ยอดชายาหนีรัก ไปพักใจที่ชายป่า - บทที่ 245 อนุภรรยาผูกคอตาย

อวิ๋นเถียนเถียนมีความรู้สึกในใจว่า อนุภรรยาคนนี้เนื่องจากติดตามฮูหยินหลี่ จึงพูดจาค่อนข้างร้ายกาจตามไปด้วย เมื่อไม่นานมานี้อวิ๋นเถียนเถียนก็เคยพบหน้านางครั้งหนึ่ง แต่ไม่รู้ว่าการตายของท่านหลี่นั้นเกี่ยวข้องกับนางหรือไม่

“แล้วอนุภรรยาคนนั้นอยู่ที่ไหนล่ะ สามีของนางเกิดเรื่องใหญ่ขนาดนี้แล้ว ทำไมยังหลบซ่อนตัวอยู่ได้”

หลี่ซื่อหัวรู้สึกเศร้าสลดในใจ พวกผู้หญิงที่อยู่เบื้องหลังบิดาของเขา มีใครสักคนที่ใส่ใจคนแก่นั่นจริง ๆ บ้าง มีเพียงมารดาของเขาเท่านั้นที่ใส่ใจคนแก่นั่นจริง ๆ แต่นางก็ล้มป่วยตายไปเสียก่อน

“ข้าได้ยินสาวใช้บอกว่านางตั้งครรภ์ ร่างกายไม่ค่อยสบาย จึงไม่ได้ออกมา”

อวิ๋นเถียนเถียนหัวเราะ “พ่อของเด็กในท้องนางก็ตายไปแล้ว นางยังคงห่วงแต่เนื้อในท้องของตัวเอง อย่างน้อยก็ควรออกมาดูสักหน่อยสิ”

หลี่ซื่อหัวรีบได้สติ สั่งสาวใช้สองคนไปเชิญอนุภรรยาออกมาจากสวนนั้น จากนั้นเขาก็ก้มหน้าคุกเข่าลงหน้าแท่นวิญญาณเพื่อเฝ้าอยู่

ต้องยอมรับว่าจริง ๆ แล้วหน้าตาของหลี่ซื่อหัวนั้นไม่ได้แย่เลย โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อสวมชุดขาวทั้งตัว ประกอบกับดวงตาที่เต็มไปด้วยความเศร้าหมอง ในชั่วขณะนั้น สาวใช้หลายคนในจวนต่างแอบมองคุณชายของตนเองอย่างเงียบ ๆ ชื่อเสียงไม่ดีแล้วจะเป็นไรไป นั่นก็ยังเป็นคุณชายอยู่ดี และยังเป็นคุณชายใหญ่ของตระกูลหลี่อีกด้วย บัดนี้บิดาสิ้นแล้ว คุณชายหลี่ก็กลายเป็นผู้นำตระกูลแล้ว

ไม่นานนัก สาวใช้ที่ไปเชิญอนุภรรยาออกมาก็กลับมา คราวนี้พวกนางไม่กล้าเดินย่อ ๆ อีกต่อไป แต่กลับวิ่งมาอย่างตื่นตระหนกและล้มลุกคลุกคลาน

“คุณชาย แย่แล้วเจ้าค่ะ! อนุภรรยาแขวนคอตาย!”

หลี่ซื่อหัวสะดุ้งตกใจลุกขึ้นยืนทันที จากนั้นก็หันไปมองอวิ๋นเถียนเถียน ก่อนจะวิ่งออกไปข้างนอก

กลุ่มคนวิ่งวุ่นวายไปยังห้องของอนุภรรยา การตกแต่งภายในนั้นก็นับว่าหรูหราอยู่ แต่ก็ยังห่างไกลจากห้องของฮูหยินหลี่อยู่มาก

เมื่อเปิดประตูเข้าไป ก็เห็นขาคู่หนึ่งแกว่งไกวอยู่บนคานเพดาน อวิ๋นเถียนเถียนเงยหน้าขึ้นมอง ก็เห็นอนุภรรยากำลังจ้องเขม็งมาที่นางด้วยใบหน้าบิดเบี้ยว สิ่งที่น่ากลัวที่สุดคือลิ้นที่ยื่นออกมา

อวิ๋นเคอกลัวว่าเด็กสาวจะทนดูไม่ได้ จึงยื่นมือทั้งสองข้างออกมาเพื่อจะปิดตาอวิ๋นเถียนเถียน แต่เด็กสาวกลับปัดมือเขาออก แล้วเริ่มสังเกตอย่างละเอียด

