ยอดชายาหนีรัก ไปพักใจที่ชายป่า - บทที่ 229 ใส่ร้าย

บิดาและบุตรสาวได้วางแผนทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว เฉินไฉอีจึงรีบวิ่งออกไปข้างนอก นางต้องรีบไปหามารดาโดยด่วน

เฉินซงก็ได้ไปซื้อสุรามาหนึ่งไหที่หน้าหมู่บ้านทางทิศตะวันออก

พอถึงเที่ยงวัน เฉินซงและภรรยาต่างพากันรินสุราและขอโทษจางชิงเฟิง แต่ไม่พูดถึงเรื่องที่จะสานต่อการหมั้นหมายแต่อย่างใด

จางชิงเฟิงปฏิเสธไม่ได้จึงดื่มสุราที่ผสมยานั้นไป ไม่นานนัก ก่อนที่จะกินข้าวเสร็จ จางชิงเฟิงก็ล้มพับลงบนโต๊ะ

เฉินซงยื่นมือไปเขย่าตัวจางชิงเฟิง แต่เขาหลับสนิทไม่ขยับเขยื้อนแม้แต่น้อย

เฉินเต๋ออันรีบเข้ามาห้ามบิดาของตน “ท่านพ่อ ท่านกำลังทำอะไร ท่านทำอะไรลงไป”

เฉินซงโมโหจึงผลักเฉินเต๋ออันออก “พาภรรยาของเจ้าเข้าห้องไป เรื่องข้างนอกนี้ไม่ใช่ธุระของพวกเจ้า!”

“ท่านพ่อ! ท่านอย่าได้ทำเรื่องโง่เขลาเช่นนี้เลย น้องสาวทำผิดพลาดไปแล้ว ท่านอย่าได้ทำผิดตามไปด้วยเลย มิเช่นนั้นจะให้ผู้อื่นมองครอบครัวเราอย่างไร”

เฉินซงจ้องเฉินเต๋ออันอย่างดุดัน “ก็เพราะเจ้าลูกชายไร้ค่านี่แหละ! ถ้าเจ้าเก่งกาจสอบซิ่วไฉ่ได้ ข้าจะต้องใช้วิธีการเช่นนี้หรือ ตอนนี้ได้แต่หวังพึ่งไฉอี ดูว่าจะหาลูกเขยที่เป็นซิ่วไฉ่ได้หรือไม่ แต่เจ้าเด็กคนนี้กลับก่อเรื่องวุ่นวายมากมาย ทำให้งานแต่งงานที่ดีต้องล่มไป”

“เต๋ออัน ถ้าหากคราวนี้ถอนหมั้น เจ้ารู้หรือไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับน้องสาวของเจ้า นางจะต้องไปบวชชีในวัดเท่านั้น เจ้าจะยอมให้น้องสาวที่ยังสาวอยู่ต้องไปบวชชีหรือ ยิ่งไปกว่านั้น ชายคนนี้ก็รักไฉอีอย่างลึกซึ้ง บัดนี้ข้าเพียงแต่ช่วยให้พวกเขาได้สมหวังเท่านั้น”

เฉินเต๋ออันยังจะขัดขวาง เฉินซงจึงผลักลูกชายออกอย่างแรง “หลีกไปให้พ้น! ถ้าเจ้ายังกล้าขัดขวาง นั่นก็คือการไม่กตัญญู!”

เมื่อได้ยินคำพูดเช่นนี้ เฉินเต๋ออันรู้ว่าไม่อาจห้ามบิดาของตนได้ สุดท้ายจึงได้แต่สะบัดมืออย่างโกรธ ๆ แล้วลากภรรยากลับห้องพร้อมกับล็อคประตู

ภรรยาของเต๋ออันถามอย่างกังวล “ท่านพี่ ท่านพ่อคิดจะทำอะไร คุณชายจางรู้เรื่องของน้องสาวหมดแล้ว ถึงแม้จะแต่งงานไปก็คงไม่มีอะไรดีรออยู่”

เฉินเต๋ออันทำหน้าบึ้งตึง “ท่านพ่อถึงกับใช้ข้อหาไม่กตัญญูมาบีบบังคับข้า ข้าจะทำอะไรได้ อย่างไรเสีย ถ้าเรื่องนี้ลุกลามใหญ่โต ข้าก็จะเรียกร้องขอแยกครอบครัว แม้จะมีข้าเป็นลูกชายคนเดียว แต่ก็ไม่อาจปล่อยให้พวกเขามาทำให้ลูกของเราเดือดร้อนได้”

