชิงเฟิงอย่างว่าง่าย ก็ยังดี แต่ถ้าเจ้าทำอะไรไม่เหมาะสม คุณชายหลี่กับท่านเจ้าเมืองอาจจะเอาเรื่องเมื่อคืนไปพูด ไฉอี พ่อหวังดีกับเจ้าจริง ๆ นะ”

เฉินไฉอีก้มหน้านิ่งอยู่นาน จนเฉินซงเริ่มจะร้อนใจ นางจึงเงยหน้าขึ้นอย่างมุ่งมั่น

“ท่านพ่อพูดถูก ข้าจะฟังท่าน คุณชายหลี่ก็แค่ลูกพ่อค้าเท่านั้น ถ้าข้าแต่งงานกับนักปราชญ์ อย่างน้อยในอนาคตก็มีโอกาสได้เป็นภรรยาขุนนาง เมื่อถึงวันนั้น ข้าจะให้คุณชายหลี่คุกเข่าต่อหน้าข้า!”

เฉินซงถึงกับถอนหายใจด้วยความโล่งอก ภรรยาของผู้นำหมู่บ้านที่อยู่ข้าง ๆ ก็รู้สึกโล่งอกเช่นกัน

แม้นางจะคิดว่าเจ้าหนอนหนังสือนั่นจะมีความสำเร็จอะไร แต่การที่ลูกสาวไม่ดิ้นรนออกไปเป็นอนุของคนอื่น ก็ถือเป็นเรื่องดีสำหรับนางแล้ว

ลูกสาวสำคัญที่สุด แต่ในที่สุดก็ต้องออกเรือน ช่วงเวลาที่อยู่บ้านเดิมนั้นสั้น ตามใจก็ตามใจไป แต่ถ้าชื่อเสียงของนางไม่ดี ก็จะส่งผลกระทบต่อหลานชายของนางด้วย ภรรยาของผู้นำหมู่บ้านเห็นมานานแล้วว่า ลูกสะใภ้ของนางเริ่มมีท่าทีเบื่อหน่ายแล้ว

ในภายภาคหน้า การพึ่งพายามแก่ก็ต้องพึ่งพาลูกของเต๋ออันแล้ว