ยอดชายาหนีรัก ไปพักใจที่ชายป่า - บทที่ 234 ความจริง

คราวนี้หลี่จินถึงกับตกใจจนตัวสั่น ท่านเจ้าเมืองผู้นี้แต่เดิมก็มิใช่ขุนนางใสสะอาด อย่างน้อยก็ไม่ได้ใส่ใจเรื่องชื่อเสียงมากนัก

หากพูดถึงการทำประโยชน์ให้ราษฎร ท่านเจ้าเมืองผู้นี้ก็มีอยู่บ้าง แต่เรื่องรับสินบนเขาก็ไม่ได้รังเกียจ เพียงแต่วันนี้แค่เชิญดื่มน้ำชาก็ถูกปฏิเสธ สาเหตุก็เพราะเด็กสาวผู้นั้น ท่านหลี่คิดอย่างไรก็รู้สึกประหลาดใจ

อวิ๋นเถียนเถียนบรรลุเป้าหมายแล้ว นางลุกขึ้นอย่างสง่างาม เมื่อมีคนเต็มใจหนุนหลัง นางก็ไม่ปล่อยให้เสียเปล่า

“ฮูหยินหลี่ เหตุใดท่านจึงตื่นตระหนกเช่นนี้ ผลยังไม่ออกมามิใช่หรือ รอให้ผลออกมาแล้วค่อยทำสีหน้าเช่นนี้จะเหมาะสมกว่า”

ท่านหลี่สะดุ้งตื่นราวกับฝัน เงยหน้าขึ้นมองเห็นภรรยาข้างกาย ใบหน้าแสดงความตื่นตระหนกอย่างยิ่ง

“เจ้าเป็นอะไรไป ไม่สบายหรือ?”

อวิ๋นเถียนเถียนยืนข้าง ๆ เอ่ยเยาะเย้ย “ฮูหยินหลี่ยังสาวอยู่ ร่างกายแข็งแรงดี จะเป็นไปได้อย่างไรที่จะไม่สบาย คงเพราะทำเรื่องผิดไว้ กลัวว่าจะถูกเปิดโปง จึงตื่นตระหนกเช่นนี้กระมัง”

ฮูหยินหลี่แสร้งทำเสียงดัง “แม่นางอวิ๋น! เมื่อครู่ท่านเจ้าเมืองพูดไว้ดี การพูดต้องมีหลักฐาน มิใช่ว่าเจ้าชี้มาที่ข้าแล้วบอกว่าข้าทำก็จะเป็นข้าที่ทำ”

อวิ๋นเถียนเถียนยิ้มบาง ๆ พยักหน้า “ดีแล้วที่ฮูหยินมั่นใจเช่นนี้ หวังว่าความมั่นใจของท่านจะคงอยู่จนกว่าผลจะออกมา”

หัวใจของฮูหยินหลี่เต้นรัว นางพยายามปลอบใจตัวเอง

ไม่เป็นไร เรื่องนี้ไม่ใช่นางลงมือเอง หาแพะรับบาปสักคนก็พอ!

หลี่ซื่อหัวเห็นบิดาของตนยังทำหน้าโง่งม จึงถอนหายใจยาว แต่ก่อนบิดาของเขาเป็นคนฉลาด บัดนี้เพราะสตรีคนหนึ่งกลับกลายเป็นคนโง่เขลาเช่นนี้!

“อวิ๋นเถียนเถียน วันนี้ข้าต้องขอโทษด้วย เหตุร้ายที่ไม่คาดคิดนี้ข้าเป็นผู้นำมาให้เจ้า เมื่อความจริงปรากฏ ข้าหลี่ซื่อหัวจะรินน้ำชาขอโทษเจ้าด้วยตนเอง”

“คุณชายหลี่โปรดวางใจ ข้าก็ไม่ใช่คนที่กล่าวหาผู้อื่นโดยไม่แยกแยะ ใครก่อเวรก่อกรรม ย่อมไม่ใช่หน้าที่ของคุณชายหลี่ที่จะต้องออกมาขอโทษ”