ภรรยาของเต๋ออันถอนหายใจ ไม่พูดอะไรอีก ได้แต่หวังว่าเรื่องนี้จะไม่ลุกลามใหญ่โตเกินไป

ภรรยาของเฉินซงยังลังเลอยู่ กลัวว่าถ้าเรื่องนี้แพร่งพรายออกไป ลูกสาวของนางจะยิ่งลำบากในการใช้ชีวิต อีกทั้งคนก็ถูกลากขึ้นเตียงไปแล้ว ถ้าจางชิงเฟิงไม่ยอมจะทำอย่างไรดี

“รีบมาช่วยกันหน่อย ยกคนเข้าไปในห้องของไฉอี”

“ท่านพี่ ทำเช่นนี้ไม่ดีกระมัง”

เฉินซงถอนหายใจ “ก็เพราะลูกสาวของเราไม่เอาไหน ไม่เช่นนั้นจะต้องใช้วิธีการเช่นนี้หรือ งานแต่งงานนี้ช่างยุ่งยากยิ่งนัก!”

“แต่เจ้าก็ไม่ต้องกลัว ปีหน้าจางชิงเฟิงจะไปสอบซิ่วไฉ่ เขาไม่มีทางยอมให้ชื่อเสียงของตัวเองมีรอยด่างพร้อยใด ๆ ดังนั้นเรื่องวันนี้เขาต้องกัดฟันยอมรับแน่นอน”

ภรรยาของเฉินซงจึงวางใจลง ทั้งสองช่วยกันหามจางชิงเฟิงเข้าไปในห้อง

เฉินไฉอียืนอยู่ตรงนั้นด้วยใบหน้าแดงก่ำและหัวใจเต้นรัว ถามอย่างงุนงงว่า “ท่านพ่อ ข้า…ข้าต้องทำอย่างไร?”

เฉินซงรู้สึกผิดหวังในตัวลูกสาว แต่จะทำอย่างไรได้ ลูกสาวของเขายังไม่เคยผ่านเรื่องแบบนี้มาก่อน จะรู้เรื่องระหว่างสามีภรรยาได้อย่างไร

ภรรยาของเฉินซงแทรกขึ้นมาว่า “เจ้าถอดเสื้อผ้าของเขา แล้วถอดเสื้อผ้าของเจ้าเองแล้วนอนลงบนเตียงก็พอ ไม่ต้องทำอะไรอื่น ที่เหลือปล่อยให้เป็นหน้าที่ของพวกข้าเถอะ”

เฉินไฉอีพยักหน้าอย่างเขินอาย เฉินซงจึงวางใจถอยออกไป พร้อมกับภรรยาปิดประตูให้

แม้ในใจจะไม่เต็มใจเพียงใด เฉินไฉอีก็รู้ว่าตนเองไม่มีทางเลือกอื่น คิดถึงความแค้นในใจ นางจึงตัดสินใจถอดเสื้อผ้าของจางชิงเฟิง

เพราะอ่านหนังสือมาตลอดขาดการออกกำลังกาย ร่างกายของจางชิงเฟิงจึงดูผอมบาง แต่เฉินไฉอีไม่มีเวลามาคำนึงถึงเรื่องพวกนี้แล้ว นางสั่นสะท้านขณะถอดเสื้อผ้าของตัวเอง

“จางชิงเฟิง ข้าถึงกับไม่สนใจความอับอายเพื่อเจ้าขนาดนี้แล้ว ถ้าเจ้ายังสอบซิ่วไฉ่ไม่ผ่านอีก ข้าจะไม่ปล่อยเจ้าไปแน่! เพราะมีเพียงเจ้าสอบซิ่วไฉ่ผ่าน สอบขุนนางผ่าน ข้าถึงจะระบายความแค้นในใจนี้ได้!”

