ยอดชายาหนีรัก ไปพักใจที่ชายป่า - บทที่ 215 มาสู่ขอ

บทที่ 215 มาสู่ขอ

หลินหู่ดูเหมือนจะนึกถึงภาพอนาคตที่มีหญิงงามอยู่เคียงข้าง เขายิ้มอย่างเหม่อลอย

เมื่อกลับถึงห้อง หลินหู่ไม่มีสมาธิอ่านหนังสืออีกต่อไป ในใจคิดถึงแต่ใบหน้างดงามของอวิ๋นเถียนเถียน เขาโยนหนังสือทิ้งไปด้านข้างอย่างแรง แล้วกอดผ้าห่มนอนหลับไป

หญิงงามที่สุดในหอนางโลม เขาก็เคยเห็นมาแล้ว แต่เมื่อเทียบกับอวิ๋นเถียนเถียนแล้ว หญิงงามในหอนางโลมก็เป็นเพียงดินโคลนเท่านั้น

หลินหวงซื่อค่อย ๆ เดินเข้ามาในห้อง เห็นบุตรชายไม่ได้อ่านหนังสือ แต่กลับนอนหลับอยู่บนเตียง นางคิดว่าเขาคงเหนื่อยจากการอ่านหนังสือตอนกลางคืน จึงไม่ได้สนใจ แต่เดินตรงไปหาน้องสะใภ้ ภรรยาของน้องชายคนที่สอง แม่สื่อฮวา

แต่เมื่อจะไปขอความช่วยเหลือจากผู้อื่น ย่อมไม่อาจไปมือเปล่าได้ นางจึงหยิบไข่ไก่สิบฟองจากตู้ในเรือนหลังของตน

แต่แล้วก็รู้สึกเสียดาย คิดแล้วคิดอีกจึงเอาออกห้าฟอง

แม่สื่อฮวาแต่เดิมยังดูถูกพี่สามีคนนี้อยู่บ้าง แต่ก็คิดว่าค่าตอบแทนสูง จึงยอมไปวิ่งเต้นให้ครั้งนี้ แม้ปากจะพูดว่าหลินหู่ดีอย่างไร แต่ในใจก็ยังดูถูกอยู่บ้าง ก็แค่คนอ่านหนังสือที่ไม่ได้ทำงาน การจะสอบได้ตำแหน่งนั้นยังอีกนานแสนนาน

“น้องสะใภ้ เจ้าอยู่บ้านหรือไม่”

แม่สื่อฮวายิ้มพลางโบกพัดเดินเข้ามา “อยู่”

เมื่อเดินเข้ามาใกล้เห็นหลินหวงซื่อถือของมาด้วย รอยยิ้มก็ยิ่งกว้างขึ้น “ดูสิ พวกเราเป็นครอบครัวเดียวกัน มาก็มาเถอะ ไม่ต้องเอาของมาให้หรอก”

ปากพูดคำสุภาพ แต่มือกลับไม่สุภาพเลย ฉวยเอาของไปทันที แต่พอเห็นในตะกร้ามีแค่ไข่ไก่ห้าฟอง สีหน้าก็แข็งค้าง

พี่สามีคนนี้ยังคงตระหนี่เหมือนเดิม

แต่ถึงจะเป็นยุงตัวเล็กก็ยังเป็นเนื้อ ให้คืนไปคงเป็นไปไม่ได้

“น้องสะใภ้ ต้องรบกวนเจ้าวิ่งเต้นให้อีกแล้ว ช่วยไปถามหน่อยนะว่าเด็กสาวคนนั้นคิดอย่างไร แม้ตอนนี้ครอบครัวเราจะลำบากไปหน่อย แต่บัณฑิตนั้นหาที่ไหนก็ไม่ได้ พลาดโอกาสนี้ไปก็หมดโอกาสแล้ว”

แม่สื่อฮวาแอบเยาะเย้ยในใจ แต่ยังคงยิ้มกล่าวว่า “วางใจเถิด ข้าจะไปเดี๋ยวนี้ แต่ถ้ามีแค่ข้าแม่สื่อไปคนเดียว ก็ดูจะขาดความจริงใจไปหน่อย ไม่เช่นนั้นพี่สาวไปกับข้าสักครั้งเถิด”

