ยอดเซียนหญิงทำนายชะตา - ตอนที่ 1061 คนและวิญญาณอยู่กันคนละโลก / ตอนที่ 1062 คนพิการคนหนึ่ง

ตอนที่ 1061 คนและวิญญาณอยู่กันคนละโลก / ตอนที่ 1062 คนพิการคนหนึ่ง

ตอนที่ 1061 คนและวิญญาณอยู่กันคนละโลก

พานเจียวเกลียดนักพรตผู้นี้จริงๆ

พี่ฮั่นเหวินของนางยังนอนอยู่ตรงนี้ ร่างของเขายังไม่ทันจะเย็นเลย นางก็แทบอยากตายตามเขาไปอยู่แล้ว แต่ปรมาจารย์กลับพูดจาฉาบฉวยดูถูกนาง และยังดูถูกพี่ฮั่นเหวินด้วย!

นางจ้องเซี่ยเฉียวราวกับกำลังมองศัตรูคู่อาฆาต

เป็นมารดาของแซ่พานที่รู้ว่าที่นี่มีผู้สูงศักดิ์อยู่และไม่ควรที่จะยั่วยุใดๆ นางจึงยับยั้งความคิดที่จะแยกเขี้ยวกางกรงเล็บของลูกสาวเอาไว้ แล้วรีบเอ่ย “ฮั่นเหวินเคยถูกคนทำร้ายจนมือบาดเจ็บโดยไม่ทราบสาเหตุ มือข้างนั้นก็เลยเหมือนกับพิการไป ใช้การไม่ได้”

เซี่ยเฉียวกลับไม่มีความเคลื่อนไหวใดๆ ต่อปฏิกิริยาของพานเจียว นางยังคงเอ่ยด้วยคำพูดเย็นชา “แล้วเจ้าเคยรังเกียจไหมที่มือของเขาพิการ รู้สึกว่าเขาไม่สามารถสอบเพื่อเป็นขุนนางได้ รังเกียจว่าเขาทำให้เจ้าอับอาย ต้องถูกคนอื่นหัวเราะเยาะ? แต่ต้องรักษาหน้าตาต่อเพื่อนบ้าน จึงไม่อาจถอนหมั้นได้ทันที วันนี้ที่เจ้าชวนเขาออกมาดูเหมือนว่าออกมาเที่ยวเล่นด้วยกัน แต่ความจริงแล้วคิดจะตัดความสัมพันธ์กับเขา?”

พานเจียวได้ยินเช่นนั้นก็ถึงกับแหลกสลาย “ไม่ใช่นะ ข้าไม่ได้ทำอย่างนั้น!”

“แม่นางน้อย เจ้าต้องพูดความจริงสิ เจ้าดูสิ เขาตายไปแล้ว ต่อไปก็จะไม่มีใครมาขวางทางไม่ให้เจ้าแต่งงานกับคนอื่นแล้ว เจ้ารู้สึกสบายใจใช่หรือไม่” เซี่ยเฉียวยังรู้สึกว่าตนเองน่ารังเกียจมาก

ขณะที่นางถามคำถามนี้ พานเจียวก็กำลังจะพุ่งเจ้ามาฉีกอกนางทันที

ผู้เรียบเรียง : Novel PDF

ใบหน้าของเหยียนเค่อเป่าซีดเผือด เขาได้ยินคำพูดแต่ละคำของนางแล้วก็อดที่จะตัวสั่นขึ้นมาไม่ได้

“ปรมาจารย์! ลูกสาวของข้าไม่ใช่เป็นคนอย่างที่ท่านพูดจริงๆ! ทุกวันจะพูดหรือไม่พูดนางก็มีแต่ฮั่นเหวิน ฮั่นเหวินบาดเจ็บที่มือ นางเองก็ปวดใจมาก และยังไปหาหมอเรียนรู้วิธีการนวดเพราะอยากจะดูแลเขาหลังจากที่แต่งงานไปแล้ว! ลูกสาวของข้าเป็นเด็กว่านอนสอนง่ายมาตั้งแต่เล็ก สิ่งของและผู้คนที่นางหมายปองแล้วก็จะไม่มีวันเปลี่ยนใจง่ายๆ…” มารดาของพานเจียวร้องไห้อย่างโศกเศร้า

