ยอดชายาหนีรัก ไปพักใจที่ชายป่า - บทที่ 225 มอบหมาย

บทที่ 225 มอบหมาย

อวิ๋นเถียนเถียนแน่นอนว่ารู้ดี หลายครอบครัวในหมู่บ้านล้วนมีที่นา แต่ก็ไม่มากนัก อีกทั้งนอกจากโรงงานในหมู่บ้านแล้ว ก็แทบไม่มีใครไปทำงานไกลถึงในเมืองเช่นนั้น ค่าแรงต่ำไม่พอ ยังไม่คุ้มค่าอีกด้วย

“ป้าใหญ่ ที่ดินที่ข้าซื้อมาเป็นที่สำหรับปลูกข้าวสาลี ข้ารู้ว่าในฤดูหนาว ข้าวสาลีก็สามารถปลูกได้บนที่ดินของพวกเราแถวนี้”

สะใภ้จี้เงยหน้าขึ้นด้วยความตกใจ เด็กคนนี้กล้าจริง ๆ ซื้อที่ดินห้าสิบหมู่ในคราวเดียวก็แล้วไป ยังจะเอามาปลูกข้าวสาลีอีก นางอายุปูนนี้แล้ว ไม่เคยได้ยินมาก่อนว่าข้าวสาลีจะปลูกได้ในแถบนี้

“ป้าใหญ่ ข้ารู้ว่าท่านคงคิดว่าความคิดของข้าไม่น่าเป็นไปได้ ที่บ้านข้าไม่มีคนช่วยทำงาน ต้องขอความช่วยเหลือจากป้าใหญ่ด้วย”

“เมล็ดพันธุ์มันเทศข้าจะหามาให้ท่าน ปกติท่านก็ปลูกมันเทศ มันเทศพวกนี้ท่านเก็บกลับไป เป็นของท่านเอง แต่ข้าวสาลีฤดูหนาวข้าจะเอาทั้งหมด ภาษีข้าจะจ่ายเอง ท่านคิดว่าอย่างไร”

สะใภ้จี้ดีใจยิ่งนัก พอถึงฤดูหนาว นอกจากงานในโรงงานแล้ว ยังมีคนในบ้านอีกมากที่ว่างงานอยู่ แค่ช่วยกันทำงานนี้ มันเทศฤดูต่อไปก็จะเป็นของตัวเองทั้งหมด ข้อตกลงนี้คุ้มค่าแน่นอน

“เถียนเถียน เจ้าพูดจริงหรือ ถ้าเป็นเช่นนี้ ครอบครัวของพวกเราก็ไม่ต้องกังวลเรื่องอาหารแล้ว”

อวิ๋นเถียนเถียนพยักหน้าอย่างหนักแน่น “แน่นอน และทุกฤดูหนาว ข้าจะให้ค่าตอบแทนท่านด้วย”

สะใภ้จี้พยักหน้า “เถียนเถียน แต่ก่อนแม้ข้าจะเคยช่วยเจ้า แต่ก็ไม่ได้มากมายนัก แต่ตอนนี้ เจ้าช่วยข้ามากมายยิ่งนัก ข้าไม่รู้จะพูดอย่างไรดี”

“ความสามารถมีมากน้อย ตอนนั้นท่านช่วยข้าก็สุดกำลังแล้ว ตอนนี้ข้าช่วยท่าน ข้าขาดคนอยู่แล้ว ให้ใครช่วยปลูกก็เหมือนกันทั้งนั้น”

แม้จะพูดเช่นนั้น แต่สะใภ้จี้เข้าใจดี หากเป็นคนอื่นช่วยปลูก คงไม่ได้รับการปฏิบัติดีเช่นนี้แน่ พูดถึงที่สุด เด็กคนนี้ยังคงเห็นแก่ที่นางเคยช่วยเหลือมาก่อน จึงยอมเสียเปรียบเช่นนี้

“ข้ารู้ดี เจ้าไม่ธรรมดาเลย แต่ครอบครัวของพวกเรามีความสามารถจำกัด ไม่รู้จะตอบแทนเจ้าอย่างไรดี แต่เจ้าวางใจได้ ที่ดินห้าสิบหมู่ที่เจ้ามอบให้ข้า ข้าจะดูแลอย่างดีแน่นอน”