หลินหวงซื่อนึกถึงนายพราน ทั้งตัวเย็นเฉียบในทันที คิดว่าครั้งนี้อาจจะได้พบนายพรานผู้นั้น ร่างกายนางก็สั่นสะท้านไปทั้งตัว

“ข้า…ข้าไม่จำเป็นต้องไปหรอก แม้เจ้าจะเป็นแม่สื่อ แต่ก็เป็นคนของตระกูลหลินเรา ให้เจ้าเป็นตัวแทนก็เพียงพอแล้ว”

แม่สื่อฮวาทำหน้าเคร่ง โบกพัดพลางกล่าวว่า “เช่นนั้นไม่ได้ แม่สื่อก็คือแม่สื่อ ครอบครัวฝ่ายชายก็คือครอบครัวฝ่ายชาย อย่างไรเสียเจ้าก็ต้องผ่านขั้นตอนนี้สักวัน ข้าไม่รู้จริง ๆ ว่าเจ้ากลัวอะไร พวกเขาแค่หมั้นหมายเท่านั้น ยังไม่ได้แต่งงาน หญิงสาวจะแต่งงาน จะให้นายพรานนั่นตัดสินใจได้อย่างไร”

หลินหวงซื่อกัดฟัน พยายามปลอบใจตัวเอง คิดถึงเมื่อหญิงคนนั้นเข้าบ้านมาแล้ว สภาพในบ้านของนางก็จะเปลี่ยนไปมาก นางก็ไม่ต้องทำงานหนักในไร่นาอีกต่อไป

ดังนั้น ในที่สุดนางก็ตัดสินใจ

“ได้ พรุ่งนี้เช้าข้าจะไปกับเจ้า”

แม่สื่อฮวาจึงพยักหน้าอย่างพอใจ “เจ้าก็อย่าโทษข้าเลย ผู้คนก็เป็นเช่นนี้ ตามประเพณี พวกเราเป็นครอบครัวผู้มีการศึกษา ย่อมต้องรักษาหน้าตาบ้าง ยิ่งไปกว่านั้น ฝ่ายที่ขอแต่งงานคือครอบครัวของพวกเรา ก็ต้องแสดงความจริงใจหน่อย”

หลินหวงซื่อกัดฟันพยักหน้า ตอนนี้นางยอมลำบากเล็กน้อยจะเป็นไรไป เพียงแค่เด็กสาวคนนั้นเข้าบ้านมา นางก็จะเป็นแม่สามีที่คอยกดขี่ไม่ใช่หรือ ถึงตอนนั้นมีแค้นก็แก้แค้น มีเวรก็ชำระเวร นางไม่เชื่อหรอกว่าผู้หญิงที่หมดกำลังใจจะแข็งข้อต่อหน้าแม่สามีอย่างนางได้

……

ในใจของอวิ๋นเถียนเถียน คนที่มาขอน้ำจากนาง แม้ว่าชื่อจะคุ้นหูอยู่บ้าง แต่ก็เพียงแค่พบกันครั้งเดียวเท่านั้น ไม่จำเป็นต้องใส่ใจอะไรมาก

ตอนนี้นางกำลังยุ่งอยู่กับการจัดห้องด้านหลังบ้านให้ว่าง เพื่อเก็บข้าวสาลีที่แลกมาจากเสี่ยวเถา

แต่เพิ่งจะย้ายของออกมา ยังไม่ทันได้เข้าไปจัดเก็บ ประตูใหญ่ก็ถูกเคาะ

อวิ๋นเถียนเถียนถอนหายใจ ช่วงนี้อวิ๋นเคอมักจะขึ้นเขาบ่อย ๆ งานต้อนรับแขกจึงตกเป็นหน้าที่ของนาง

เมื่อเปิดประตู ก็พบว่าเป็นแม่สื่อคนเดิม โบกพัดเดินเข้ามา ตามหลังมาด้วยหลินหวงซื่อที่มองไปรอบ ๆ ด้วยสายตาเจ้าเล่ห์

เมื่อเห็นใบหน้างดงามของอวิ๋นเถียนเถียน ความอิจฉาก็แวบผ่านใบหน้าของหลินหวงซื่อ เด็กสาวบ้านนอกคนหนึ่งมีใบหน้าเช่นนี้ คงเป็นเคราะห์มากกว่าโชค

