ยอดเซียนหญิงทำนายชะตา - ตอนที่ 1197 ภรรยาตัวน้อย / ตอนที่ 1198 วิชาต้องห้าม

ตอนที่ 1197 ภรรยาตัวน้อย / ตอนที่ 1198 วิชาต้องห้าม

ตอนที่ 1197 ภรรยาตัวน้อย

“ข้าจะไปถามก่อนว่าวิชาอาคมชั่วร้ายพวกนี้ใช้ทำอะไร สหาย พวกเจ้าก็อย่าได้นิ่งเฉย จะต้องจับคนที่มาซื้อเลือดนั่นให้ได้ หากใครพบร่องรอยก่อน รัชทายาทจะมีรางวัลให้อย่างแน่นอน” เซี่ยผิงกั่งไม่ลืมที่จะวาดฝันให้พวกเขา

หลังจากที่รัชทายาทมาทำงานที่ศาลตัดสินคดี พี่น้องของพวกเขาก็เหน็ดเหนื่อยขึ้น แต่หลังจากคลี่คลายคดีได้แล้ว พวกเขาก็จะได้รางวัลไม่น้อยเช่นกัน

โดยเฉพาะอย่างยิ่ง เมื่อคดีนี้เป็นการสอบสวนเป็นลับๆ หากไม่มีการบันทึกคดี ไม่นับเป็นผลงาน เงินก็ต้องถึง

ดังนั้นพอเซี่ยผิงกั่งพูดอย่างนั้นขึ้นมา จิตวิญญาณแห่งการต่อสู้ของทุกคนก็ลุกโชนขึ้นทันที

พวกเขายังคงติดตามจากเบาะแสในปัจจุบัน ในขณะที่เซี่ยผิงกั่งพาอวี๋เซียนไปหาเซี่ยเฉียว

โม่หลิงจื่อจะมีหรือไม่มีอะไรทำ เขาก็อยู่ที่หอส่องชะตาตลอดเวลา เซี่ยผิงกั่งเองก็เห็นเขาแล้ว

แต่ไม่ได้ให้เกียรติอะไรเขานัก

โม่หลิงจื่อเลี้ยงดูน้องสาวของเขามาก็จริง แต่เขาปากเสียมาก ถ้าหากเซี่ยผิงกั่งให้ความสนใจเขา เขาอาจจะพูดอะไรไม่น่าฟังออกมาอีกก็ได้ ตอนที่โม่หลิงจื่อลงเขาจากไปในปีนั้น เขายังอายุน้อยอยู่เลย และก็ไม่น่าที่จะจดจำเรื่องพวกนี้ได้ แต่บิดาของเขากลับด่านักพรตเฒ่าผู้นี้อยู่ตั้งหลายปี!

เขารู้ดีว่านักพรตเฒ่าผู้นี้เป็นคนอย่างไร!

อวี๋เซียนไม่รู้ว่าโม่หลิงจื่อเป็นใคร นางแค่รู้ว่าเขาเป็นปรมาจารย์อีกคนของหอส่องชะตานี้เท่านั้น

เขาดูเหมือนท่านหมอที่ถูกเชิญมาจากร้านขายยาใหญ่ๆ จะต้องเป็นคนมีความสามารถมากแน่ๆ

ด้วยเหตุนี้อวี๋เซียนจึงแสดงความเคารพนบนอบต่อโม่หลิงจื่อ

คนทั้งสองเป็นความแตกต่างที่ชัดเจน

“แม่นางน้อยมาจากไหนนี่ น่ารักทีเดียว ทำไมเจ้าไม่อยู่เสียที่นี่ เป็นภรรยาของหลานชายที่น่ารักของข้าล่ะ” โม่หลิงจื่อเปิดปากพูด

