ยอดหญิงลิขิตสวรรค์ - ตอนพิเศษ ตอนที่ 36 ประสิทธิภาพ ...............

ตอนพิเศษ ตอนที่ 36 ประสิทธิภาพ

……………

ในคืนนั้น ลมพัดโชย แสงจันทร์ส่อง มีบางคนกำลังสับสนวุ่นวาย ดอกกุหลาบสั่นไหว บางคนนอนพลิกตัวไปมาแต่นอนไม่หลับ

…

อาจจะเป็นเพราะน้องแปดเหนื่อยมากจริงๆ ดังนั้นนางจึงหลับลึกยังหาได้ยาก

ตอนตื่นเช้าขึ้นมา เมื่อนางคิดถึงเรื่องเมื่อคืน นางก็คิดว่าตัวเองนั้นฝันไป

นางสัมผัสริมฝีปากของตัวเอง เห็นว่ามันบวมแดงขึ้นเล็กน้อย และรู้สึกเจ็บอยู่นิดหน่อย

ในตอนนั้นนางจึงมั่นใจได้ว่าเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืนนี้เป็นความจริง

ใบหน้าของนางแดงก่ำขึ้นมาในทันที แม้กระทั่งหูก็ยังร้อนผ่าว

“อ๊า”

นางส่งเสียงร้องครวญครางเสียงต่ำ วางมือเย็นๆ ทาบบนใบหน้า

ความร้อนและเย็นปะทะกัน หัวใจเต้นสั่นระรัวอย่างวุ่นวายเป็นจังหวะดังขึ้นต่อเนื่อง

เมื่อวานนี้นางพูดคำพูดแบบนั้นออกไปได้อย่างไร

ตอนนั้นนางไม่ได้คิดอะไร แต่เมื่อนึกย้อนกลับไป นางกลับรู้สึกอับอายมาก

นางหวีผมของตัวเองอย่างเชื่องช้า จากนั้นก็นึกขึ้นได้ว่า เมื่อวานนี้เขาก็ทำแบบเดียวกัน เขาจับที่ศีรษะด้านหลังของนางแล้วสางผมให้เบาๆ

นางมองคนที่อยู่ในกระจก แล้วเห็นว่าผู้หญิงคนนั้นใบหน้าแดงก่ำ ดวงตาฉ่ำวาว นางนี่ช่าง

เมื่อนางนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ ใบหน้าก็แดงซ่านจนทนไม่ไหว เหมือนว่ามีกระแสความร้อนพุ่งออกมาจากส่วนลึกของหัวใจ จากนั้นก็แผ่ขยายออกไปรอบกายอย่างรวดเร็ว

ท่ามกลางความมึนงง นางก็อดคิดอะไรบางอย่างขึ้นมาไม่ได้ แน่นอนว่าความรู้สึกที่ถูกสัมผัสผ่านเสื้อผ้า ไม่สามารถเปรียบเทียบกันได้เลย

เมื่อนางตระหนักได้ว่าเรื่องนี้ไม่สามารถควบคุมได้อีกต่อไป น้องแปดก็กระแอมไอออกมาเล็กน้อย แล้วพูดโน้มน้าวตัวเองว่า

“…ทุกคนล้วนรักของสวยๆ งามๆ …”

เจี่ยนเฟิงฉือกำลังรอคอยให้น้องแปดมา

เขานั่งเฝ้าอยู่ข้างเตียงของหลินจือเฟยมาทั้งคืนแล้ว

ความจริงและด้วยระดับของพวกเขา ต่อให้ไม่ต้องนอนสิบวันหรือครึ่งเดือนก็ไม่เป็นไร เพียงแต่น้องแปดค่อนข้างขี้เซา อีกทั้งยังให้ความสำคัญกับเรื่องนี้มาก

เมื่อเห็นว่าด้านนอกมีพระอาทิตย์ขึ้นแล้ว เจี่ยนเฟิงฉือก็เอนตัวพิงพนักเก้าอี้ โบกพัดในมือด้วยท่าทีผ่อนคลาย

“เฮ้อ ดูเหมือนว่าป้าคนนั้นจะยังไม่ตื่นนะ…”

อย่างที่คาดเอาไว้

เจี่ยนเฟิงฉือครุ่นคิด จากนั้นก็รอต่ออีกสักหน่อย

แต่เขารอมาจนถึงเที่ยงก็ยังไม่เห็นเงาของอีกฝ่ายเลย

เขาเปลี่ยนยาให้หลินจือเฟย จากนั้นก็มองออกไปที่ด้านนอกอีกครั้ง

“หลับได้หลับดีขนาดนั้นเชียวหรือ”

