ยอดชายาหนีรัก ไปพักใจที่ชายป่า - บทที่ 216 ใจสั่น

บทที่ 216 ใจสั่น

“ที่แท้ก็คือป้าหวง ผู้ไร้ความสามารถอย่างข้า อย่างน้อยก็ยังรู้จักมารยาทและความละอาย ส่วนภรรยาซิ่วไฉ่ ข้าไม่มีวาสนาจะเป็นได้จริง ๆ พวกท่านกลับไปเถิด”

อวิ๋นเถียนเถียนยังไม่อยากสร้างศัตรู จึงพูดอ้อมค้อมไปบ้าง แต่ประโยคนี้เป็นการปฏิเสธอย่างชัดเจน

ป้าหวงโกรธจนตัวสั่น ลูกชายของนางหลงรักแค่ใบหน้าสวย แต่ตอนนี้เด็กสาวคนนี้กลับไม่สนใจลูกชายของนางเลย นี่มันไม่ใช่การตบหน้าหรอกหรือ

“อวิ๋นเถียนเถียน เจ้าเป็นเพียงเด็กสาวที่ไม่รู้ว่าบิดาเป็นใคร มารดาก็ตายไปแล้ว พูดตามตรงเจ้าไม่คู่ควรกับลูกชายข้าหรอก แต่ลูกชายข้าหลงรักเจ้า เห็นเจ้าครั้งเดียวก็ลืมไม่ลง ถึงได้ให้ข้ามาสู่ขออีกครั้ง ถ้าเจ้าไม่ชอบลูกชายข้า ก็ไม่ควรพบหน้ากันตั้งแต่แรก จนทำให้เขากินไม่ได้นอนไม่หลับ”

พูดเช่นนี้ ราวกับว่าอวิ๋นเถียนเถียนไปยั่วยวนลูกชายของนาง ทั้งที่จริงแล้วเจ้าคนน่ารังเกียจนั่นแสร้งมาขอน้ำดื่ม ถึงได้เปิดประตูบ้านให้

“ป้าหวง ถ้าข้าเดาไม่ผิด ลูกชายท่านก็คือบัณฑิตที่มาเคาะประตูบ้านข้าเมื่อวาน อ้างว่าขอน้ำดื่มใช่หรือไม่ ข้านึกว่าเป็นบัณฑิตที่ไหนไม่รู้จักมารยาท ที่แท้ก็เป็นลูกที่ป้าหวงเลี้ยงมานี่เอง”

“เคาะประตูบอกว่าขอน้ำดื่ม แต่ดวงตากลับจ้องมองเด็กสาวที่ยังไม่ได้แต่งงานอย่างไม่วางตา พูดให้ดูดีว่าเป็นบัณฑิต แต่ข้าเห็นเป็นเหมือนคนลามกมากกว่า! ป้าหวงมาสู่ขอด้วยท่าทางเหยียดหยามเช่นนี้ ไม่แปลกเลยที่ลูกชายเจ้าจะหาภรรยาไม่ได้!”

หลินหวงซื่อคิดว่าเด็กสาวตรงหน้าอายุน้อย คงจัดการง่าย พูดไม่กี่คำก็น่าจะยอมอ่อนข้อ ใครจะรู้ว่าเด็กสาวผู้นี้จะโต้กลับได้อย่างคล่องแคล่ว ไม่มีทีท่าอึกอักเลยสักนิด

“เจ้าพูดจาร้ายกาจยิ่งนัก! พวกเรามาสู่ขอด้วยความจริงใจ เจ้ากลับพูดจาทำร้ายจิตใจผู้อื่น นี่มันเหตุผลอะไรกัน”

อวิ๋นเถียนเถียนโกรธจนขำกับท่าทางหน้าไม่อายของคนตรงหน้า “ดูสิว่าป้าหวงพูดอะไร ปากบอกว่ามาสู่ขอด้วยความจริงใจ แต่คำพูดที่ออกมากลับเป็นอย่างไร อะไรคือข้าไม่คู่ควรกับลูกชายเจ้า อะไรคือลูกชายเจ้าเห็นหน้าข้าแล้วลืมไม่ลง คนไม่รู้เรื่องคงคิดว่าข้ากับลูกชายเจ้ามีอะไรกันแล้ว!”