เขาพูดจบก็ยื่นมือไปตบไหล่ของเหมิงเยี่ยน

เหมิงเยี่ยนสมองมีปัญหาไปแล้วก็จริง แต่นิสัยไม่ดีที่เป็นมานานหลายปีก็เปลี่ยนกันไม่ได้ เขายังมีนิสัยเข้าชู้กรุ้มกริ่ม พอได้ยินคำว่า ‘ภรรยา’ ดวงตาของเขาก็ลุกวาวขึ้นมาทันที เขาจ้องมองอวี๋เซียนไม่วางตาอยู่ครู่หนึ่ง แต่หลังจากที่เขาสบตานางแล้ว เขาก็ขมวดคิ้วและทำหน้ามุ่ย “นี่ไม่ใช่ผู้หญิง”

“เจ้าจะไปรู้อะไร ดูคนจะดูแต่หน้าไม่ได้? เจ้าจะต้องดูตา ดูกระดูก ถ้าหากยังดูไม่ออกอีกก็ต้องดูหน้าอก ดูบั้นท้าย! ยิ่งดูก็ยิ่งใช่!” พอโม่หลิงจื่อมีความสุข เขาก็พูดไปเรื่อยเปี่อย

“……” เปลือกตาของอวี๋เซียนกระตุก

“ตาเฒ่าชั่ว ยังกล้าพูดอีกทีไหมเล่า!” เซี่ยผิงกั่งโกรธจัด

ดูบ้าอะไร!

เหมิงเยี่ยนดูเหมือนจะเข้าใจแล้ว ใบหน้าที่ดูดีของเขามองไปที่อวี๋เซียน

เขาดูกรุ้มกริ่ม ตราบใดที่เขาไม่พูด คนก็ยังมองไม่ออกว่าสมองเขามีความผิดปกติ

“พี่ใหญ่เซี่ยอย่าโกรธไปเลย เป็นเรื่องจริงทั้งนั้น จะดูคนก็ต้องดูอย่างนี้แหละ” อวี๋เซียนยับยั้งเซี่ยผิงกั่งไว้ จากนั้นนางก็ยื่นหน้าเขาไปถาม “แล้วหากข้างหน้ากับข้างหลังราบเรียบทั้งคู่เล่า”

“ดูที่ลูกกระเดือก หากไม่ได้จริงๆ ก็เอามือไปสัมผัสหน่อยก็รู้แล้วนี่?” โม่หลิงจื่อพูดเรื่องไม่จริงจังด้วยใบหน้าที่จริงจัง

เซี่ยผิงกั่งเยาะออกมาเล็กน้อย

เขารู้อยู่แล้วว่านักพรตเฒ่านี้ไม่ใช่คนดีอะไร!

ผู้ชายที่ท่าทางกรุ้มกริ่มข้างๆ เขาก็ไม่ใช่คนดีเหมือนกัน!

“อย่าไปเลียนแบบเขา ท่านพ่อของข้าชิงตัวเขาขึ้นเขาไปตอนนั้นก็เพราะดูแล้วว่าเขาไม่ใช่คนดีอะไร เจ้าอยู่มานานขนาดนี้แล้ว เคยเห็นนักพรตที่ไร้ยางอายเท่าเขาหรือเปล่า โชคดีที่น้องสาวของข้าเป็นคนน่ารักว่าง่าย จึงไม่เสียคนเพราะเขา” เซี่ยผิงกั่งขึงตาใส่เขา

แต่โม่หลิงจื่อนั้นไร้ซึ่งความกลัวจริงๆ

“นึกถึงตอนนั้นที่ข้าขึ้นไปบนภูเขา เจ้าตามตูดข้าไม่ห่าง ยืนกรานที่จะกราบข้าเป็นอาจารย์ให้ได้ ยังอยากจะเป็นเซียนลอยขึ้นสวรรค์อยู่เลยนะ!” โม่หลิงจื่อนึกถึงเรื่องในอดีตแล้วก็หัวเราะออกมา

“……” เซี่ยผิงกั่งหมดคำพูดไปในทันที

เขาไม่เชื่อ!

ท่านพ่อเขาไม่เคยพูดเรื่องนี้!

“จริงหรือปรมาจารย์?” อวี๋เซียนนึกไม่ถึงจริงๆ จึงถามออกไปด้วยความประหลาดใจ

ตอนที่ 1198 วิชาต้องห้าม

โม่หลิงจื่อพยักหน้าอย่างเคร่งขรึม “ตอนที่ข้าขึ้นไปบนภูเขาครั้งแรก พวกเขาเป็นโจรที่ดุร้ายมาก แต่ต่อมาพวกเขาก็พบว่าข้าร้ายกาจมากกว่ารองหัวหน้าที่ความจำเสื่อมนั้นเสียอีก พวกเขาจึงได้บูชาข้า!”

