ยอดเซียนหญิงทำนายชะตา - ตอนที่ 1215 จากไปก่อน / ตอนที่ 1216 อนาคตสับสน

ตอนที่ 1215 จากไปก่อน / ตอนที่ 1216 อนาคตสับสน

ตอนที่ 1215 จากไปก่อน

เมิ่งจี๋ฟังก็ไม่รู้ว่าทำไมตนเองถึงยังมีใจที่จะคิดเรื่องพวกนี้อีก

บางทีอาจจะเป็นเพราะ…เขามักนึกถึงเหตุการณ์ตอนที่เขาพบกับเซี่ยเฉียวครั้งแรกขึ้นมาอย่างอดไม่ได้ หรือบางทีก็คิดถึงเรื่องที่ตนเองจงใจสร้างปัญหาให้นางในเวลาต่อมาแล้วก็รู้สึกละอายใจ

ผู้หญิงที่มีพรสวรรค์และจิตใจอย่างนาง คนง่ายๆ และไม่สนใจอะไรอย่างนั้นไม่น่าจะอายุสั้นอย่างนี้เลย

ขณะที่เมิ่งจี๋ฟังกำลังคิดอะไรเหลวไหลเรื่อยเปื่อยอยู่นั้น เซี่ยเฉียวก็เริ่มวางค่ายอาคมแล้ว

เมิ่งจี๋ฟังรู้สึกถึงความแตกต่างได้ในทันที

เขาอดรู้สึกตื่นเต้นเล็กน้อยไม่ได้

ส่วนจ้าวเสวียนจิ่งในเวลานี้ก็เห็นเหตุการณ์รอบข้าง

เขาจะปล่อยให้เซี่ยเฉียวเผชิญหน้าอยู่คนเดียวได้อย่างไร แม้ว่าดวงตาคู่นี้ของเขาจะช่วยอะไรไม่ได้มากนัก แต่เขาจะวางใจได้ก็ต่อเมื่อได้เห็นในสิ่งที่นางเห็นและรู้สึกอย่างที่นางรู้สึกได้เท่านั้น

เขาฉกน้ำตาของวัดอวี้ซวีที่สะสมไว้เป็นเวลาหลายปีมาครึ่งหนึ่ง

แน่นอนว่าเขาไม่ได้เอามันมาเปล่าๆ อยู่แล้ว เขาเองก็ได้ให้สัญญาว่าหากเรื่องนี้จบลงแล้ว จะส่งคนไปออกตามหามาใช้คืนให้แก่พวกเขา แต่ถึงอย่างไรของสิ่งนี้ส่วนใหญ่ก็เอาไว้ใช้จับวิญญาณ เขาจึงไม่ควรยึดเอามาทั้งหมด หากหามาชดใช้ได้ก็จะดีที่สุด

เซี่ยผิงกั่งรับผิดชอบเพียงคุ้มกันพวกเขาขึ้นมาส่งเท่านั้น เขายังมีเรื่องอื่นที่ต้องทำจึงไม่สามารถอยู่ที่นี่เฉยๆ เป็นเวลาเก้าวันได้

เซียวเฉียวไม่รู้แปดอักษรวันเดือนปีเกิดของราชครูและไม่สามารถสืบทราบได้ด้วย แต่นางมีเลือดและเส้นผมเป็นตัวนำทาง ซึ่งก็ใช้ได้เช่นกัน และนางก็เตรียมของพวกนี้ไว้แล้วก่อนที่ราชครูจะหายตัวไป

หลังจากที่เซี่ยเฉียววางค่ายอาคมดวงดาวแล้ว นางก็เริ่มทำลายค่ายอาคมทันที

นางท่องคาถาพลางก้าวเหยียบตำแหน่งดวงดาวทั้งเจ็ด

เมิ่งจี๋ฟังตะลึงงัน เขาทำตามคำสั่งและเริ่มสาดน้ำยันต์ออกไปอย่างเชื่อฟัง

เขามองไม่เห็นอะไรทั้งนั้น แต่เรื่องนี้ดูสำคัญมาก หากเซี่ยเฉียวให้เขาจัดการ เขาก็จะทำมันให้ดี…อย่างไรเสียเขาก็เป็นศิษย์ของนางแล้ว จะต่อต้านขัดขืนก็คงไม่ได้