เวลาผ่านไปถึงยามบ่าย

เจี่ยนเฟิงฉือนั่งไม่ติดเก้าอี้

การที่จะให้เขาดูแลหลินจือเฟยก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร แต่อย่างน้อยก็ควรจะบอกกันบ้าง

ยิ่งไปกว่านั้น เมื่อวานนี้เขาได้นัดกับมู่หงอวี่แล้วว่าวันนี้จะไปยอดเขาโอสถด้วยกัน

เพื่อนัดครั้งนี้ เขาต้องตามตื้อมู่หงอวี่อยู่ครึ่งเดือน

หากผิดนัดเช่นนี้…

เส้นเลือดที่ขมับของเจี่ยนเฟิงฉือเต้นตุ้บๆ…

ในตอนนั้นเอง เสียงไอก็ดังขึ้นจากด้านหลัง

เมื่อเขาหันกลับไปมองก็รู้สึกประหลาดใจมาก

เพราะคนที่นอนสลบไสลอยู่บนเตียงอย่างหลินจือเฟยได้ลืมตาฟื้นขึ้นมาแล้ว

รอจนกระทั่งสายตาของหลินจือเฟยกระจ่างชัด เขาถึงได้มองออกว่าอีกฝ่ายคือ เจี่ยนเฟิงฉือ

“คุณชายเจี่ยน ที่นี่คือ…”

“ที่นี่คือตำหนักมายาศักดิ์สิทธิ์ เยี่ยนชิงเป็นคนพาเจ้ากลับมา”

เจี่ยนเฟิงฉือพูดอย่างกระชับและชัดเจน

“ข้ากับน้องแปดผลัดเวรกันมาดูแลเจ้า แต่วันนี้นางมาสาย ตอนนี้เจ้ารู้สึกอย่างใดบ้าง”

หลินจือเฟยฟื้นขึ้นมาเร็วกว่าที่คาดเล็กน้อย ดังนั้นจึงเห็นได้ชัดว่าเขาได้พ้นขีดอันตรายแล้ว

ใบหน้าของเขาซีดขาว แต่ดวงตายังคงกระจ่างใส ดูเหมือนว่าสภาพจิตใจจะไม่เลวเลยทีเดียว

เมื่อได้ยินคำพูดของเจี่ยนเฟิงฉือ เขาก็ยิ้มออกมาบางๆ

“พอไหว ขอบคุณมาก”

“เจ้าฟื้นขึ้นมาก็ดีแล้ว ขอเพียงหลังจากนี้เจ้าดูแลตัวเองให้ดี อีกไม่นานร่างกายของเจ้าก็จะฟื้นขึ้นสู่สภาพเดิมแล้ว!”

เจี่ยนเฟิงฉือพูดพร้อมรอยยิ้ม

หลินจือเฟยมองสีหน้าของเขาแล้วพูดขึ้นว่า

“คุณชายเจี่ยนมีธุระด่วนอันใดหรือไม่”

เขาเป็นคนฉลาดมาก และเชี่ยวชาญเรื่องการอ่านสีหน้าของคน

ต่อให้เจี่ยนเฟิงฉือไม่ได้พูดอะไร เขาก็สามารถมองสิ่งที่อีกฝ่ายคิดได้

เจี่ยนเฟิงฉือตกใจเล็กน้อย จากนั้นก็กระแอมไอออกมา

“ความจริง ความจริงแล้วก็ไม่มีอันใด…เพียงแต่ เดิมทีข้าได้นัดกับเพื่อนเอาไว้แล้ว ตอนนี้ก็ใกล้ถึงเวลานัด แต่น้องแปดยังไม่มาเลย จากนั้นข้าจึงรู้สึกร้อนใจ”

แต่หลังจากที่พูดดังนั้น เขาก็รีบพูดขึ้นมาว่า

“แต่เจ้าไม่ต้องเป็นห่วง เรื่องนี้ไม่ได้เกี่ยวกับเจ้า อย่าเก็บเอามาใส่ใจเลย ท้ายที่สุดแล้วชีวิตของเจ้าก็สำคัญที่สุด”

เจี่ยนเฟิงฉือกำลังจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ในตอนนั้นเขากลับได้ยินเสียงฝีเท้าที่คุ้นเคยดังจากด้านนอก

จากนั้นก็มีเงาร่างหนึ่งผลักประตูเข้ามา

“หลินจือเฟย ข้ามาเยี่ยมเจ้าแล้ว!”

