ยอดชายาหนีรัก ไปพักใจที่ชายป่า - บทที่ 241 ความจริงถูกเปิดเผย

หลี่จินได้ยินคำพูดเหล่านี้แล้วจะไม่เข้าใจได้อย่างไร สิ่งเหล่านี้แทบจะเป็นความจริงทั้งหมดแล้ว มิฉะนั้นก็คงไม่มีทางที่จะเปิดเผยเรื่องเช่นนี้ออกมาได้

“ผู้ดูแลบ้านหวัง สาวรับใช้คนนั้นไม่เคยพูดเลยว่าน้องสาวของนางถูกขายไป ดูเหมือนเจ้าจะจำได้ชัดเจนเช่นนี้ คงเป็นเรื่องจริงแน่นอน”

ผู้ดูแลบ้านหวังคุกเข่าลงด้วยความหวาดกลัว “นายท่าน ข้าไม่ได้ตั้งใจจะทำเช่นนี้ เพียงแต่ฮูหยินนางยั่วยวนข้า! นายท่านโปรดไว้ชีวิตด้วย! ข้ารับใช้ท่านมานานหลายปี แม้ไม่มีความดีความชอบ แต่ก็มีความเหนื่อยยาก ท่านโปรดยกโทษให้ข้าสักครั้งเถิดขอรับ!”

“ดูเหมือนข้าจะไม่ได้ใส่ร้ายเจ้าเลย ตอนนี้สัญญาขายตัวของเจ้ายังอยู่ในมือข้า เมื่อเจ้าทำเรื่องเช่นนี้ ข้าย่อมไม่อาจเก็บเจ้าไว้ได้ สิ่งที่เจ้าโกงไป เจ้าต้องคืนมา ข้าจะเอาไปเท่าที่มีในบ้านเจ้า! ต่อไปนี้ก็แล้วแต่เจ้าเลือกเอง เจ้าอยากถูกขายไปไกล ๆ หรืออยากตายเลย”

หนวดเคราบนใบหน้าของผู้ดูแลบ้านหวังสั่นไหว ในที่สุดก็กลัวตายจนต้องเลือกที่จะถูกขายไป

หลี่จินก็ไม่ได้ทำให้เขาลำบาก เพียงแต่ให้เสื้อผ้าขาด ๆ ชุดหนึ่งให้เขาสวมใส่ แล้วขายให้กับพ่อค้าทาส สั่งกำชับให้พ่อค้าทาสขายเขาไปให้ไกล ๆ ที่ดีที่สุดคือไม่ต้องให้เขาได้เห็นอีกเลย

หลังจากที่เขาทำสิ่งเหล่านี้อย่างเงียบ ๆ แล้ว หลี่จินก็ตั้งใจจะไปจัดการกับหญิงผู้นั้นที่เรือนหลัง ทันทีที่ออกจากประตู เสี่ยวซื่อมารายงานว่าเกิดเรื่องขึ้นที่โรงเตี๊ยม เรียกเขาไปจัดการ

แค่หญิงคนหนึ่งในเรือนหลังเท่านั้น ท่านหลี่ย่อมไม่เชื่อว่านางจะสามารถก่อเรื่องใหญ่โตได้ ตอนนี้ธุระสำคัญย่อมต้องมาก่อน ส่วนการจัดการกับหญิงผู้นั้น รอเขากลับมา!

แต่บางครั้งก็มีเรื่องที่คาดไม่ถึง ความจริงแล้ววันนี้ฮูหยินหลี่ได้นัดพบกับผู้ดูแลบ้านหวังในตอนค่ำ ช่วงนี้นางใช้เงินเหมือนน้ำไหล ย่อมต้องหาทางขอเงินจากผู้ดูแลบ้านหวังอีก

ใครจะรู้ว่ารออยู่ที่จุดนัดพบ แต่กลับไม่เห็นผู้ดูแลบ้านหวังมาสักที ฮูหยินหลี่รู้ดีว่าผู้ชายทุกคนล้วนชอบสาว ๆ ดังนั้นการที่ผู้ดูแลบ้านหวังไม่มา ปัญหาเดียวก็คือต้องมีเรื่องเกิดขึ้นแน่

ดังนั้นฮูหยินหลี่จึงเริ่มสืบหาข่าวอย่างเร่งด่วนว่าเกิดอะไรขึ้นกับผู้ดูแลบ้านหวัง ในที่สุดข่าวสารจากเรือนหลังที่นางดูแลมาหลายปีก็ส่งมาถึงหูของนาง