“ใช่แล้ว ปรมาจารย์ เจียวเหนียงเป็นเด็กที่ข้าเห็นมาตั้งแต่ยังเล็ก เด็กทั้งสองมีความสัมพันธ์ต่อกันดีมาก เป็นไปไม่ได้ที่จะเป็นอย่างนั้น…” คนตระกูลฟู่เองก็เอ่ยเช่นกัน

เซี่ยเฉียวมองไปที่ตำแหน่งของฟู่ฮั่นเหวิน

“เจ้าเห็นแล้วหรือไม่” เซี่ยเฉียวเอ่ยเบาๆ

จากสายตาของคนตระกูลฟู่ พวกเขาก็ไม่รู้ว่าปรมาจารย์กำลังพูดกับใครอยู่ แต่ทันใดนั้นมันก็ทำให้ใจของพวกเขาเย็นเยียบ

“ข้าไม่เคยไม่เชื่อนาง…” ฟู่ฮั่นเหวินเอ่ยปาก

“ข้าก็แค่..”

เพราะมือข้างนั้นของตน เดิมทีเขาก็กลัวว่าจะมอบอนาคตที่ดีให้กับนางไม่ได้อยู่แล้ว พอมาให้ยินสิ่งที่เหยียนเค่อพูดเข้าไปอีก ในใจของเขาจึงรู้สึกเสียใจ บวกกับตอนนั้นเขาไม่มีแรงที่จะดิ้นรนจริงๆ จึงได้…ยอมแพ้ไป

ตอนนี้เขากลายเป็นวิญญาณแล้วจึงเพิ่งรู้ว่าที่แท้แล้วเขาไม่เพียงแต่มีปัญหาที่มือเท่านั้น

เขากลับไม่มีความสามารถที่จะช่วยชีวิตตัวเองด้วยซ้ำ

หากเขาเชื่อคำพูดของเหยียนเค่อเป่า เขาก็จะไม่มีความอาลัยอาวรณ์ใดๆ จะได้ไม่ต้องรู้สึกผิดกับเจียวเหนียง จบกันไปเช่นนั้น ในใจเขาก็…ปล่อยวางได้หน่อย

“ข้าผิดต่อนาง…” ฟู่ฮั่นเหวินมองพานเจียวด้วยดวงตาแดงก่ำ “คนกับวิญญาณอยู่กันคนละโลก ข้าจะทำให้นางเหน็ดเหนื่อยไปทั้งชีวิตได้อย่างไร รบกวนปรมาจารย์ช่วยข้าบอกนางทีว่าเรื่องนี้ไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกับนางเลย ต่อไปให้นางหาสามีที่ดีและใช้ชีวิตให้ดีเถอะ…”

“ดังนั้น เจ้าต้องการปล่อยให้คนที่ให้เจ้าตายเป็นอิสระลอยอยู่เหนือกฎหมาย ทำให้บิดามารดาของเจ้าโศกเศร้าเสียใจไม่ยินยอมอยู่อย่างนี้” เซี่ยเฉียวเสียดสีเขา

คำพูดนี้ของเซี่ยเฉียวชัดเจนมาก

คนที่อยู่ตรงนั้นต่างก็ฟังออกว่านางหมายถึงอะไร

“ป ปรมาจารย์! ท่านกำลังพูดกับใครน่ะ! ใช่ลูกชายของข้าหรือไม่ ใช่หรือไม่” มารดาของฟู่ฮั่นเหวินพุ่งเข้าและคุกเข่าลงทันที “ข้าขอร้อง ข้าขอร้องปรมาจารย์ช่วยลูกชายข้าด้วย!”

