ยอดเซียนหญิงทำนายชะตา - ตอนที่ 1077 ค่าเหนื่อย / ตอนที่ 1078 เป็นบ้าเพราะทองคำ

ตอนที่ 1077 ค่าเหนื่อย / ตอนที่ 1078 เป็นบ้าเพราะทองคำ

ตอนที่ 1077 ค่าเหนื่อย

เซี่ยผิงกั่งไม่ได้สนใจอยู่แล้วว่าคุณชายสูงศักดิ์ผู้นี้จะเคราะห์ร้ายหรือไม่ มันไม่ได้เกี่ยวอะไรกับเขา

นอกจากนี้ เขาจำได้ว่าความสัมพันธ์ระหว่างตระกูลเมิ่งกับตระกูลเซี่ยก็ไม่ได้ดีอะไรนัก ตอนที่หลูซื่อยังอยู่ นางก็เคยส่งอินทรีทองคำไปให้ตระกูลเมิ่งเป็นของขวัญ ต่อมาอินทรีทองคำนั้นก็ถูกส่งกลับมา

ถ้าหากเขาเป็นคนตระกูลเมิ่ง แล้วอินทรีทองคำที่อยู่ในมือหลุดมือไป ในใจเขาก็คงไม่รู้จะอึดอัดใจแค่ไหน!

เซี่ยเฉียวเองก็ไม่ได้รู้สึกเห็นอกเห็นใจอะไรเมิ่งจี๋ฟังหรอก

นางแค่รู้สึกว่า…

ตระกูลเมิ่งสูงศักดิ์ร่ำรวย…

เมิ่งจี๋ฟังผู้นี้ไม่ได้นับว่าเป็นคนเลว เพียงแต่มีข้อบกพร่องบ้างเท่านั้น

อายุอานามของเขาก็ไม่น้อยแล้ว นางได้ยินข่าวการหมั้นหมายของเขาออกมาก็หลายครั้ง แต่การแต่งงานกลับล้มเหลวไปทุกครั้งโดยไม่ทราบว่าเป็นเพราะเหตุใด

ผู้เรียบเรียง : Novel PDF

พอพวกคุณชายเหล่านั้นจากไป บริเวณประตูบ้านก็เงียบสงบลงทันที

“พวกเขาพูดถึงเงินทองอะไร เจ้าอย่าได้หลอกข้า อย่าคิดว่าข้าโง่จริงๆ นะ” เซี่ยผิงกั่งเอ่ยปากทันที

สีหน้าเซี่ยเฉียวแข็งค้างไปทันใด

“ที่แท้พี่ชายใหญ่ก็ไม่ได้โง่หรอกหรือ” เซี่ยเฉียวหัวเราะออกมาเล็กน้อย

เซี่ยผิงกั่งกลอกตามองนาง “ข้าเป็นพี่ชายใหญ่ของเจ้า สมองข้าโตกว่าเจ้าตั้งหลายปี เจ้าคิดว่าจะปิดปังเรื่องเล็กน้อยเช่นนี้ได้หรือ ข้าแค่ไม่อยากจะต่อว่าเจ้าต่อหน้าคุณชายลามกพวกนั้นต่างหาก!”

เซี่ยเฉียวมองเขาอย่างจนใจและพูดความจริงแต่โดยดี “ก่อนหน้านี้ปรมาจารย์โม่ช่วยวิญญาณตำนวนหนึ่งเอาไว้ วิญญาณก็เลยให้หีบสมบัติกับนางเพื่อเป็นการตอบแทน แต่ช่วงนี้ปรมาจารย์ไม่มีเวลาว่างจึงให้ข้าไปเอามาแทน”

“หีบสมบัติ? เงินมากหรือ” เซี่ยผิงกั่งถาม

“มาก มากๆ แต่พี่ใหญ่ท่านกล้าเอาเงินของปรมาจารย์หรือ” เซี่ยเฉียวเอ่ยยิ้มๆ

นี่คือประโยชน์ของการมีตัวตนอื่น!