บนพื้นมีเก้าอี้ตัวหนึ่งล้มอยู่ คงเป็นเก้าอี้ที่อนุภรรยาใช้แขวนตัวเองขึ้นไป

ดินบนเก้าอี้และรอบ ๆ เก้าอี้ รวมถึงดินที่ติดอยู่บนรองเท้าของอนุภรรยานั้นเหมือนกัน

และดินเหล่านี้ล้วนมาจากนอกลานบ้าน อยู่ตรงกระถางดอกไม้ที่ยังไม่ได้ปลูกใกล้ประตูนั่นเอง สามารถจินตนาการได้ว่าอนุภรรยาส่งท่านหลี่ไปที่ประตู พอหันกลับเข้ามาในห้องของตัวเอง ถึงได้นึกถึงเรื่องแขวนคอตาย ทันใดนั้นมีคนปีนขึ้นไปและยื่นมือไปนำร่างของหญิงผู้นั้นลงมา อวิ๋นเถียนเถียนยื่นมือไปสัมผัสมือของศพ ยังรู้สึกถึงความอุ่นเล็กน้อย คงเพิ่งตายไปไม่นาน

เจ้าหน้าที่ชันสูตรศพไม่รอให้ใครสั่ง พอเข้าประตูมาก็เริ่มตรวจสอบศพทันที หลังจากตรวจอย่างละเอียดแล้ว จึงขมวดคิ้วมองไปที่คุณชายใหญ่ตระกูลหลี่

“ผู้นี้น่าจะเพิ่งตายไปไม่นาน ร่างกายยังอุ่นอยู่เลย แต่สิ่งที่แปลกคือ อนุผู้นี้ไม่ได้ตั้งครรภ์! เรื่องที่บอกว่าตั้งครรภ์และอยากพบท่านหลี่นั้น คงเป็นการหลอกลวงเขาแน่!”

อวิ๋นเถียนเถียนไม่คิดว่าอนุผู้นี้จะกล้าถึงเพียงนี้ ถึงกับกล้าแต่งเรื่องว่าตั้งครรภ์

นางลุกขึ้นยืนมองไปรอบ ๆ ไม่ไกลจากเตียงมีโต๊ะกลมอยู่หนึ่งตัว

บนโต๊ะมีกาน้ำชาหนึ่งใบและถ้วยชาคว่ำอยู่สามใบ มีเพียงถ้วยชาใบเดียวที่วางตั้งตรงอยู่บนโต๊ะ และดูเหมือนจะมีคราบน้ำอยู่ข้างใน

อวิ๋นเถียนเถียนยื่นมือหยิบถ้วยชาส่งให้เจ้าหน้าที่ชันสูตรศพ “ท่านลองดูให้ดี ดูว่าน้ำในถ้วยนี้มีอะไรผิดปกติหรือไม่”

เจ้าหน้าที่ชันสูตรศพรับไปแล้วยกขึ้นดมที่ปลายจมูกอย่างระมัดระวัง จากนั้นก็ใช้นิ้วจุ่มลงไปเล็กน้อยแล้วแตะที่ปลายลิ้นเพื่อชิมรส

“ในนี้มีกลิ่นของยาระงับประสาท ดูเหมือนว่าเราจะพบยาระงับประสาทแล้ว แต่ไม่รู้ว่ายาปลุกกำหนัดที่พูดถึงก่อนหน้านี้อยู่ที่ไหน”

อวิ๋นเถียนเถียนก็คิดไม่ออกเช่นกัน ในเวลานี้ควรจะเป็นเวลาดื่มน้ำชายามบ่าย การดำเนินชีวิตของท่านหลี่ค่อนข้างเป็นระเบียบ การดื่มน้ำหนึ่งแก้วในห้องนี้ถือว่าปกติ แต่ถ้าเป็นสิ่งอื่นก็ดูจะแปลกประหลาดไปหน่อย อวิ๋นเคอเข้าใกล้อวิ๋นเถียนเถียนอย่างไม่มีพิรุธ แล้วแตะแขนนางเบา ๆ

อวิ๋นเถียนเถียนเงยหน้าขึ้นมาอย่างแปลกใจ แล้วก็พบว่าสายตาของอวิ๋นเคอจับจ้องอยู่ที่เตียงแบบถอดได้นั้น บนเตียงมีผ้าห่มที่ยับยู่ยี่ ดูไม่ออกว่ามีอะไรผิดปกติเลย