“คำพูดทำลายชื่อเสียงผู้อื่น พูดออกมาง่ายดายเหลือเกิน ดูเหมือนนี่จะเป็นธรรมเนียมตระกูลหลินของเจ้าสินะ! ป้าหวงกลับไปเถอะ อย่าทำเรื่องใหญ่โต ให้บัณฑิตต้องเสียหน้า ส่วนท่านป้าฮวา ท่านไปหาคนอื่นเถิด ข้าหมั้นหมายแล้ว”

ช่างบังเอิญเสียจริง อวิ๋นเคอขึ้นเขาล่าสัตว์ จับไก่ป่าได้สองตัว คิดว่าจะกลับมาทำไก่ตุ๋นเห็ดกินตอนเที่ยง จึงรีบลงจากเขา อยากจัดการไก่สองตัวนี้ด้วยตัวเอง เพื่อไม่ให้เถียนเถียนต้องเปื้อนเลือด

แต่พอเพิ่งเข้าประตูบ้านพร้อมไก่ป่า ก็เห็นคนที่ไม่อยากเจอที่สุด คนหนึ่งคือแม่สื่อฮวาที่มาสู่ขอเมื่อไม่กี่วันก่อน อีกคนคือหลินหวงซื่อจากหมู่บ้านข้าง ๆ

ใจเขาหล่นวูบ หวังว่าเด็กสาวจะไม่ถูกหลอก

แต่ใจที่เพิ่งหล่นวูบก็กลับเต้นแรงขึ้นมาทันที

เพราะเมื่ออวิ๋นเคอกลับมา นางรีบยิ้มต้อนรับอย่างดีใจ “อวิ๋นเคอ ท่านกลับมาแล้ว ป้าสองคนนี้ช่างไม่รู้จักกาลเทศะ รู้ว่าข้าหมั้นหมายแล้ว ยังกล้ามาสู่ขออีก”

“มาสู่ขอก็ช่างเถอะ แต่ไม่รู้ว่าใครให้ความกล้าพวกเขา ถึงได้โอหังนัก บอกว่าเด็กสาวอย่างข้าที่ไม่รู้ว่าบิดาเป็นใคร มารดาก็ตายไปแล้ว ไม่คู่ควรกับลูกชายนาง”

เด็กสาวทำท่าทางเหมือนฟ้องผู้ปกครอง ทำให้อวิ๋นเคออารมณ์ดีขึ้นมาก

“ดูเหมือนพวกเจ้ายังไม่หลาบจำสินะ พวกเจ้าจะออกไปเดี๋ยวนี้ หรือให้ข้าเรียกคนมาโยนพวกเจ้าออกไป!”

หลินหวงซื่อเห็นท่าทางของอวิ๋นเคอเช่นนั้น ก็นึกถึงคำพูดเมื่อไม่กี่วันก่อนที่เขาบอกว่าจะไล่เสือบนเขามาที่ลานบ้านของนาง นางรู้สึกกระวนกระวายใจ และอยากจะถอยออกไป

แต่แม่สื่อฮวาไม่เข้าใจเรื่องพวกนี้ กลับก้าวไปข้างหน้ากล่าวว่า “นายพรานอวิ๋น ถึงแม้ว่าพวกเจ้าจะหมั้นหมายกันแล้ว เจ้าก็ไม่ควรขัดขวางโอกาสดี ๆ ของนาง นางมีโอกาสได้เป็นภรรยาซิ่วไฉ่ ตอนนี้เจ้าทำเช่นนี้ นางอาจจะเกลียดชังเจ้าก็ได้”

อวิ๋นเคอโกรธจนเส้นเลือดที่ขมับกระตุก คว้าไม้กวาดมาอันหนึ่งแล้วขว้างใส่แม่สื่อฮวา! เพราะโกรธจัด ตอนขว้างไม้กวาดจึงใส่พลังภายในเข้าไปด้วยเล็กน้อย

ด้ามไม้กวาดพุ่งเข้าไปปักอยู่ในกรอบประตูข้าง ๆ สั่นไหวไม่หยุด

การกระทำนี้ทำให้แม่สื่อฮวาและหลินหวงซื่อตกใจมาก ทั้งสองคนตัวสั่นเทาเอาหลังชนกัน

อวิ๋นเคอทำหน้าดุ เอ่ยเสียงเย็นชาว่า “พวกเจ้าจะไปหรือไม่ไป!”