รองหัวหน้าค่ายผู้นั้นก็คือกุนซือในตอนนั้น และก็คือราชครูเผิงเทียนมิ่งคนปัจจุบันนั่นเอง

“รองหัวหน้าคนนั้นของพวกเขาก็เป็นคนมีความสามารถคนหนึ่ง ข้าแค่เห็นว่าสมองเขามีปัญหาไปเท่านั้น ตอนที่อยู่ในค่าย ข้าว่างๆ ไม่มีอะไรทำก็พูดเรื่องวิชาบางอย่างให้เขาฟังบ้าง หากไม่ใช่เพราะข้าก็ไม่มีราชครูในวันนี้หรอก!” สีหน้าของภาคภูมิใจมาก

เซี่ยผิงกั่งยอมรับ

ตอนที่ราชครูเร่ร่อนพลัดหลงเข้าไปในค่าย พอถามอะไรเขาก็ไม่รู้สักนิด ดูเหมือนขอทานคนหนึ่งจริงๆ

เพียงแต่พวกเขาเห็นว่าคนผู้นี้หน้าตาไม่เลว มารดาของเขาจึงคิดว่าเขาจะต้องเป็นคนที่มีความสามารถคนหนึ่ง จึงได้เลี้ยงดูไว้

มีอยู่วันหนึ่งที่ราชครูดูหนังสือโดยบังเอิญ และพบว่าตนเองรู้ตัวอักษร!

เขาเหมือนสำลีที่ซับน้ำ ทันใดนั้นเขาก็ทำหลายสิ่งหลายอย่างได้ ไม่ว่าจะเป็นเรื่องอะไร หากอยู่ต่อหน้าเขาแล้ว เขาจะสามารถเข้าใจและเชื่อมโยงไปเรื่องอื่นๆ ได้ เดิมทีพวกเขาแค่คิดว่าเขาอ่านหนังสือได้เท่านั้น ใครจะไปรู้ว่าหลังจากที่นักพรตผู้นี้มาถึงและชี้นำเขาแล้ว เขากลับยังเรียนรู้ศาสตร์ฮวงจุ้ยและวิชามหัศจรรย์อื่นๆ อีก

อวี๋เซียนไม่เคยได้ยินเรื่องเหล่านี้มาก่อน นางจึงสนอกสนใจมาก

ถ้าหากไม่มีธุระสำคัญที่ต้องทำ นางก็คงจะนั่งลงและฟังโม่หลิงจื่อเล่าเรื่องในอดีตมากกว่านี้แล้ว

พอเซี่ยเฉียวลงมาจากชั้นบน พวกเขาก็ไม่พูดเรื่องตอนที่อยู่ในค่ายอีก

เซี่ยผิงกั่งบอกเล่าเรื่องที่สืบมาได้ให้เซี่ยเฉียวฟังอย่างละเอียด

“เลือดแบบนั้นเอาไว้ทำอะไรหรือ ทำไมถึงมี่คนอยากจะซื้อมันไปใช้ได้” เซี่ยผิงกั่งถาม

เซี่ยเฉียวได้ยินที่เขาพูดแล้วก็นิ่วหน้าทันที จากนั้นนางก็หันไปมองโม่หลิงจื่อ “อา…ศิษย์พี่ รกนี้มีจิตวิญญาณต้นกำเนิดอยู่ ส่วนเลือดของคนใกล้ตายผสมผสานกับลมหายใจเฮือกสุดท้าย…ข้าไม่ค่อยคุ้นเคยกับวิชามารพวกนี้นัก จะให้นึกขึ้นมาว่าเคยอ่านในหนังสือเล่มไหนมาก่อนก็นึกไม่ออก…”

“เจ้าแอบอ่านหนังสือต้องห้ามของวัดเราตอนเด็กๆ ภายหลังก็ถูกข้าตีไปยกหนึ่ง” โม่หลิงจื่อเหลือบมองนาง