“ข้าเป็นพวกโลภอยากได้เงินของคนอื่นหรือ ข้าก็แค่สงสัยเท่านั้น” เซี่ยผิงกั่งทำหน้าหนา “ในเมื่อปรมาจารย์ใช้ให้เจ้าไปขนของให้ก็จะต้องมีส่วนแบ่งให้เจ้าด้วยสินะ? แล้วเจ้าก็ยังพาเซี่ยซีออกไปด้วย ดูท่าส่วนแบ่งที่เจ้าได้คงจะไม่น้อย น้องหญิง คนรู้เห็นย่อมต้องได้ส่วนแบ่งใช่ไหม ปีใหม่นี้อากาศหนาวออกอย่างนี้ พี่ชายใหญ่อย่างข้ายังไม่มีหนังดีๆ ไว้กันลมเลยนะ!”

“มีส่วนของพี่ใหญ่ด้วย แต่ไม่มาก” เซี่ยเฉียวเองก็รู้ว่าไม่ปิดปากเขาก็คงไม่ได้

ในเมื่อมีทองคำมากมายขนาดนั้น นางก็สามารถเอาออกมาแบ่งได้บางส่วนอยู่แล้ว

แน่นอนว่ายกเว้นเซี่ยผิงไหวเจ้าน้องโง่นั่น ใครใช้ให้เขาไม่ยอมไปช่วยออกแรงกันเล่า

เซี่ยผิงกั่งคิดว่าหีบสมบัติของปรมาจารย์น่าจะมีเงินอยู่ประมาณหนึ่งพันตำลึง

พวกหีบสมบัติที่สำนักคุ้มกันข้างนอกรับคุ้มกันกันอยู่ก็มีมากที่สุดประมาณเท่านี้แหละ

เงินที่แบ่งให้เซี่ยเฉียวก็คงจะไม่มาก ประมาณสองร้อยตำลึงก็ไม่เลวแล้ว

แล้วมาแบ่งให้เขาและเซี่ยซีอีก พอคำนวณดูแล้วก็น่าจะได้ส่วนแบ่งคนละห้าสิบตำลึง

ไม่มากแต่ก็ถือว่าเป็นลาภลอย

เขาเองก็ยังไม่รีบที่จะเอาเงินนี้จึงได้กลับไปที่เรือนเพื่อเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อน ส่วนเซี่ยเฉียวก็กลับไปที่เรือน ในขณะที่ชุนเอ๋อร์กับท่านยายวั่นกำลังรีบขนย้ายทองคำจากรถม้าไปไว้ในคลังส่วนตัวของนาง

พวกนางทำงานกันด้วยความรวดเร็วมาก ฟ้ามืดแล้ว ตะเกียงถูกจุดขึ้นแล้ว และของก็ได้รับการขนย้ายเรียบร้อยแล้ว

เซี่ยเฉียวหากล่องเล็กๆ มาจำนวนหนึ่ง

นางเอาทองคำห้าสิบตำลึงใส่ลงในกล่องที่จะให้เซี่ยซี “นี่เป็นเงินอั่งเปาปีใหม่และยังเป็นค่าเหนื่อยจากน้ำพักน้ำแรงจาการที่เจ้าไปช่วยข้าขุดหีบสมบัติ เจ้าไม่ต้องเอาทองนี่ซ่อนไว้ที่นี่แล้ว พอฟ้าสว่างแล้วตลาดข้างนอกก็น่าจะคึกคัก เจ้าเอาเงินนี้ไปใช้ให้หมด อยากจะได้อะไรก็ซื้อให้ตัวเอง”

นางอายุยังน้อยอย่างนี้ก็ไม่ควรที่จะอยู่แต่บ้านทำบัญชีหรอก

ควรออกไปเดินเล่นซื้อเสื้อผ้าเครื่องประดับให้ตัวเองมีความสุขบ้าง

“มันมากเกินไป…” เซี่ยซีรู้สึกละอายใจเล็กน้อย

ระหว่างทางนางยังรู้สึกไม่อยากออกไปนอกเมืองอยู่เลย มันไกล!

จะว่าไปแล้วนางก็ไม่ได้ทำอะไรมาก ก็แค่ช่วยขุดดินไม่กี่ทีเท่านั้น หากไม่มีนาง พี่หญิงของนางก็สามารถหาคนอื่นไปขุดหีบแทนได้เหมือนกัน ก่อนหน้านี้นางเคยทำงานให้คนอื่นตอนที่อยูในสำนักศึกษาก็ยังได้แค่เศษเงินหรือไม่ก็อีแปะทองแดงนิดหน่อยเท่านั้นในแต่ละครั้ง

พอพี่หญิงใหญ่จะให้ขึ้นมาก็ให้ตั้งห้าสิบตำลึง…แถมยังเป็นทองคำอีกต่างหาก!