อวิ๋นเถียนเถียนพูดจบก็หมุนตัวเดินจากไป อวิ๋นเคอเดินตามหลังอย่างใกล้ชิด แต่ก่อนจะไปสายตาเย็นชาของเขาทำให้ฮูหยินหลี่ถอยหลังไปหลายก้าวก่อนจะยืนนิ่งได้

แต่เดิมเรื่องนี้ง่ายดายนัก เพียงแค่ฮูหยินหลี่สั่งสาวใช้ข้างกายไปบงการครอบครัวนั้นออกหน้า เมื่อจับครอบครัวนั้นได้แล้วสอบสวนเล็กน้อยก็รู้ความจริงอย่างรวดเร็ว

วันที่ผลออกมา ท่านเจ้าเมืองประกาศต่อหน้าผู้คนทั้งหมดในโรงเตี๊ยมรวมถึงลูกค้าเหล่านั้นด้วย

ฮูหยินหลี่ย่อมรู้วิธีควบคุมสาวใช้ข้างกาย เพียงสบตาเล็กน้อย เด็กสาวผู้นั้นก็ออกมารับผิดเอง

นางบอกว่านางทนไม่ได้ที่เห็นเด็กสาวคนนั้นไม่เคารพฮูหยิน จึงส่งคนไปทำเรื่องเช่นนี้ ไม่ว่าใครจะเชื่อหรือไม่ ขอเพียงมีคนยอมรับความผิดก็พอแล้ว

สาเหตุหลักก็เพราะท่านหลี่ไม่อนุญาตให้สืบสวนต่อไป เมื่อเผชิญหน้ากับท่านหลี่ที่ปกป้องภรรยาของตน หลี่ซื่อหัวรู้สึกผิดหวังอย่างยิ่ง ฮูหยินหลี่ยิ้มอย่างมั่นใจให้กับทุกคน แล้วหันหลังขึ้นรถม้าไป

อวิ๋นเถียนเถียนไม่มีความคิดอื่นใดเกี่ยวกับเรื่องนี้ นางไม่สนใจว่าใครจะยอมรับผิด และนางก็ไม่เชื่อว่าท่านหลี่จะทนได้กับการที่หญิงคนนั้นใส่ร้ายบุตรชายของตน

เพียงแต่ตระกูลใหญ่ล้วนยึดถือหลักการที่ว่าเรื่องอัปยศในครอบครัวไม่ควรเผยแพร่ออกไป เด็กสาวคนนั้นเพียงแค่แสดงท่าทีชี้แจงต่อคนภายนอกเท่านั้น ส่วนเรื่องภายในครอบครัว แน่นอนว่าพวกเขาต้องปิดประตูแก้ไขกันเอง

หลี่ซื่อหัวยิ้มอย่างเขินอายเล็กน้อย “ข้าขอโทษด้วย ท่านพ่อของข้าเป็นคนแบบนั้น…”

“บางทีหากท่านยืนอยู่ในมุมมองของบิดาท่าน ท่านก็อาจจะจัดการเช่นนี้เหมือนกัน เรื่องของคนในครอบครัวตนเอง แน่นอนว่าต้องปิดประตูแก้ไขกันเอง แต่ไม่ควรให้คนนอกรู้ถึงความสกปรกภายใน บิดาของท่านเป็นพ่อค้า ยิ่งต้องรักษาชื่อเสียง”

“จริง ๆ แล้วหากข้าสืบสวนต่อไป ฮูหยินหลี่อาจไม่รอดพ้น แต่การทำเช่นนั้นก็ไม่มีความหมายอะไร กลับจะทำให้ท่านยิ่งดูไม่ดีในสายตาบิดาของท่าน สู้ใช้นางเป็นสะพาน ให้บิดาของท่านรู้ถึงความดีของท่านดีกว่า ท่านคอยดูเถิด เพราะความรู้สึกผิดในใจนี้ บิดาของท่านจะต้องดีกับท่านมากขึ้นแน่นอน”