เซี่ยเฉียวรีบถอยหลังไปสองก้าวทันที “เข้าไม่มีความสามารถทำให้คนตายฟื้นคืน ข้าก็แค่…มองเห็นในสิ่งที่คนอื่นมองไม่เห็นเท่านั้น หากพวกเจ้ามีอะไรอยากจะพูดกับเขา ข้าก็สามารถบอกต่อให้ได้”

ตอนที่ 1062 คนพิการคนหนึ่ง

มารดาแซ่ฟู่เงยหน้าขึ้นอย่างมึนงงและมองไปรอบๆ ด้วยท่าทางเสียสติเล็กน้อย

“ลูกชายของข้าอยู่ที่ไหน! ลูกแม่! เจ้าอยู่ที่ไหน! แม่อยู่นี่นะ! เจ้าบอกแม่สิว่าใครทำร้ายเจ้า มันเป็นใคร!” ฮูหยินร้องไห้อย่างหนักหน่วง

ฟู่ฮั่นเหวินทนไม่ไหวในที่สุด “ขอท่านปรมาจารย์ออกหน้าทวงความยุติธรรมให้ข้าด้วย เหยียนเค่อเป่าเป็นคนฆ่าข้า”

“ข้ารู้ แค่เห็นว่าหน้าของเขาหนาเอาการ กลับไม่ยอมรับ และเห็นท่าทางไม่แยแสสนใจของเจ้า จึงไม่อาจจะจับเขาได้” เซี่ยเฉียวเอ่ย

“ขอท่านปรมาจารย์ชี้แนะ!” ฟู่ฮั่นเหวินเองก็ร้องไห้ออกมาแล้วในเวลานี้

เซี่ยเฉียวถอนหายใจก่อนจะหยิบขวดกระเบื้องใบเล็กออกมาจากอกเสื้อ แล้วให้คนจับตัวเหยียนเค่อเป่ากดไว้ นางแตะน้ำหยดหนุ่งลงบนเปลืองตาของเหยียนเค่อเป่า แล้วสะบัดยันต์คาถาทำเป็นน้ำยันต์และพ่นออกไป

เหยียนเค่อเป่ายังร้องโวยวายไม่ยอม

หลังจากนั้นชั่วอึดใจสิ่งที่เขามองเห็นทั้งหมดก็เปลี่ยนไปทันที

ทิวทัศน์โดยรอบเปลี่ยนไปเป็นมืดมนเล็กน้อย และมีบางสิ่งลอยอยู่กลางอากาศ…

ทันใดนั้นเขาก็หน้าซีด “มี มีผี…”

เซี่ยเฉียวใช้คาถาเพื่อยกฟู่ฮั่นเหวินขึ้นจากทะเลสาบ “เจ้ามีอะไรจะพูดก็บอกเขาด้วยตัวเอง จะดีที่สุดที่หากทำให้เขายอมรับในสิ่งที่ตัวเองทำลงไปได้แต่โดยดี”

หลังจากเซี่ยเฉียวพูดจบ ฟู่ฮั่นเหวินก็ลอยมา

เขาพุ่งเข้าไปหาเหยียนเค่อเป่าทันที เหยียนเค่อเป่าก็ตกใจ แต่เมื่อนึกถึงสถานการณ์ของตัวเองแล้ว เขาก็ต่อต้านอย่างสิ้นหวังโดยไม่พูดอะไรสักคำ มีเพียงใบหน้าที่ซีดเซียว และแข้งขาที่สั่นเทา

เขาฆ่าคนเป็นครั้งแรกแล้วจะไม่ให้ลนลานได้อย่างไร

และตอนนี้คนที่เขาฆ่าก็อยู่ตรงหน้ามองเขาด้วยสายตาอาฆาต

“พี่ใหญ่เหยียน…ข้าไม่ยอมนะ! ข้าเชื่อใจท่านออกอย่างนั้น ทำไมท่านต้องฆ่าข้าด้วย!”

