ยอดเซียนหญิงทำนายชะตา - ตอนที่ 1075 ไม่ใช่เรื่องใหญ่ / ตอนที่ 1076 กลับไปเถอะ!

ตอนที่ 1075 ไม่ใช่เรื่องใหญ่ / ตอนที่ 1076 กลับไปเถอะ!

ตอนที่ 1075 ไม่ใช่เรื่องใหญ่

ม้าเหล่านั้นกระสับกระส่ายเล็กน้อย แต่โชคดีที่คุณชายพวกนั้นรู้วิธีที่จะควบคุมมัน พวกเขาต่างรีบทำให้ม้าสงบลงทันที

เดิมทีพวกเขาคิดว่าแม่นางเซี่ยจะพูดอธิบายอะไรบ้าง

แต่นางกลับไม่ได้ทำอย่างนั้น

เซี่ยเฉียวหันไปพูดกับแม่นางเซี่ยคนรองและคนขับรถม้าด้วยสีหน้าสงบ “พารถม้าเข้าไปที่เรือนของข้าเลย แล้วให้ชุนเอ๋อร์จัดการเก็บของให้เรียบร้อย”

พี่ชายใหญ่ของนางมาแล้ว นางต้องรีบเอาทองคำไปซ่อนก่อน เขาจะได้ไม่แย่งมันไป

หากนางรีบขนย้ายมันกลับไปที่เรือนก่อน เซี่ยผิงกั่งเองก็ไม่สามารถที่จะลงมือซึ่งหน้านางได้ พอนางเอาของไปเก็บลงกุญแจไว้ในคลังส่วนตัวแล้ว ต่อให้เซี่ยผิงกั่งจะไร้เหตุผลแค่ไหนก็คงทำอะไรไม่ได้อีก

นางไม่ใช่คนที่จะถูกรังแกได้ง่ายแบบเซี่ยซีอยู่แล้ว

นอกจากนี้ อีกประเดี๋ยวนางจะอ้างถึงโม่ชูเซิง หากนางบอกว่าของพวกนี้เป็นของนางและโม่ชูเซิงร่วมกัน เซี่ยผิงกั่งก็คงต้องทำตัวดีๆ

ผู้เรียบเรียง : Novel PDF

ถึงอย่างไรเขาเป็นพี่ชายแท้ๆ ของนาง นิสัยโจรเป็นอย่างไรนางจะไม่รู้หรือ หากไม่ป้องกันเขาไว้ก่อนแล้วจะให้ป้องกันใครเล่า

คนขับม้ารีบฉวยโอกาสนำของเข้าไปทันที

เซี่ยผิงกั่งเองก็ไม่ได้คิดอะไรมาก ถึงอย่างไรน้องสาวของเขาก็มักจะใช้ให้ชุนเอ๋อร์ออกไปซื้อของข้างนอกบ่อยๆ อยู่แล้ว ทุกครั้งนางก็จะต้องลากของเข้าไปข้างในเต็มคันรถ

ยกตัวอย่างเช่นพวกผลไม้ตามฤดูกาลที่เอาไว้ทำสุรา หากซื้อมาน้อยไปก็จะใช้ไม่พอ ดังนั้นแต่ละครั้งพวกนางก็จะซื้อกลับมาไม่น้อย…

เมิ่งจี๋ฟังเห็นว่านางไม่พูดอะไรก็เลยทำหน้าด้านพูดออกมาเสียเอง “พวกข้าคุ้มกันแม่นางเซี่ยทั้งสองกลับบ้าน…”

“เหลวไหล! อยู่ในเมืองหลวงใกล้หูใกล้ตาฮ่องเต้อย่างนี้ น้องสาวของข้ายังจะต้องการให้เจ้าคุ้มกันอีกหรือ! บอกมา พวกเจ้าข่มขู่น้องสาวของข้าหรือไม่! ข้าว่าพวกเจ้าคงจะเบื่อชีวิตแล้ว!” ดวงตาทั้งคู่ของเซี่ยผิงกั่งแดงก่ำด้วยความโกรธ

เวลาที่เขาโมโหขึ้นมาแม้แต่เทพเซียนก็เอาไม่อยู่ เขาอยากจะฆ่าใครสักคนข้ามาจริงๆ

สีหน้าเมิ่งจี๋ฟังตื่นตระหนกเล็กน้อย “ใต้เท้าเชี่ยลองถามน้องสาวของท่านดูก็รู้แล้ว พวกข้าแค่เห็นว่าบนรถม้ามีของมีค่ามากมายก็กลัวว่านางจะเกิดเรื่อง จึงได้ติดตามมาด้วย!”