หลี่ซื่อหัวเบ้ปาก พูดอย่างเด็ก ๆ ว่า “ตาแก่นั่น ใครจะอยากได้กัน”

อวิ๋นเถียนเถียนอดยิ้มไม่ได้ พูดไปก็เพียงอายุยี่สิบปีเท่านั้น ในสายตาของคนโบราณที่เติบโตเร็วนี้ ก็ควรจะโตแล้ว แต่ในยุคปัจจุบันนั้นยังเป็นเด็กที่ไม่รู้เรื่องอะไรเลย

“เอาเถอะ เมื่อเรื่องราวชัดเจนแล้ว การร่วมมือของข้ากับท่านก็จะดำเนินต่อไป แต่ต่อไปข้าไม่คิดจะพบบิดาผู้สับสนของท่านอีก เห็นเขาแล้วทำให้คนรู้สึกโมโหมาก”

อวิ๋นเถียนเถียนเดาไม่ผิด หลี่ซื่อหัวกลับถึงบ้านก็ถูกบิดาเรียกตัวไปที่ห้องหนังสือ

“ซื่อหัว วันนี้เจ้าต้องลำบากใจแล้ว ต้องเป็นคนกลางระหว่างแม่นางอวิ๋นกับพวกเรา แต่ดูเหมือนเจ้าจะสนิทสนมกับแม่นางอวิ๋นมากนะ”

หลี่ซื่อหัวเล่นพัดในมืออย่างไม่ใส่ใจ “ข้ามีเด็กสาวคนนั้นเป็นสหาย และได้รับประโยชน์มากมายจากนาง ท่านพ่อ ต่อไปควรสุภาพกับนางหน่อย ท่านก็เห็นแล้วว่าเด็กสาวคนนั้นไม่ธรรมดา”

หลี่จินอยากจะโกรธที่ไม่เคยได้ยินคำดี ๆ จากปากบุตรชายของตน แต่เมื่อคิดดี ๆ แล้ว เรื่องนี้ตนเองก็ผิดจริง ๆ จึงไม่ได้แสดงอารมณ์ออกมา เพียงแต่กลั้นจนหน้าแดงก่ำ

“ข้ารู้ว่าเรื่องวันนี้เกี่ยวข้องกับฮูหยิน แต่นางก็เป็นคนของจวนตระกูลหลี่ ต่อหน้าคนนอกก็ต้องให้เกียรตินางบ้าง รอให้เจ้าสืบทอดตำแหน่งของข้าในอนาคต ก็เลี้ยงดูหญิงคนนั้นให้ดี ๆ ก็พอแล้ว ส่วนเรื่องอื่น ๆ เจ้าไม่ต้องทำอะไรมาก”

หลี่ซื่อหัวไม่อยากพูดอะไรมากกับบิดาของตน การสนทนาครั้งนี้จึงจบลงอย่างไม่สู้ดีนัก

หลี่จินเห็นบุตรชายของตนไม่อยากพูดคุยกับตน ในที่สุดก็ระบายอารมณ์ทั้งหมดลงกับฮูหยินหลี่ ถ้าไม่ใช่เพราะหญิงต่ำช้าคนนี้ บุตรชายก็คงไม่ห่างเหินจากตน

ในฐานะตระกูลใหญ่ แม้ท่านหลี่จะโกรธก็ไม่อาจทำอะไรหยาบคายได้ ในที่สุดเขาก็เพียงแค่เอาสาวใช้ข้างกายฮูหยินหลี่มาเชยชม แต่เพียงการกระทำเช่นนี้ก็ทำให้ฮูหยินหลี่รู้สึกเสียหน้าอย่างยิ่ง

ท่านหลี่มีภรรยาที่งดงามเช่นนี้แล้ว กลับยังมีอารมณ์ไปเชยชมสาวใช้ต่ำต้อยพวกนั้น