ที่สำคัญที่สุดคือ นางนึกถึงเมื่อคืน ความผิดปกติของลูกชาย แม้แต่กินข้าวก็ยังยิ้มโง่ ๆ ราวกับกำลังฝันดี

บัดนี้เมื่อเห็นใบหน้านี้ นางก็เข้าใจทุกอย่าง ลูกชายโง่เขลาคงจะหลงเสน่ห์ใบหน้าของอวิ๋นเถียนเถียนจนโงหัวไม่ขึ้น

นางจึงรู้สึกไม่ชอบเด็กสาวตรงหน้ามากขึ้น แต่เมื่อนึกถึงสินสอดมากมาย หลินหวงซื่อก็ฝืนไม่ให้รอยยิ้มบนใบหน้าหุบลง

แม่สื่อฮวาโบกพัดพลางเดินเข้ามาด้วยรอยยิ้ม “อวิ๋นเถียนเถียน เจ้าคิดอย่างไรเล่า ทางตระกูลหลินกำลังรอคำตอบของเจ้าอยู่”

สีหน้าของอวิ๋นเถียนเถียนแข็งค้าง แม่สื่อคนนี้ทำไมถึงฟังไม่เข้าใจคำพูดของคน การปฏิเสธอย่างชัดเจนก่อนหน้านี้นางยังไม่เข้าใจอีกหรือ

“ท่านป้าพูดเล่นแล้ว หญิงดีไม่แต่งงานสองครั้ง ตอนนี้ข้ากับอวิ๋นเคอได้หมั้นหมายกันแล้ว และยังอาศัยอยู่บ้านเดียวกัน จึงไม่เหมาะที่จะพูดคุยเรื่องการแต่งงานกับคนอื่น ขอให้ท่านป้าช่วยปฏิเสธแทนข้าด้วย”

หลินหวงซื่อคิดว่าเรื่องนี้จะสำเร็จง่าย ๆ แต่กลับถูกปฏิเสธเช่นนี้ นางยิ่งไม่ชอบเด็กสาวคนนี้มากขึ้น

ดังนั้นนางจึงควบคุมอารมณ์ไม่ได้และโต้กลับทันที “อวิ๋นเถียนเถียน เจ้าควรมองคนให้ดี ๆ นายพรานอวิ๋นจะเก่งกาจแค่ไหนก็เป็นเพียงนายพรานหยาบกระด้าง อย่างมากก็แค่มีเงินเล็กน้อย ตอนนี้ยังต้องพึ่งเจ้าในการดำรงชีวิต ลูกชายของเรา หลินหู่ นั้นต่างกัน เขาเป็นคนมีการศึกษา หลังจากสอบปีหน้า เขาก็จะเป็นซิ่วไฉ่แล้ว”

“เจ้าเป็นเพียงเด็กสาวตัวเล็ก ๆ เจ้าคงยังไม่เข้าใจว่าการเป็นภรรยาซิ่วไฉ่นั้นเป็นเรื่องน่าภาคภูมิใจเพียงใด”

อวิ๋นเถียนเถียนจึงนึกขึ้นได้ว่า คนที่มาเคาะประตูเมื่อวานก็คือหลินหู่ที่พวกนางพูดถึงนั่นเอง ไม่ต้องพูดถึงเรื่องอื่น แค่สายตาที่จ้องมองนางอย่างกระหายตอนที่เขาเห็นนาง ก็ทำให้อวิ๋นเถียนเถียนรู้สึกไม่สบายใจแล้ว

“ท่านป้า หญิงผู้นี้คือ?”

แม่สื่อฮวากระตุกยิ้มมุมปากเล็กน้อย พี่สามีของนางช่างไม่รู้จักวางตัวเอาเสียเลย ตอนนี้หญิงสาวยังไม่ได้เข้าบ้าน ย่อมต้องพูดจาให้ดีเพื่อเอาอกเอาใจ แต่นางกลับพูดเช่นนี้ออกมา มิใช่เป็นการสร้างความขุ่นเคืองให้ผู้อื่นโดยไม่จำเป็นหรอกหรือ

“ผู้นี้คือมารดาของหลินหู่ เจ้าเรียกนางว่าป้าหวงก็ได้”