คนทั้งสองที่อยู่ในห้องหันไปมองที่หน้าประตูโดยพร้อมเพรียง

คนที่มาใหม่คือมู่หงอวี่นั่นเอง

วันนี้นางสวมชุดสีแดงทั้งล่าง ที่ชายกระโปรงปักด้วยด้ายสีทองเป็นลายดอกไห่ถัง ทำให้ดูสดใสและอบอุ่นมากยิ่งขึ้น

ตอนนั้นแสงอาทิตย์สาดส่องลงมาพอดี เมื่อนางขยับตัวเข้ามาใกล้ เหมือนแสงแวววาวจะทำให้รู้สึกแสบตา

ในแววตาของเจี่ยนเฟิงฉือมีประกายความประหลาดใจ

เขาคุ้นเคยกับการทำให้ผู้หญิงมีความสุข เพียงแค่คำพูดไม่กี่คำก็สามารถอีกฝ่ายมีความสุขได้แล้ว

เพียงแต่ทุกครั้งที่เขาได้พบกับมู่หงอวี่ พูดเหล่านั้นเหมือนติดอยู่ในลำคอ

เขาไม่รู้ว่าควรจะชื่นชมนางอย่างไร

เขารู้สึกเพียงแค่ว่าผู้หญิงคนนี้นั้นสดใสร่าเริงมาก

และวันนี้ โดยเฉพาะตอนนี้

หลังจากนั้นไม่นาน เขาก็สามารถตระหนักได้ถึงความอันตรายอะไรบางอย่าง

มาเยี่ยมหลินจือเฟยหรือ

“เอ๊ะ! เจ้าฟื้นแล้วหรือ”

มู่หงอวี่ก็ตกใจเช่นเดียวกัน รอยยิ้มปรากฏบนใบหน้าของนางทันที

แต่ตั้งแต่ต้นจนจบนางไม่ได้สนใจเจี่ยนเฟิงฉือเลยแม้แต่น้อย

เจี่ยนเฟิงฉือแตะพัดเข้าที่ปลายคาง

นี่นางโกรธเขาเพราะเขาผิดนัดอย่างนั้นหรือ

ในที่สุดมู่หงอวี่ก็หันหน้ากลับมา นางเหลือบสายตามองเขาแล้วเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย

“น้องแปดกำลังยุ่งไม่มีเวลามาช่วยเจ้า”

เจี่ยนเฟิงฉือชะงักไปเล็กน้อย

“นางยุ่งเรื่องอันใด”

มู่หงอวี่ยิ้มออกมา ดวงตาเป็นประกาย

“ยุ่งเรื่อง…ดูแลเยี่ยนชิงไง”

จากนั้นนางก็พูดอีกว่า

“จริงสิ เจ้ายังไม่รู้นี่นา วันนี้เขาไปหาหลิวเยว่ด้วย เพื่อไปขอน้องแปดแต่งงาน!”

เจี่ยนเฟิงฉือชะงักไป

“อันใดนะ ทั้งสองคนนั้น…เร็วขนาดนี้เชียว”

มู่หงอวี่ยักไหล่ จากนั้นก็เดาะลิ้นขึ้นมาหนึ่งเสียง

“สมแล้วที่เป็นคนของท่านเทพ ประสิทธิภาพของเขาสูงจริงๆ”

เจี่ยนเฟิงฉือรู้สึกเจ็บเข่าขึ้นมาทันที

เขามีหนังสือพันธสัญญา แต่ไม่มีความก้าวหน้าเลยแม้แต่น้อย แต่ทำไมทางนั้นถึงไปขอแต่งงานกันแล้ว

เจี่ยนเฟิงฉือเจ็บปวด

หลินจือเฟยมองหน้าเขา จากนั้นก็หันมองทางมู่หงอวี่ ก่อนจะยิ้มบางๆ ขึ้น

“หงอวี่ เจ้ายังไม่รู้เลยด้วยซ้ำว่าข้าฟื้นแล้ว ดูเหมือนว่าครั้งนี้เจ้าไม่ได้ตั้งใจจะมาเยี่ยมข้าสินะ”

……………