หลินหวงซื่อตกใจ แล้วพุ่งออกไปนอกประตู แม่สื่อฮวาก็ตกใจจนขาแข็ง โซเซออกไปจากลานบ้านอย่างยากลำบาก

พอออกไปนอกประตู หญิงทั้งสองก็ร้องไห้โฮออกมา เขาเป็นนายพรานจริงหรือ นี่มันเสือชัด ๆ ช่างน่ากลัวเหลือเกิน!

อวิ๋นเถียนเถียนเห็นคนที่ตนเองเกลียดถูกไล่ออกไป สีหน้าก็ดีขึ้น ยิ้มให้อวิ๋นเคออย่างหวานซึ้ง “ดีนะที่ท่านกลับมา ไม่อย่างนั้นข้าก็ไม่รู้จะทำอย่างไร ผู้หญิงนี่นะ ตีก็ไม่ได้ ทำอะไรก็ไม่ได้ ช่างยุ่งยากจริง ๆ”

อวิ๋นเคอมองเด็กสาวที่ยิ้มหวานด้วยสายตาหลงใหล ไม่ได้ เขาต้องหาวิธีให้เด็กสาวรู้ถึงความรู้สึกของตน ต้องทำให้นางอยู่ข้างกายเขาให้ได้

อวิ๋นเถียนเถียนสังเกตเห็นไก่ป่าสองตัวที่เขาโยนไว้ที่มุมกำแพง จึงมองข้ามแววตาลึกซึ้งในดวงตาของอวิ๋นเคอไป

“อวิ๋นเคอ ท่านช่างเข้าใจข้าจริง ๆ ข้าเพิ่งคิดว่าอยากกินไก่ตุ๋นเห็ดอยู่เลย เมื่อไม่กี่วันก่อนข้าไปเก็บเห็ดบนเขากับป้าใหญ่ ตอนนี้ตากแห้งพอดีแล้ว เอามาตุ๋นไก่ได้”

อวิ๋นเถียนเถียนพูดพลางจะเข้าครัวไปต้มน้ำ

ทว่าอวิ๋นเคอยื่นมือมาห้ามนางไว้ “เรื่องฆ่าไก่ให้ข้าทำเถอะ เจ้าเป็นหญิง ไม่เหมาะจะทำเรื่องแบบนี้หรอก”

อวิ๋นเถียนเถียนหันหน้าเข้าหาแสงอาทิตย์ ในที่สุดก็เห็นแววตาเร่าร้อนในดวงตาของอวิ๋นเคอ นางรู้สึกใจเต้นแรงขึ้นมาทันที หน้าแดงก่ำก้มหน้าเดินจากไป

อวิ๋นเคอมองเด็กสาวที่อายจนหน้าแดง เขายิ้มอย่างพอใจ บางทีเขาควรจะโกนหนวดเคราที่รกรุงรังนี้ออกเสียที ไม่อย่างนั้น ถ้ามีคนหน้าตาดีมาอีกคน ไม่แน่ว่าเด็กสาวอาจจะหวั่นไหวได้

อวิ๋นเถียนเถียนหลบเข้าไปในห้องของตัวเอง นั่งอยู่บนเก้าอี้เป็นเวลานาน ก็ยังระงับหัวใจที่เต้นรัวไม่ได้

นางเป็นอะไรไป แม้แต่เมื่อก่อนก็ยังไม่เคยมีความรู้สึกแบบนี้ ทั้ง ๆ ที่เป็นคนมีหนวดเคราดกที่ไม่รู้ว่าหน้าตาเป็นอย่างไร ทำไมถึงทำให้นางรู้สึกหน้าแดงใจเต้นได้

ดูเหมือนว่านางจะอยู่เป็นโสดมานานเกินไป จนทำให้นางไม่สามารถแยกแยะความงามและความน่าเกลียดได้ นางถึงกับหวั่นไหวไปกับชายที่มีหนวดเครารุงรังเช่นนี้