ของมีค่า เซี่ยผิงกั่งแค่นเสียงเยาะ น้องสาวของเขาขี้เหนียวจะตาย!

ต่อให้นางก็ชอบซื้อของแค่ไหน นางก็จะไม่ซื้อของมีค่ามากมายขนาดนั้นหรอก!

คิดจะหลอกเขาหรือ!

“เป็นอย่างนั้นจริงๆ แม่นางเซี่ยขนทองคำกลับมาจากนอกเมืองตั้งมากมาย มีคนเห็นหลายคนแล้ว พวกข้ากลัวว่าจะไม่ปลอดภัยจึงได้ติดตามมาด้วย…”

“ด้วยสถานะของนาง พวกข้าจะทำอะไรนางได้เล่า”

“…”

พวกคุณชายทั้งหลายต่างก็รู้สึกว่าเรื่องนี้ไม่เป็นธรรมกับพวกเขาเท่าไร

เซี่ยเฉียวมีพี่ชายกับเขาแค่คนเดียว แต่เขากลับเป็นคนที่ทำให้ผู้คนรู้สึกหวาดกลัวได้ถึงขนาดนี้

เซี่ยผิงกั่งดุมากจริงๆ จนเขาไม่กล้ายั่วยุใดๆ

เซี่ยผิงกั่งเป็นถึงขุนนาง แต่พวกเขาเป็นเหมือนพวกทำผิดกฎหมายที่ต้องหนีหัวซุกหัวซุน

เซี่ยผิงกั่งได้ยินทุกคนประท้วงถึงความไม่เป็นธรรมอย่างนั้น เขาจึงหันไปถามเซี่ยเฉียวทันที “ทองคำอะไร”

“อ๋อ ก็แค่ทรัพย์สินเล็กๆ น้อยๆ เท่านั้น เพื่อนๆ พวกนี้ก็ใจดีกับข้ามาก ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรหรอก” เซี่ยเฉียวโกหกหน้าตาย

คุณชายทั้งหลายต่างก็อดกลอกตาใส่นางไม่ได้

ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร!

หากนำทองทั้งคันรถนั้นไปแลกเป็นเงินที่ร้านแลกอย่างน้อยๆ ก็จะต้องใช้เงินประมาณสองหมื่นตำลึงใช่ไหม! ข้างในยังมีของอื่นๆ อีกมาก พวกเขาไม่ใช่พวกที่ไม่รู้จักโลกเสียหน่อยจึงสามารถพูดได้เต็มปากเต็มคำว่า ทองคำ หยก ไข่มุก เพชรพลอย และทองรูปพรรณอื่นๆ นั้นจะต้องมีมูลค่ามากกว่าห้าหมื่นตำลึงแน่นอน!

แต่นางกลับพูดเหมือนมันไม่ได้มีค่ามากขนาดนั้น?

สีหน้าเซี่ยเฉียวไร้เดียงสาที่สุดจนทำให้พวกเขารู้สึกโมโหจริงๆ

“ที่แม่นางเซี่ยขนมาพวกนั้น…”

มีคุณชายท่านหนึ่งอดเอ่ยปากขึ้นมาไม่ได้ แต่เมิ่งจี๋ฟังก็ตัดบทเขาเสียก่อน “แม่นางเซี่ยเดินทางออกนอกเมืองยากลำบาก แม้การขนของพวกนี้กลับมาจะเป็นเรื่องเล็กน้อย แต่ถึงอย่างไรแม่นางเซี่ยก็เป็นถึงพระชายาของรัชทายาท การออกไปข้างนอกโดยไม่มีสาวใช้ติดตัวไปด้วยสักคนออกจะเป็นการไม่เหมาะสมอยู่บ้าง พวกเราก็ว่างๆ ไม่มีอะไรทำจึงได้ติดตามมาอย่างนึกสนุกเท่านั้น…”

ตอนที่ 1076 กลับไปเถอะ!