ตอนที่ 1078 เป็นบ้าเพราะทองคำ

อันที่จริงเซี่ยเฉียวยังอยากให้นางมากกว่านี้อีก

เพียงแต่นางคิดว่าเซี่ยซีอายุยังน้อย เงินพวกนี้เองก็ไม่ได้รับเข้าในบัญชีกลางครอบครัว หากให้นางเก็บไว้เองก็เกรงว่าจะถูกพวกล้างผลาญสามคนนั้นยืมไปจนหมด

นางจึงได้ให้เป็นเงินค่าขนมเล็กน้อยก็พอ

นางจะนำทองคำพวกนี้ครึ่งหนึ่งไปใช้เพื่อการทำให้ความปรารถนาสุดท้ายของคนตระกูลไป๋หลี่ให้สำเร็จ เอาเงินไปทำบุญธูปเทียนกับวัด และทำกุศลในนามพวกเขาเล็กน้อย

ส่วนอีกครึ่งหนึ่งนั้นก็จะแบ่งเป็นสองส่วน ครึ่งหนึ่งเก็บไว้ที่หอส่องชะตาเพื่อใช้จ่ายในการดำเนินกิจการ

ส่วนที่เหลือแบ่งออกเป็นสี่ส่วน ส่วนหนึ่งสำหรับนางใช้จ่ายอย่างอิสระ และแบ่งออกมาสองก้อนสำหรับให้น้องสาวและน้องชายของนางใช้เป็นสินเดิม

พี่ชายใหญ่ของนางอายุไม่น้อยแล้ว เขาเองก็ควรที่จะแต่งงานมีภรรยาได้แล้ว แต่เขาผ่านวัยสวมหมวกมานานแล้ว เขาก็ควรรับผิดชอบการเก็บเงินสินเดิมของตนเอง นางที่เป็นน้องสาวแค่ให้กำลังใจก็พอแล้ว ไม่ต้องช่วยเขาเก็บเงิน

เวลานั้นเซี่ยซีก็ตอบรับอย่างมีความสุข

“เจ้าจำไว้ว่าจะต้องไปเดินผ่านพี่รองของเจ้าสักรอบ ให้เขาสำนึกเสียใจเสียหน่อย” เซี่ยเฉียวไม่ลืมเตือนนาง

เซี่ยซีพยักหน้าอย่างร่าเริงอารมณ์ดี

หลังจากที่นางจากไปแล้ว เซี่ยซีก็ไปจัดการแบ่งเงิน

ติดตามตอนล่าสุดได้ที่ novelpdf.xyz

ภายในห้องของนางมีกล่องสองใบวางอยู่ ซึ่งเป็นทรัพย์สินที่เซี่ยเฉียวเก็บสะสมไว้ให้เซี่ยผิงไหวและเซี่ยซี ตอนแรกนางใส่เงินลงไปให้คนละสองพันตำลึง จากนั้นจึงค่อยๆ ทยอยใส่เงินเพิ่มทีละเล็กทีละน้อย และตอนนี้แต่ละใบน่าจะมีเงินอยู่ประมาณสามพันตำลึง

การจะใส่ทองคำไว้ในกล่องนี้ก็คงไม่เหมาะ ดังนั้นเซี่ยเฉียวจึงเอาทองคำไปแลกกับตั๋วเงินที่อยู่ในคลังส่วนตัวของตนเองมาใส่ไว้ในกล่องใบละสามพันตำลึงแทน

อายุน้อยแค่นี้แต่มีทรัพย์สินเท่านี้ก็ไม่เลวแล้ว

พวกเขาอายุแค่สิบสี่ปีเท่านั้น กว่าจะแต่งงาน…อย่างน้อยก็สองสามปี อย่างมากก็สามปีห้าปี ค่อยๆ สะสมไปก็แล้วกัน