คราวนี้อวิ๋นเถียนเถียนรู้สึกเขินจริง ๆ เพราะมูลค่าของข้าวสาลีฤดูหนาวสูงกว่ามันเทศมาก พูดถึงที่สุดแล้ว ตัวเองยังได้กำไรอยู่ดี

“ป้าใหญ่อย่าพูดอย่างนั้นเลย จริง ๆ แล้วข้ายังได้กำไรอยู่ ราคาข้าวสาลีแพงกว่ามันเทศมาก อีกทั้งการปลูกก็พิถีพิถันมาก สิ่งนี้เป็นสิ่งที่คุณชายหลี่ต้องการ มีการจัดการอยู่แล้ว ถ้าเป็นไปได้ ท่านก็อาจจะหาที่รกร้างสักไม่กี่หมู่มาทำเองก็ได้”

สะใภ้จี้มองเด็กสาวที่งดงามตรงหน้า ราวกับซ้อนทับกับอวิ๋นจิ่งเอ๋อร์ผู้เปี่ยมด้วยพลังเมื่อหลายปีก่อน แม้ในยามตกอับ อวิ๋นจิ่งเอ๋อร์ก็ยังเป็นคนที่เอื้อมไม่ถึง แต่เด็กสาวตรงหน้านี้กลับลุกขึ้นมาจากความยากลำบาก

“เถียนเถียน ข้าได้ยินว่าเร็ว ๆ นี้เจ้ายังจะมอบกิจการโรงงานให้ครอบครัวผู้อาวุโสสี่ เจ้ามีการเตรียมการอะไรหรือ?”

อวิ๋นเถียนเถียนพยักหน้าอย่างสงบ “ข้าจะไม่อยู่ในหมู่บ้านนี้อีกแล้ว ทุกเรื่องที่เกิดขึ้นล้วนทำให้ข้าเสียใจ ข้าเตรียมจะไปอยู่ในเมือง หนึ่งคือตัวข้าเองจะได้อยู่สบายขึ้น สองคือจะสะดวกสำหรับเฉินเอ๋อร์ในการเรียนหนังสือด้วย”

สะใภ้จี้อึ้งไป จริง ๆ แล้วในหมู่บ้านคนที่น่ารังเกียจก็มีแค่ไม่กี่คน แต่การมาหาเรื่องบ่อย ๆ ก็ทำให้รู้สึกรำคาญจริง ๆ

“นั่นเป็นคนอื่น บางทีข้าอาจจะยังสามารถเกลี้ยกล่อมเจ้าให้อยู่ได้ แต่ตอนนี้บ้านของเจ้าก็ไม่ได้อยู่ที่หมู่บ้านเซินหนี่แล้ว ข้าอยากจะเกลี้ยกล่อมเจ้าแต่ก็ทำไม่ได้ อ้อ อีกไม่กี่วันเฉินไฉอีจะแต่งงานแล้ว เจ้าจะไปดูหรือไม่”

อวิ๋นเถียนเถียนตกตะลึง ก่อนหน้านี้นางอยากเป็นอนุของหลี่ซื่อหัวจนจะตาย แต่ตอนนี้กลับคิดได้และจะแต่งงานแล้วหรือ?

“อย่างไรเสียเฉินซงก็เคยช่วยเหลือข้ามาก่อน ข้าควรจะไปร่วมงานและมอบของขวัญสักชิ้น”

สะใภ้จี้พยักหน้าเข้าใจ “พูดถึงเรื่องนี้ก็จริง แม้ว่าเฉินไฉอีจะมีชื่อเสียงไม่ดีในหมู่บ้าน แต่ก็ไม่มีใครอยากทำลายพิธีแต่งงานของผู้อื่น เรื่องนี้อย่างมากก็แค่แพร่สะพัดในหมู่บ้าน ส่วนหมู่บ้านอื่นก็คงจะได้ยินข่าวมาบ้าง ใครจะรู้ว่าเด็กสาวคนนี้จะโชคดีถึงขนาดได้แต่งงานกับบุตรชายของซิ่วไฉ่”

อวิ๋นเถียนเถียนยิ้มน้อย ๆ “หากนางตั้งใจใช้ชีวิตอย่างจริงจังตั้งแต่นี้ไป นั่นก็เป็นโชคของนางแน่นอน แต่ถ้านางยังไม่รู้จักพอ ยังคิดจะทำตัวเหลวไหล โชคดีก็อาจจะกลายเป็นหายนะได้”