เขาตีเซี่ยเฉียวน้อยมาก และก็เป็นแค่ครั้งนั้นครั้งเดียวเท่านั้น

แน่นอนว่า ที่พูดว่าตีนั้นจริงๆ แล้วก็คือการเอาแส้ปัดฝุ่นตีเบาๆ สองที่ เกรงว่านางคงไม่รู้สึกเจ็บอะไรด้วยซ้ำ

“เจ้าตีนาง? สุขภาพร่างกายของนางไม่ดีนะ!” เซี่ยผิงกั่งขมวดคิ้วทันที

“ข้าจะตีเด็กที่ข้าเลี้ยงดูมาอย่างไรก็ได้ เกี่ยวอะไรกับเจ้าด้วย!” โม่หลิงจื่อเองก็ไม่ได้หงอ

“ไม่ต้องทะเลาะกันแล้ว” เซี่ยเฉียวกลอกตาใส่พวกเขาทั้งสองคน

อวี๋เซียนที่ยืนฟังเรื่องไร้สาระนี้อยู่ข้างๆ รู้สึกว่ามีอะไรผิดปกติ

นางรู้ว่าเซี่ยเฉียวคือปรมาจารย์โม่ แล้ว…โม่ชูเซิงเป็นศิษย์น้องของโม่หลิงจื่อ โม่หลิงจื่อก็เป็นอาจารย์ของเซี่ยเฉียว…คนที่โม่หลิงจื่อเลี้ยงดูขึ้นมาก็คือ…เซี่ยเฉียว? ดังนั้น…คนที่เซี่ยผิงกั่งกำลังปกป้องก็คือเซี่ยเฉียว?

หากอย่างนั้นก็แปลว่าเซี่ยผิงกั่งรู้เรื่องแล้วว่า เซี่ยเฉียวก็คือโม่ชูเซิง?!

ในหัวของอวี๋เซียนสับสนวุ่นวายไปหมด

“วัดสุ่ยเย่ว์ของพวกเราเป็นวัดสายธรรมะ ไม่ได้ใช้วิชามารวิชาชั่วร้ายพวกนั้น เพียงแต่นักพรตบางคนข้างนอกทำผิดศีลธรรมและทำเรื่องเลวร้ายต่างๆ นานา เราจึงต้องเรียนรู้เรื่องเหล่านี้เอาไว้ด้วย แต่ตอนนั้นเจ้ายังเด็กเกินไป ข้ากลัวว่าเจ้าจะอยากรู้อยากเห็นเกินไป เจ้าก็ยังเด็กและยังไม่รู้ว่าอะไรสำคัญไม่สำคัญ กลัวจะเรียนวิชาต้องห้ามแล้วไปทำเรื่องไม่ดี…”

หลังจากที่เซี่ยเฉียวอายุสิบสองปีแล้ว เขาก็เอาหนังสือต้องห้ามพวกนั้นมาให้เซี่ยเฉียวอ่านใหม่

แต่…

“ตอนที่ข้าอ่านหนังสือเล่มนั้นในภายหลัง มันก็ถูกหนูก็กัดแทะไปหลายหน้าแล้ว มันอยู่ในนั้นด้วยหหรือ” เซี่ยเฉียวถาม

กัดแทะไปแล้วก็ไม่เป็นไร แต่หลังจากที่นางอ่านมันอย่างละเอียดตั้งใจ นางก็พบว่ามีคาถาอาคมที่น่าขยะแขยงมากมายในหนังสือเล่มนั้น มีแม้กระทั่งภาพวาดซึ่งทำให้หนังศีรษะของนางชาไปหมด ดังนั้น…

พอถึงช่วงท้ายๆ ที่นางเห็นว่ามีหน้าที่ขาดหายไป นางจึงเพียงทำความเข้าใจกับอาจารย์อย่างง่ายๆ เท่านั้นโดยไม่ได้ศึกษาอย่างละเอียด

มันอยู่ในหัวของนาง แต่นางไม่ได้ตั้งใจจะจดจำมันจริงๆ