ฮูหยินหลี่ตกใจจนหน้าซีดเผือด แทบจะนั่งไม่ติด แม้ว่าช่วงนี้ท่านหลี่จะคอยเอาใจนาง แต่มีผู้ชายคนไหนบ้างที่อยากสวมหมวกสีเขียว หากไม่ใช่เพราะเรื่องด่วนมาทันเวลา ป่านนี้นางอาจตายไม่มีที่ฝังศพแล้ว

แต่ตอนนี้ชีวิตของนางก็ยังไม่ปลอดภัย เรื่องน่าอับอายเช่นนี้ย่อมไม่อาจแพร่ออกไปนอกจวนตระกูลหลี่ ดังนั้นจุดจบของนางก็คงมีแต่ตายอย่างเดียว

‘ข้าไม่ยอม! หลี่จินคนแก่นั่นยังมีชีวิตอยู่ดี ๆ ทำไมข้าที่ยังอยู่ในวัยสาวถึงต้องตาย’ ฮูหยินหลี่ย่อมไม่ยอมแพ้

แต่ตอนนี้นางจะทำอย่างไรได้ โชคดีที่ในสายตาของหลี่จิน นางก็เป็นเพียงผู้หญิงคนหนึ่งเท่านั้น จึงให้เวลาฮูหยินหลี่ได้ตั้งสติ

เพราะหลี่จินไม่อยากให้เรื่องนี้แพร่ออกไป ดังนั้นจึงยังไม่ได้สั่งให้คนในจวนควบคุมการเคลื่อนไหวของฮูหยินหลี่ ฮูหยินหลี่พาสาวใช้ข้างกายออกจากจวนตระกูลหลี่ แม้นางจะทำได้เพียงไปหาน้องชายของตนเอง

หลี่เฟิงยืนอยู่ในลานบ้าน เมื่อได้ยินข่าวเช่นนี้ ความโกรธก็พลันลุกโชนขึ้นในใจ

“ท่านนี่ช่างต่ำเสียจริง ถึงกับไปหลงรักคนโง่อย่างผู้ดูแลบ้านหวังนั่น หากท่านหาชายหนุ่มรูปงามสักคน ข้าก็ยังพอจะเห็นว่าพี่สาวข้ามีรสนิยมอยู่บ้าง แต่นี่ท่านกลับกล้าไปยุ่งกับคนสกปรกเช่นนั้น ที่สำคัญที่สุดคือเรื่องนี้ถึงกับแพร่งพรายออกไปอีก!”

ฮูหยินหลี่ตอบโต้อย่างไม่ยอมแพ้ “หลายปีมานี้ หากไม่ใช่เพราะข้าติดตามผู้ดูแลบ้านหวัง เจ้าคิดว่าข้าจะมีเงินมากมายในมือมาจัดการเรื่องต่าง ๆ ทางฝั่งเจ้าได้หรือ เจ้าไม่มีสิทธิ์มาว่าข้า ใช้เงินของข้าแล้วยังมาบ่นว่าเงินของข้าสกปรกอีก!”

หลี่เฟิงกลับตะโกนด้วยใบหน้าแดงก่ำ “แต่ตอนนี้ท่านจะให้ทำอย่างไร ตาแก่นั่นกลับมาแล้วจะต้องเอาชีวิตท่านแน่! พวกเราต้องคิดหาวิธีแล้ว ไม่เช่นนั้นท่านก็ตายแน่”

ในดวงตาของฮูหยินหลี่ฉายแววดุดัน “ถ้าอย่างนั้นก็ทำให้จบไปเลย อย่างไรเสียข้าก็รับใช้ตาแก่นั่นมาหลายปีแล้ว พอกันที!”