เซี่ยผิงกั่งรู้สึกว่าคุณชายพวกนี้น่าจะมีสมองไม่ค่อยปกติเท่าไรนัก

“พวกเจ้าโตเป็นผู้ใหญ่กันแล้ว ยังจะรวมตัวกันเล่นสนุกอีก? หากพวกเจ้าอยากรู้ว่าน้องสาวของข้าสง่างามอย่างไร ก็ค่อยรอดูวันที่นางแต่งงานออกเรือนจากที่ไกลๆ เอาก็แล้วกัน!” เซี่ยผิงกั่งตะคอกออกมาเบาๆ

พอเขานึกขึ้นมาได้ว่าแม้ว่าน้องสาวของเขาจะอ่อนแอ แต่รูปลักษณ์ของนางกลับดีมาก จึงไม่ถือสาหาความพวกเขาอีก

“ข้ารู้ว่าน้องสาวของข้าหน้าตาดี แต่ต่อให้นางจะหน้าตาดีอย่างไร นางก็เป็นน้องสาวของข้า และเป็นคู่หมั้นของรัชทายาท เกี่ยวอะไรกับพวกเจ้าด้วย หากพวกเจ้ามีใจชื่นชมก็คอยดูอยู่ห่างๆ หรือว่างนักไม่มีอะไรทำก็อธิษฐานต่อเทพเซียนพระพุทธเจ้าให้น้องสาวของข้าแต่งงานอย่างราบรื่น มีลูกเร็วๆ มีอายุยืนยาวก็พอแล้ว!”

“เป็นผู้ชาย ต้องรู้จักใจกว้าง! อย่าได้ทำเรื่องลับๆ ล่อๆ แบบนั้น!” เซี่ยผิงกั่งเอ่ยเสริม

“…” คำพูดของเซี่ยผิงกั่งในเวลานี้ทำให้เมิ่งจี๋ฟังผู้ซึ่งอิสระเสรีมาโดยตลอดต้องหน้าแดงด้วยความอับอาย

คนอื่นๆ เองก็รู้สึกไม่ต่างกัน พวกเขาหันไปมองหน้าเซี่ยเฉียว และอยากจะพูดออกมาว่าตนเองถูกปรักปรำ แต่ต่างก็รู้สึกหน้าซีดพูดไม่ออกกันไปหมด!

ใช่แล้ว เพราะหน้าตาแบบนี้ของแม่นางเซี่ยนั่นแหละที่ให้คนที่ได้มองรู้สึกจิตใจไม่สงบ!

บางทีตลอดทางที่พวกเขาผ่านมาเมื่อครู่นี้ก็คงจะมีคนไม่น้อยที่คิดว่าพวกเขาสะกดรอยตามนางด้วยใจสกปรกก็ได้!

“พวกเรา…ไม่ได้…” พวกเขาทั้งหมดต่างก็รู้สึกจนใจ

เซี่ยเฉียวหน้าตาดีก็จริง แต่พวกเขาก็ยังไม่ได้เบื่อชีวิตนี่ แล้วพวกเขาจะไปอยากชื่นชมผู้หยิงของรัชทายาทได้อย่างไรกันเล่า?!

“ไม่ได้?” เซี่ยผิงกั่งเอ่ยด้วยความรังเกียจ “ลูกผู้ชายทำอะไรเปิดเผย อึกอักลังเลอย่างนี้ใช้ไม่ได้! แม้ว่ารัชทายาทจะรักใคร่ทะนุถนอมน้องสาวของข้า แต่ก็ใช่ว่าจะอภัยให้พวกเจ้าไม่ได้ เพราะถึงอย่างไรน้องสาวของข้าก็หน้าตาดีขนาดนี้ ใต้หล้านี้มีคนหลงใหลนางเยอะแยะไป พวกเจ้าแค่ไม่กี่คนนี้ไม่นับเป็นอะไรหรอก!”

