ยอดชายาหนีรัก ไปพักใจที่ชายป่า - บทที่ 233 แจ้งเรื่อง

อวิ๋นเถียนเถียนไม่กลัวที่จะทำให้ฮูหยินหลี่ผู้นี้ไม่พอใจ มิฉะนั้นนางคงไม่กล้าพูดตรง ๆ ต่อหน้าหลี่จิน

ครั้นได้ยินราคาเช่นนี้ นางก็ไม่ปิดบังความดูแคลนในใจ หัวเราะลั่น

“ฮูหยินหลี่ ท่านช่างยกย่องข้าเสียจริง โรงงานนั้นตั้งอยู่ในหมู่บ้านเซินหนี่อย่างดี ข้าไม่จำเป็นต้องไปดูแลด้วยซ้ำ ย่อมมีคนช่วยดูแลแทนข้าเอง เงินห้าร้อยตำลึงเป็นเพียงกำไรครึ่งปีเท่านั้น ข้าคงต้องสมองมีปัญหาถึงจะขายสูตรนี้ให้ท่านด้วยราคาห้าร้อยตำลึง”

อวิ๋นเถียนเถียนหัวเราะจนน้ำตาไหล

“ข้านึกว่าฮูหยินหลี่เติบโตในตระกูลใหญ่เช่นนั้น น่าจะมีวิสัยทัศน์กว้างไกล ไม่คิดว่าราคาที่เสนอมาแม้แต่หญิงชาวนาต่ำต้อยอย่างข้ายังดูถูก เงินที่ข้านั่งอยู่บ้านครึ่งปีก็ได้รับ ท่านกลับจะใช้มันซื้อสูตรลับในมือข้า ฮูหยินหลี่คิดว่าสตรีน้อยอย่างข้าถูกรังแกง่าย ถูกหลอกง่ายนักหรือ”

ฮูหยินหลี่ถูกคนทำให้เสียหน้าเช่นนี้ จึงแสดงด้านที่น่าเกลียดที่สุดออกมาทันที

“เด็กน้อย หากเจ้ารู้ความก็ส่งมอบสูตรมา เจ้าคิดจริง ๆ หรือว่าเด็กเพิ่งโตเช่นเจ้าจะสู้กับตระกูลหลี่ที่มีอิทธิพลได้”

อวิ๋นเถียนเถียนกุมอกตัวเอง ทำท่าเหมือนกลัวมาก

“คำพูดของฮูหยินหลี่สามารถเป็นตัวแทนท่านหลี่ได้จริงหรือ ตามที่ข้าเห็น มีคนคิดว่าตัวเองสำคัญเกินไปแล้ว น้องชายที่ดีของท่านเสียเปรียบมากมาย ท่านยังไม่เรียนรู้ที่จะเอาใจอีกหรือ เป็นเพียงฮูหยินไร้ค่า ยังกล้าอาศัยอำนาจตระกูลหลี่มากดขี่หญิงชาวนาต่ำต้อยอย่างข้า”

“แม่นางอวิ๋น แม้ข้าจะเป็นเพียงฮูหยินที่ไม่โดดเด่นในตระกูลหลี่ แต่จัดการหญิงชาวนาต่ำต้อยอย่างเจ้าได้แน่!”

ฮูหยินหลี่ไม่ได้ยืดเยื้อต่อ แต่พาสาวใช้ข้างกายหมุนตัวจากไป

มองเงาร่างที่หันหลังจากไปของนาง อวิ๋นเถียนเถียนรู้สึกงุนงงชั่วขณะ หญิงโง่เขลาเช่นนี้จะสามารถกดดันคนอย่างหลี่ซื่อหัวมาถึงชนบทได้จริงหรือ หรือว่าความงามทำให้คนหลงผิด ทำให้นายท่านตระกูลหลี่ไม่สนใจแม้แต่บุตรชายแท้ ๆ ของตน

แต่หญิงผู้นี้แม้จะโง่เขลา ก็คงจะหาเรื่องอะไรมาอีก ระวังตัวไว้บ้างก็ไม่เสียหาย

ความกังวลของอวิ๋นเถียนเถียนกลายเป็นความจริงในไม่ช้า เมื่อนางได้ยินข่าวว่าโรงเตี๊ยมของคุณชายหลี่มีคนป่วยจากการกินเนื้อหมูรมควัน สิ่งที่ควรมาก็มาถึงแล้ว

แม้ไม่ต้องคิดมาก อวิ๋นเถียนเถียนก็มั่นใจว่านี่เป็นแผนของฮูหยินหลี่อย่างแน่นอน

หลี่ซื่อหัวยืนยันว่าไม่มีทางเป็นปัญหาจากฝั่งอวิ๋นเถียนเถียน แต่ก็ทนความสงสัยของบิดาไม่ได้ ในที่สุดอวิ๋นเถียนเถียนก็ต้องออกมาเผชิญหน้ากับหลี่จิน

“ท่านพ่อ! ข้าบอกแล้วว่าเรื่องแบบนี้เป็นไปไม่ได้ที่แม่นางอวิ๋นจะทำ มันไม่มีประโยชน์อะไรกับนางเลย ท่านไปเรียกนางมาเถิด คนวางแผนที่แท้จริงอยู่ในจวนของเราเอง”

หลี่จินสีหน้าเคร่งขรึม “เจ้าคิดว่าหลายปีมานี้เจ้าฉลาดขึ้นมากแล้ว ใครจะรู้ว่าเจ้ายังคงเป็นเช่นนี้! จวนของเราจะมีคนวางแผนได้อย่างไร”

อวิ๋นเถียนเถียนกลับหัวเราะร่า ตอนแรกที่พบหน้ากัน นางคิดว่าท่านหลี่ผู้นี้จะมีเหตุผลบ้าง ไม่คิดว่าสุดท้ายก็เป็นคนมืดบอดเช่นกัน