เขาพูดพลางยื่นมือไปบีบคอของเหยียนเค่อเป่า

เซี่ยเฉียวเหนื่อยใจเล็กน้อย วิญญาณพวกนี้เวลาจะทำอะไรคนก็ใช้ท่าทางเหมือนๆ กันหมด หนีไม่พ้นคอจริงๆ…

ถึงอย่างไรเขาก็เป็นวิญญาณแล้ว เป่าลมเย็นน่ากลัวก็ได้นี่

อย่างไรก็ตาม การเคลื่อนไหวของเขาคราวนี้ค่อนข้างน่ากลัว อย่างน้อยๆ ก็ทำให้เหยียนเค่อเป่าที่เห็นวิญญาณเป็นครั้งแรกทนไม่ไหวอีกต่อไปจนสองขาของเขาอ่อนแรงและคุกเข่าลงกับพื้นทันที

คนอื่นไม่รู้ว่าทำไม

ติดตามตอนล่าสุดได้ที่ novelpdf.xyz

“หากจะโทษก็ต้องโทษตัวเจ้าเอง!” จู่ๆ เหยียนเค่อเป่าก็ร้องตะโกนออกมา

เซี่ยเฉียวได้ยินเช่นนั้นก็รู้สึกโล่งใจทันที

น้ำตาวัวของนาง…

ไม่นับว่าเสียเปล่า

เจียงจิ้นลู่เห็นภาพฉากนั้นแล้ว สายตาของเขาก็มองขวดกระเบื้องในมือเซี่ยเฉียวเงียบๆ เขาแทบอยากจะไปแย่งมันมาหยดที่ตาตัวเองเพื่อเปิดประสบการณ์บ้าง…

มันเป็นอย่างไรกันแน่จึงสามารถทำให้สีหน้าของเหยียนเค่อเป่าเปลี่ยนไปได้อย่างกะทันหันอย่างนั้น!

“พ่อของเจ้าทำให้พ่อของข้าต้องตาย”

“เป็นเจ้าที่แย่งน้องหญิงไปจากข้า! ทั้งหมดเป็นความผิดของเจ้า!”

เหยี่ยนเค่อเป่าสั่นไปหมดทั้งตัว เวลานี้เขาเองก็รู้ดีว่าตัวเองคนหนี้ไม่พ้นแล้ว เขาเห็นฟู่ฮั่นเหวินหยุดชะงักลงก็ทั้งร้องไห้และหัวเราะออกมาในเวลาเดียวกัน ท่าทางเหมือนวิกลจริตอยู่บ้าง “พ่อของเจ้าออกไปกับพ่อของข้า ก่อนจะไปพ่อของเจ้ารับปากกับข้าเองว่าจะดูแลพ่อของข้าให้ดี ให้ข้าวางใจได้ แต่แล้วพ่อของข้าก็ต้องจมอยู่ก้นแม่น้ำ แต่พ่อของเจ้ากลับมีโชคกลับมา!”

“กิจการของพ่อข้าไม่มีแล้ว ลูกค้าก็ไปหาบ้านเจ้าแทน แล้วบ้านข้าล่ะ? ยังต้องใช้หนี้ ขายบ้านขายที่ดิน!”

“ตอนที่น้องหญิงยังเด็ก ข้าไปเป็นแขกที่บ้าน ท่านน้าก็เคยพูดว่าพอโตขึ้นแล้ว ถ้าหากว่าข้าชอบก็จะให้แต่งงานเกี่ยวดองกัน! แต่ต่อมาบ้านเจ้าก็ย้ายเข้ามาอยู่ หลังจากนั้นเป็นต้นมา น้องหญิงของข้าก็กลายเป็น…”

“ท่านน้าชมว่าข้าเรียนหนังสือได้ไม่เลว แต่พริบตาเดียวเจ้ากลับสอบเจ้าสำนักศึกษาได้ดีกว่าข้า! โดดเด่นกว่าข้าอีกแล้ว ดังนั้น…”

“ข้าจึงให้คนไปหักแขนเจ้า หวังให้เจ้าเจียมเนื้อเจียวตัวบ้าง!” จู่ๆ สีหน้าของเขาก็มืดมนลง

“ข้าคิดว่า เจ้าเป็นคนพิการแล้วก็จะไม่มีปัญญามาแข่งอะไรกับข้าอีก”