ติดตามตอนล่าสุดได้ที่ novelpdf.xyz

เซี่ยเฉียวไม่ได้เขินอายหน้าแดงแต่อย่างใด นางยังพยักหน้ารับอย่างหน้าไม่อาย “เป็นเช่นนั้น”

“…” เมิ่งจี๋ฟังรู้สึกว่าตนเองตาบอดไปแล้ว

ท่าทางไร้ยางอายของเซี่ยเฉียวเช่นนี้อาจจะให้นางอยู่ดีมีสุขในจวนรัชทายาทก็ได้!

ยังมีพี่ชายใหญ่ของตระกูลเซี่ยผู้นี้อีก

เขาเป็นคนหน้าด้านและไร้ยางอายที่สุด

พวกเขาทั้งหมดต่างก็รู้สึกจนปัญญา ในที่สุดก็ทำได้เพียงแต่เอ่ยออกมาอย่างอึดอัดคับข้องใจ “อืม ต่อไปพวกเรา…จะอยู่ให้ห่างแม่นางเซี่ยไว้”

หากไม่ให้พวกเขาพูดอย่างนี้แล้วจะพูดอะไรได้อีก

จะให้ชกต่อยกับเซี่ยผิงกั่งอย่างนั้นหรือ

ไม่ใช่ว่าพวกเขาคุยโว ต่อให้พวกเขามีมาอีกสิบคนก็ยังไม่น่าที่เอาชนะเซี่ยผิงกั่งโจรร้ายผู้นี้ได้

แม้จะมีคนมากมายดูถูกภูมิหลังของเซี่ยผิงกั่ง แต่พวกเขาก็ต้องยอมรับว่าเซี่ยผิงกั่งเป็นคนที่เคยต่อสู้ในสนามรบมาก่อน เขาแข็งแกร่งอย่างกับวัวควาย แค่ตบทีเดียวก็ทำให้พวกเขาเป็นลมสลบไปได้แล้ว!

เมิ่งจี๋ฟังไม่เคยดูถูกตัวเอง แต่เขาก็รู้ว่าการทะเลาะกับเซี่ยผิงกั่งนั้นเป็นการกระทำที่ไม่ฉลาดเอาเสียเลย

วันแต่งงานของรัชทายาทกำลังจะมาถึงในไม่ช้า พวกเขาไม่ควรที่จะยุ่งเกี่ยวกับตระกูลเซี่ยมากเกินไปในเวลานี้

พวกเขาจึงยอมรับความขี้ขลาดของตนเองแต่โดยดี จากนั้นเซี่ยผิงกั่งจึงได้พยักหน้าให้พวกเขา “เช่นนั้นก็เอาเถอะ พวกเจ้ากลับไปได้แล้ว”

“…” เมิ่งจี๋ฟังขบกรามอย่างอึดอัดใจ

เขาโตมานานขนาดนี้แล้ว นอกจากตอนที่เขาต้องเสียหน้าต่อหน้ารัชทายาทก่อนหน้านี้แล้ว ก็ไม่มีใครทำให้เขาโกรธได้มากเท่านี้อีกแล้ว

พวกเขาทั้งหมดต่างก็ให้เมิ่งจี๋ฟังเป็นผู้นำ เวลานี้แต่ละคนจึงทำตามเมิ่งจี๋ฟัง

เขาแค่นเสียงออกมาเล็กน้อย “ไป”

พอเมิ่งจี๋ฟังพูดจบ คนอื่นๆ ก็บังคับหัวม้าจากไปอย่างน่าอับอาย

“พวกคุณชายบ้านรวย” เซี่ยผิงกั่งออกอาการอิจฉาเล็กน้อย “บอบบางนุ่มนิ่ม หากข้าเป็นสิ่งโต ข้าจะกินพวกเขาทั้งเป็น”

“…” เซี่ยเฉียวเม้มปาก นางไม่คิดที่จะพูดเรื่องโหดเหี้ยมเช่นนั้นกับพี่ชายใหญ่ แต่กลับพูดขึ้นว่า “คุณชายเมิ่งผู้นั้นจะมีเคราะห์เร็วๆ นี้”