“ท่านหลี่ เรื่องนี้ควรให้ท่านเจ้าเมืองมาสืบสวนดีกว่า หวังว่าผลการสืบสวนจะเป็นไปตามที่ท่านหลี่ต้องการ ก่อนที่ความจริงจะปรากฏ ข้าขอหยุดความร่วมมือกับตระกูลหลี่ไว้ก่อน”

หลี่ซื่อหัวรู้สึกเกรงใจจึงเข้ามาขัดขวาง “อวิ๋นเถียนเถียน ข้ารู้ว่าเรื่องแบบนี้เจ้าไม่มีทางทำแน่”

อวิ๋นเถียนเถียนยิ้มอย่างเปิดเผย “คุณชายหลี่ไม่จำเป็นต้องทำเช่นนี้ ข้าก็ไม่ได้โกรธเคืองท่านแต่อย่างใด แต่เรื่องเช่นนี้ควรสืบสวนให้กระจ่างจะดีกว่า เพราะคนที่มีอำนาจตัดสินใจในจวนของท่านไม่ใช่คุณชายหลี่ แต่วันนี้ท่านหลี่ใส่ร้ายข้าอย่างไม่มีเหตุผล หากในอนาคตไม่ให้คำตอบที่เหมาะสมแก่ข้า ข้าจะไม่ร่วมมือกับตระกูลหลี่อีกต่อไป เว้นแต่ว่าคุณชายหลี่จะได้เป็นผู้นำตระกูลหลี่”

เมื่ออวิ๋นเถียนเถียนพูดจบ นางก็ให้คนส่งจดหมายไปยังท่านเจ้าเมือง

ท่านเจ้าเมืองลูบเคราพลางยิ้มเดินเข้ามา คนแรกที่เขาทักทายไม่ใช่ท่านหลี่หรือคุณชายหลี่ แต่เป็นอวิ๋นเถียนเถียน สาวชาวนาที่นั่งอย่างสงบเยือกเย็น

“แม่นางอวิ๋น เพิ่งได้รับจดหมายของเจ้า ข้าจึงรีบวางมือจากงานมาทันที ไม่ทราบว่ามีเรื่องอันใดหรือ”

หลี่ซื่อหัวไม่รู้สึกว่ามีอะไรผิดปกติ แต่ท่านหลี่กลับรู้สึกหวาดกลัวอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

ตอนแรกเขาคิดว่าเด็กสาวคนนี้แค่มีคนหนุนหลังสองสามคน แต่ดูเหมือนว่าคนที่ไม่ธรรมดาจริง ๆ คือเด็กสาวคนนี้

“ท่านก็รู้ว่าช่วงนี้ข้ากำลังทำการค้ากับตระกูลหลี่ แต่ตอนนี้มีปัญหา มีคนวางยาพิษในเนื้อหมูที่หมู่บ้านของข้าจัดหาให้ แต่ท่านหลี่กลับคิดว่าเรื่องนี้เป็นฝีมือของข้า ท่านเจ้าเมือง ขอให้ท่านช่วยสืบหาความจริงให้ข้าด้วยเจ้าค่ะ”

ท่านเจ้าเมืองลูบเคราแล้วหันไปมองหลี่จิน “ท่านหลี่ใช่หรือไม่? คำพูดทุกคำต้องมีหลักฐาน ข้ารู้ว่าแม่นางอวิ๋นคงไม่ทำเรื่องทำลายตัวเองเช่นนี้ ท่านหลี่มีหลักฐานอะไรที่บ่งชี้ว่าเรื่องนี้เป็นฝีมือของแม่นางอวิ๋นหรือ”

ริมฝีปากของหลี่จินขยับเล็กน้อย แต่ยังไม่ทันได้พูดอะไรก็ถูกท่านเจ้าเมืองขัดขึ้น

“ท่านหลี่ เมื่อแม่นางอวิ๋นขอให้สืบสวนให้กระจ่าง ก็ต้องสืบให้ชัดเจน คดีนี้ข้าจะรับไว้เอง ให้ผู้เสียหายรีบไปที่ศาลด้วย แม่นางอวิ๋นวางใจได้ เรื่องอื่นข้าไม่กล้ารับปาก แต่เรื่องนี้ข้าจะสืบสวนให้กระจ่างแน่นอน”

พูดตามตรง อวิ๋นเถียนเถียนยังรู้สึกไม่มั่นใจอยู่บ้าง นางอาศัยเพียงใบหน้านี้ ใบหน้าที่คล้ายคลึงกับอวิ๋นจิ่งเอ๋อร์เท่านั้น

แต่ไม่คิดว่าเพียงบุตรสาวนอกสมรส แม้จะมีความสามารถบ้าง ก็ไม่น่าจะทำให้ท่านเจ้าเมืองรู้จักตัวตนของนางได้

ท่านเจ้าเมืองมาอย่างรีบร้อนและจากไปอย่างรีบร้อน พาเอาคนที่มาร้องเรียนไปด้วย หลี่จินตั้งใจจะเอาใจโดยเชิญท่านเจ้าเมืองดื่มชา แต่ท่านเจ้าเมืองที่ปกติไม่เคยปฏิเสธเรื่องเช่นนี้ กลับปฏิเสธเขา

“ก่อนที่ผลการสืบสวนจะออกมา ท่านหลี่อย่าได้ทำอะไรกับเด็กสาวคนนี้ มิฉะนั้นข้าจะดำเนินการตามกฎหมายอย่างเคร่งครัด ท่านหลี่ อย่าได้โทษว่าข้าไม่ได้เตือนท่านล่วงหน้า”