…

ตะเกียงในบ้านตระกูลเซี่ยสว่างไสว

เซี่ยซีถือกล่องใบน้อยเดินไปตรงหน้าเซี่ยผิงไหว

เสื้อผ้าบนตัวนางยังคงสกปรกอยู่เลย เซี่ยผิงไหวเห็นเช่นนั้นแล้วก็ยังทำท่ารังเกียจนางไม่ได้

เซี่ยซีเปิดกล่องออก

เซี่ยผิงไหวตาค้างขึ้นมาทันที

“เอามาจากไหน! ทองตั้งมากขนาดนี้!” เซี่ยผิงไหวกระโดดผึงขึ้นมาทันที แถมยังคิดจะแย่งไปด้วย

โชคดีที่เซี่ยซีกอดเอาไว้แน่น “พี่หญิงใหญ่ให้”

“เพื่อ? แล้วข้าล่ะ?! มีของข้าไหม!” ดวงตาเซี่ยผิงไหวคาดคั้นด้วยสีหน้าคาดหวัง

เขายากจนมากจริงๆ เขาก็อยากได้ทองด้วย!

“ไม่มี”

“ทำไม! หรือว่าว่าไม่ใช่น้องชายแท้ๆ ของพี่หญิงใหญ่หรือ!” เซี่ยผิงไหวไม่อยากจะเชื่อ “ข้าไม่เชื่อ ในนั้นจะต้องเป็นของข้าครึ่งหนึ่งด้วยแน่ๆ!”

เซี่ยผิงไหวเอะอะโวยวายไม่หยุด

“นี่…นี่เป็นของที่พี่หญิงใหญ่ให้รางวัลข้า พวกเราออกไปขุดทองคำกันข้างนอก ท่าน ท่านไม่ยอมไปก็เลยไม่มี พี่หญิงใหญ่บอกแล้วว่า ท่านไม่เชื่อฟังนาง ก็เลยไม่ให้ท่าน” เซี่ยซีเอ่ยจริงจัง

“……” เซี่ยผิงไหวรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจแล้ว “ก็นางไม่ได้บอกว่าจะไปขุดทองคำเองนี่? ถ้าหากพี่หญิงใหญ่พูดอย่างนั้น ต่อให้ต้องบุกน้ำลุยไป ข้าก็ต้องไปอยู่แล้ว!?”

เขาโวยวายเสร็จแล้วก็นึกถึงคำพูดของศิษย์ป้าโม่ที่ว่า…ความสุขหรือความโกรธเป็นสิ่งที่มองไม่เห็น

ทันใดนั้นสีหน้าของเขาก็ดูเหมือนจะร้องไห้และหัวเราะไปพร้อมๆ กัน แต่เขาพยายามแสร้งทำเป็นไม่แสดงออก ซึ่งมันแปลกมาก

เซี่ยซีเห็นเช่นนั้นก็ตื่นตระหนกจนต้องรีบวิ่งหนีไป

พี่รองเป็นบ้าเพราะทองคำไปแล้ว

นางวิ่งอย่างรวดเร็วไปที่เรือนใหญ่ เซี่ยหนิวซานและเซี่ยผิงกั่งกำลังนั่งดื่มเหล้าด้วยกัน เมื่อพวกเขาเห็นนางก็งุนงงเล็กน้อย แต่เมื่อมองดูอีกทีก็เห็นว่าเซี่ยผิงไหวกำลังไล่ตามนางมา ท่าทางเหมือนกำลังจะฆ่าคน

ขณะที่เซี่ยผิงไหวกำลังจะพุ่งเข้าประตูมา เซี่ยผิงกั่งก็เตะเขาออกไปเสียก่อน

“เจ้าทำอะไร ขู่อะไรให้น้องสาวของเจ้าตกใจ” เซี่ยผิงกั่งดุกว่าเซี่ยผิงไหวเสียอีก

เซี่ยผิงไหวน้อยใจจะตายแล้ว “ใครขู่นางกันเล่า นางมีทองคำ ข้าแค่อยากจะขอยืมทองคำนางไปใช้หน่อยก็เท่านั้น…”

“ทองคำ?” พริบตาเดียวเซี่ยหนิวซานและเซี่ยผิงกั่งก็จับจ้องไปที่กล่องในมือของเซี่ยซี

เซี่ยซีหน้ามุ่ยทันที