สมแล้วที่ว่าใจผู้หญิงโหดร้ายที่สุด หลี่เฟิงเบิกตาโพลง โชคดีที่ตนไม่ได้แต่งงานกับผู้หญิงเช่นนี้ แต่ที่สำคัญที่สุดคือผู้หญิงเช่นนี้กลับเป็นพี่สาวของตนเอง

“แต่ตอนนี้หากท่านฆ่าเขา พวกเราก็จะไม่ได้ประโยชน์อะไรเลย โดยเฉพาะลูกชายของเขา ตอนนี้กลับมาแล้ว แถมยังได้รับความไว้วางใจจากตาแก่นั่น สมุดบัญชีอะไรต่าง ๆ ล้วนอยู่ในมือของเขาหมดแล้ว”

“แล้วจะทำอย่างไร ให้ข้ารอเขากลับมาแล้วตายด้วยมือเขาหรือ! แบบนั้นตระกูลของพวกเราจะได้ประโยชน์อะไร หลี่จินนั้นใจคอไม่กว้างขวางนัก เขาเป็นคนเจ้าคิดเจ้าแค้นเสมอ เจ้าคิดว่าหากข้าตาย เขาจะปล่อยตระกูลหลี่ของพวกเราไปหรือ”

หลี่เฟิงเงียบไป เขาไม่กล้าเอาทั้งตระกูลหลี่มาเสี่ยง ตอนนี้ไม่มีวิธีอื่นแล้ว สิ่งสำคัญที่สุดคือต้องปกป้องพี่สาวคนนี้ไว้ก่อน ที่ดีที่สุดคือต้องตามหาผู้ดูแลบ้านหวังกลับมาด้วย

หากสองคนนี้ร่วมมือกัน แม้แต่คุณชายหลี่ก็ต้องคิดให้ดี

ประการแรก ผู้ดูแลบ้านหวังได้ติดตามท่านหลี่มาหลายปีแล้ว ไม่ใช่ว่าจะถอนตัวได้ง่าย ๆ อีกทั้งอีกคนหนึ่งก็เป็นมารดาในนาม แม้ทั้งสองคนนี้จะไม่สามารถยึดครองทรัพย์สมบัติอันมหาศาลของตระกูลหลี่ไว้ได้ทั้งหมด แต่พวกเขาก็คงจะได้รับผลประโยชน์ไม่น้อย

เมื่อคิดเช่นนี้ หลี่เฟิงก็ตัดสินใจอย่างเด็ดเดี่ยว

“เพราะท่านไม่สามารถให้กำเนิดบุตรชายหรือบุตรสาวสักคนในช่วงหลายปีที่ผ่านมา ไม่เช่นนั้นแล้วหลี่ซื่อหัวนั่นจะเป็นอะไรไปได้ แต่การจะลงมือกับเขาก็ง่ายมาก เมื่อไม่กี่วันก่อนตาแก่นั่นไม่ได้รับสาวใช้ข้างกายท่านไปหรอกหรือ สัญญาขายตัวของนางยังอยู่ในมือเจ้าใช่ไหม?”

ใบหน้างดงามของนางหลี่เต็มไปด้วยความแค้นเคือง นางจะไม่มีวันลืมความอัปยศนี้!

“ตอนแรกข้าก็ไม่ได้สังเกตเห็น ไม่คิดว่าเจ้านั่นจะมีความสามารถถึงเพียงนี้ มาถึงจุดนี้แล้ว เจ้ายังจะพูดถึงเรื่องนี้ทำไมกัน”

“ท่านโง่หรือ หากจะลงมือกับตาแก่นั่นจริง ๆ ท่านคงไม่สามารถลงมือเองได้ สาวใช้คนนั้นแต่เดิมก็เป็นสินเดิมของท่าน ตอนนี้ครอบครัวของนางก็ยังอยู่ในกำมือของพวกเรา คนแบบนี้ไม่ง่ายที่จะควบคุมหรอกหรือ ท่านสั่งให้นางลงมือ ทุกความผิดนางจะต้องแบกรับไว้คนเดียว บิดามารดาของนางก็ยังอยู่ในมือพวกเรา ไม่ต้องกลัวว่านางจะไม่เชื่อฟัง”

แววตาของนางหลี่เปล่งประกายมากขึ้นเรื่อย ๆ แผนการนี้นางคิดว่าก็ดี ไม่เพียงแต่กำจัดตาแก่ที่น่ารำคาญนั่น แต่ยังได้จัดการกับเจ้านั่นที่ทำให้นางอับอายไปพร้อมกัน จะไปหาแผนการที่ได้ประโยชน์สองต่อแบบนี้ได้จากที่ไหนอีก

“ได้ เจ้าไปเอายามาให้ข้าจากร้านยาของเจ้า ข้าจะกลับไปหาสาวใช้คนนั้น สั่งให้นางจัดการตาแก่นั่นนอกจวน ด้วยวิธีนี้ พวกเราก็จะตัดความเกี่ยวข้องได้”