แม้ว่าเตียงจะดูยับไปหน่อย แต่การนอนกลางวันในเวลานี้ก็เป็นเรื่องปกติ

สายตาที่งุนงงของอวิ๋นเถียนเถียนทำให้อวิ๋นเคอยิ้มบาง ๆ เด็กสาวคนนี้ยังอายุน้อยเกินไป ถึงได้มองไม่ออกถึงข้อมูลสำคัญที่สุด

หลี่ซื่อหัวเกิดในตระกูลใหญ่ เขาย่อมเข้าใจเรื่องพวกนี้ดี กลิ่นอายบนเตียงนั้นผิดปกติอย่างชัดเจน คนที่นอนกลางวันบนนั้นไม่ใช่แค่ผู้หญิงคนเดียว แต่เป็นชายหนึ่งหญิงหนึ่ง และพวกเขายังทำบางสิ่งที่ไม่อาจบรรยายได้บนนั้นด้วย

อนุภรรยาคนนี้แต่เดิมเป็นสาวใช้ กว่าจะได้เลื่อนเป็นอนุภรรยาก็ยากเย็นแสนเข็ญ ไม่น่าจะถึงขั้นแอบมีชู้ อีกอย่าง ท่านหลี่ก็เพิ่งจากที่นี่ไปแล้วถึงได้เกิดอาการ ในยาที่เขาได้รับก่อนหน้านี้ก็มียาปลุกกำหนัดด้วย

เห็นได้ชัดว่ายาปลุกกำหนัดนี้ก็ถูกกินที่ห้องของอนุภรรยานี่เอง ไม่เช่นนั้นท่านหลี่ที่เพิ่งกลับมาจากงานในตอนกลางวันนี้ จะมีแรงที่ไหนล่ะ

อวิ๋นเถียนเถียนไม่เคยเจอเรื่องแบบนี้มาก่อน จึงไม่รู้อะไรเลย เพียงแต่สังเกตเห็นว่าสายตาของหลี่ซื่อหัวที่มองไปที่เตียงก็ดูไม่ค่อยปกตินัก

“อวิ๋นเคอ บอกข้ามา ท่านค้นพบอะไร”

อวิ๋นเคอถอนหายใจยาว “เจ้าลองคิดดูให้ดี นอกจากยาระงับประสาทแล้ว ท่านหลี่ยังใช้ยาอะไรอีก”

“ยาปลุกกำหนัดหรือ? แต่มันเกี่ยวข้องอะไรกับเตียงด้วยเล่า?”

อวิ๋นเคอส่ายหน้า ไม่เต็มใจจะพูดอะไรมากไปกว่านี้ แต่ท่าทางที่ไม่อยากพูดนี้เอง กลับทำให้อวิ๋นเถียนเถียนหน้าแดงขึ้นมาทันที ดูเหมือนว่ายาปลุกกำหนัดนี้จะถูกใช้ที่นี่ด้วย

เพียงแต่ยานั้นควรจะถูกใส่ไว้ที่ไหนกันนะ เพราะนางเป็นเพียงอนุภรรยา อีกทั้งยังถูกภรรยาเอกรังเกียจ ดังนั้นรอบตัวของอนุภรรยาผู้นี้จึงไม่มีสาวใช้ แม้จะมีก็เป็นเพียงสองคนที่ทำงานหนัก ถูกจัดให้กวาดพื้นอยู่ด้านนอก ส่วนเรื่องราวทั้งหมดในห้องนี้ล้วนเป็นอนุภรรยาจัดการด้วยตัวเองทั้งสิ้น

อวิ๋นเคอมองไปรอบ ๆ แล้วสังเกตเห็นว่าแม้การตกแต่งภายในห้องนี้จะธรรมดามาก แต่ที่มุมห้องกลับมีกระถางธูปที่มีค่าไม่น้อยอยู่อันหนึ่ง

เขาคงเข้าใจแล้ว ดังนั้นท่ามกลางสายตาของทุกคน อวิ๋นเคอจึงหยิบกระถางธูปที่อยู่ตรงมุมห้องขึ้นมา แล้วส่งให้เจ้าหน้าที่ชันสูตรศพ

คราวนี้เจ้าหน้าที่ชันสูตรศพไม่ต้องรอให้ใครเตือน หยิบกระถางธูปนั้นขึ้นมาดมที่ปลายจมูกของตัวเองทันที