สะใภ้จี้มองซ้ายมองขวา แล้วค่อย ๆ เข้าไปกระซิบข้างหูของอวิ๋นเถียนเถียน “ข้าได้ยินภรรยาของเฉินซงพูดด้วยความภาคภูมิใจ ข้ารู้สึกว่าเด็กสาวคนนั้นมีความคิดที่จะกดคุณชายหลี่ลงไปเสียด้วยซ้ำ”

อวิ๋นเถียนเถียนตกตะลึง จู่ ๆ ก็เกิดความอยากรู้อยากเห็นขึ้นมา “เหตุใดจึงพูดเช่นนั้น?”

“ใครบ้างไม่รู้ว่าชายผู้นั้นเป็นนักปราชญ์ ได้ยินว่าการสอบครั้งที่แล้ว เขาป่วยจึงไม่ได้ไปสอบ พอถึงปีหน้าถ้าเขาไปสอบ เขาก็จะได้เป็นซิ่วไฉ่ หากก้าวต่อไปอีกก้าว บางทีอาจจะสอบขุนนางได้ นี่ไม่ใช่การเหยียบคุณชายหลี่ที่เป็นเพียงพ่อค้าหรือ”

อวิ๋นเถียนเถียนยิ้มมุมปาก นึกถึงวันที่คุณชายหลี่ย้ายไปอยู่บ้านผู้อาวุโสสี่อย่างกะทันหัน คงจะมีเรื่องอะไรเกิดขึ้นแน่ ๆ ไม่เช่นนั้นเฉินซงคงไม่รีบให้บุตรสาวแต่งงานเช่นนี้หรอก

แต่ด้วยนิสัยชอบเอาชนะของเฉินไฉอี และปากร้ายของหลี่ซื่อหัว การที่เฉินไฉอีจะมีความคิดเช่นนี้ก็ไม่ใช่เรื่องแปลก

แต่สิ่งที่แปลกคือ การมีความคิดเช่นนี้ไม่แปลก แต่การที่ภรรยาของเฉินซงพูดออกมาอย่างเปิดเผย นั่นสิถึงจะแปลก

“ข้าสงสัยจริง ๆ ว่าทำไมภรรยาของเฉินซงถึงพูดความคิดเช่นนี้ออกมาได้”

สะใภ้จี้กลับยิ้มน้อย ๆ พลางกล่าว “ตอนที่นางพูดก็ไม่ได้แสดงความคิดเช่นนี้ออกมา แต่ใครในหมู่บ้านจะมองไม่ออกถึงความภาคภูมิใจของนางเล่า พูดเปรียบเทียบคุณชายจางกับคุณชายหลี่ไปมาเช่นนั้น”

แต่เดิมตั้งใจจะไปร่วมงานและมอบของขวัญแล้วกลับ แต่ข่าวที่สะใภ้จี้บอกมาทำให้นางอยากไปดูด้วยตาตัวเอง

แม้หลี่ซื่อหัวจะไม่ใช่นักปราชญ์ แต่ก็ร่ำรวยมหาศาล ทั้งยังหน้าตาหล่อเหลาเจ้าสำราญ ไม่เช่นนั้นคงไม่ทำให้เฉินไฉอียอมเป็นอนุหรอก จะเป็นคนแบบไหนกันนะ ถึงกับสามารถกดหลี่ซื่อหัวลงได้

พูดคุยกันอีกสักพัก สะใภ้จี้ก็จากไป คงจะมีธุระอื่น จึงไม่ได้อยู่นาน แต่อวิ๋นเถียนเถียนไม่เคยคิดเลยว่า เฉินไฉอีที่อ่านนิยายมามาก จะสามารถวางแผนละครที่ทำให้คนหัวเราะและร้องไห้ในคราวเดียวกันได้

เนื่องจากต่อไปคนที่จะมาทำการค้ากับโรงเตี๊ยมตระกูลหลี่จะกลายเป็นเฉินไป่ อวิ๋นเถียนเถียนจำเป็นต้องให้หลี่ซื่อหัวมาที่หมู่บ้านอีกครั้ง