เมื่อจางชิงเฟิงตื่นขึ้นมา รู้สึกปวดหัวอย่างรุนแรง คงเป็นเพราะดื่มสุรามากเกินไป

แต่เมื่อเขาหันหน้าไป ก็ตกใจอย่างมาก ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ถึงมีหญิงสาวบนเตียงของเขา และยังเป็นหญิงสาวที่เปลือยกายอีกด้วย

ที่สำคัญที่สุดคือใบหน้านั้น แม้จะกลายเป็นเถ้าถ่านเขาก็จำได้ นั่นไม่ใช่เฉินไฉอีคนไร้ยางอายนั่นหรอกหรือ

เกิดอะไรขึ้นตอนที่เขาเมาสุรา? ทำไมเขาถึงจำอะไรไม่ได้เลย

เฉินไฉอีรู้ตัวนานแล้วว่าชายข้างกายตื่นขึ้นมา นางจึงแกล้งทำเป็นงัวเงียลืมตาขึ้น

จางชิงเฟิงหน้าตาก็ถือว่าไม่เลวทีเดียว เพียงแต่สู้หลี่ซื่อหัวและคนอื่น ๆ ไม่ได้ เฉินไฉอีไม่จำเป็นต้องแสร้งทำ เมื่อเห็นใบหน้านั้นก็หน้าแดงก่ำไปหมดแล้ว

“คุณชายจาง…”

จางชิงเฟิงขมวดคิ้ว “เกิดอะไรขึ้น ข้าเมาสุราหรือ?”

เฉินไฉอีก้มหน้าลงอย่างเขินอายเอ่ยว่า “ใช่แล้ว คุณชายจางเมาสุราหลับอยู่บนโต๊ะ ท่านพ่อคิดว่าพวกเราเป็นคู่หมั้นกันแล้ว ข้าย่อมต้องเป็นคนดูแลท่าน ใครจะรู้ว่าพอท่านเห็นข้าก็…”

คำพูดที่ละไว้ต่อจากนั้น แม้เฉินไฉอีจะหน้าด้านพอจะพูดออกมาได้ จางชิงเฟิงก็รู้สึกว่าตนเองฟังไม่ไหว

“พวกเจ้าช่างบ้าบอยิ่งนัก! ข้าจะกลับเดี๋ยวนี้ และจะให้บิดาของข้ามาถอนหมั้น!”

เฉินไฉอีเริ่มมองจางชิงเฟิงด้วยดวงตาเอ่อคลอไปด้วยน้ำตาอีกครั้ง “คุณชายจาง ท่านทำเช่นนี้ได้อย่างไร ความบริสุทธิ์ของข้าถูกท่านทำลายไปแล้ว ท่านกลับบอกว่าจะถอนหมั้น ท่านต้องการบีบให้ข้าตายใช่หรือไม่!”

จางชิงเฟิงพลันตระหนักได้ในทันใด เฉินซงพยายามอย่างสุดความสามารถที่จะรั้งให้เขาอยู่กินอาหารมื้อหนึ่ง จากนั้นก็ออกไปซื้อสุรามา ปกติเขาดื่มได้พอสมควร แต่ครั้งนี้กลับดื่มเพียงจอกเดียวก็หมดสติไป

แม้จะเป็นคู่หมั้นก็ต้องระมัดระวังเรื่องความเหมาะสม แต่เฉินซงกลับทิ้งเขาไว้ในห้องของบุตรสาวเขา ดูเหมือนว่าเรื่องนี้จะเป็นแผนการที่เฉินซงวางไว้แล้ว

เห็นได้ชัดว่าบุตรสาวของเขาไม่สามารถเข้าหาคุณชายหลี่ผู้นั้นได้ จึงใส่ร้ายป้ายสีให้เขา ทำให้เขาต้องแต่งงานกับสตรีที่ไร้ยางอายเช่นนี้

คิดมาถึงตรงนี้ สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนเป็นเขียวคล้ำด้วยความโกรธ

หลังจากสวมเสื้อผ้าอย่างลวก ๆ แล้ว เขาก็ก้าวเท้าออกไปอย่างรวดเร็ว

“ท่านลุงเฉินช่างเป็นนักวางแผนที่เก่งกาจจริง ๆ สตรีที่ไร้ยางอายคนหนึ่งถูกยัดเยียดมาให้ตระกูลจางของข้าเช่นนี้ ท่านคิดว่าตระกูลจางของข้า ใคร ๆ ก็รังแกได้กระนั้นหรือ!”

เฉินซงเดินเข้ามาพร้อมรอยยิ้ม “คุณชายจาง เหตุใดเจ้าต้องโกรธถึงเพียงนี้”