พอเมิ่งจี๋ฟังคิดได้แล้ว เขาก็ทำงานอย่างเรียบร้อย

ความคิดของเขาตรงไปตรงมา พอถึงเวลาสาดน้ำยันต์ก็ทำได้อย่างไหลลื่นมาก

บางครั้งบางคราวเขายังตั้งใจฟังว่าเซี่ยเฉียวกำลังท่องอะไรอีกด้วย

แม้ว่าเขาจะฟังไม่เข้าใจก็ตาม

“…สู่สวรรค์ชั้นปกครอง เหยียบย่างขุยกัง…”

“เทพหวงเสินอยู่ด้านหน้า ราชาแดนวิญญาณอยู่เบื้องหลัง ปรมาจารย์แห่งสวรรค์ลงทัณฑ์…รวมพลังฟ้าดิน…อ่านมนต์พิฆาตวิญญาณ พ่นฟ้าฟ้าแยก พ่นดินดินขาด พ่นน้ำน้ำแห้ง พ่นหนองหนองยุบ พ่นไฟไฟดับ พ่นเสนียดเสนียดพ้น…”

“โรคภัยหายได้เอง จมน้ำก็ลอยได้ ยมโลกมีที่พึ่ง…”

“……”

เมิ่งจี๋ฟังได้ยินเสียงของเซี่ยเฉียวแล้วเขารู้สึกสมองสดชื่นสบายใจมาก

แต่เขาฟังไม่เข้าใจและได้ยินไม่ชัดเจน ถ้าหากได้ยินชัด เขาจะไม่ยิ่งสุขใจยิ่งกว่านี้หรือ

ต้องบอกว่าเมิ่งจี๋ฟังเป็นเมล็ดพันธุ์ที่ดีจริงๆ

ถึงตระกูลเมิ่งจะเลี้ยงดูเขาจนเสียคนอย่างนั้น แต่มันก็ไม่ได้หมายความว่าเขาเองจะเป็นคนโง่ กระทั่งอาจกล่าวได้ว่าสติปัญญาของเขาไม่ได้ด้อยไปกว่าเจียงจิ้นลู่และซังโหยวเลย!

มนต์คาถาประเภทนี้ยิ่งจิตสงบมากเท่าไรก็ยิ่งเข้าสู่จิตได้มากเท่านั้น และได้ผลดียิ่งขึ้น

หลังจากที่เซี่ยเฉียวร่ายกระบี่ไปมาแล้ว ของสะกดพลังชั่วร้ายบางอย่างที่อยู่บนแท่นพิธีก็ส่งเสียงวิ๊งๆ ราวกับถูกลมพัด

เซี่ยเฉียวนั่งขัดสมาธิและค่อยๆ หลับตาพลางท่องมนต์คาถาไปไม่หยุด

คนธรรมดาที่เฝ้าดูอยู่รู้สึกเพียงว่าฉากนี้ยิ่งใหญ่น่าเคารพนับถือ แต่จ้าวเสวียนจิ่งที่แตะน้ำตาวัวลงบนเปลือกตาสามารถมองเห็นเหตุการณ์โดยรอบในขณะนี้ได้

เป็นการต่อสู้อย่างถึงพริกถึงขิง

ในเวลาเดียวกัน ณ ห้องลับสีหน้าของสนมฮุ่ยเปลี่ยนไปอย่างมาก

มีคนทำพิธีตอบโต้นาง!

“มีคนช่วยเจ้าด้วยหรือนี่! ไร้เดียงสายิ่งนัก!” ฮุ่ยไท่เฟยเยาะออกมาทันทีในขณะที่กุมหน้าอกด้วยความรู้สึกอึดอัดมาก

ยิ่งนางทำพิธีนี้นานมากแค่ไหน ผลสะท้อนกลับของมันก็จะยิ่งรุนแรงมากขึ้นเท่านั้น!

นี่แค่อีกฝ่ายเพิ่งเริ่มทำพิธีเท่านั้น ผลกระทบของมันก็รุนแรงขนาดนี้แล้ว ถ้าหากอีกฝ่ายทำลายลงได้สำเร็จ นางจะไม่ถูกฉีกออกเป็นชิ้นๆ เลยหรือ!

แต่ว่า…นางหาคนตายแทนนางเอาไว้แล้ว…บิดาแท้ๆ ของนางเอง ไม่ว่าอย่างไรเขาก็ต้องไปก่อนนาง!

ตอนที่ 1216 อนาคตสับสน

ฮุ่ยไท่เฟยขบเขี้ยวเคี้ยวฟัด นางกวาดสายตามองราชครูอย่างเย็นชา

ส่วนที่วัดเต๋า เมื่อเซี่ยผิงกั่งเห็นว่าเซี่ยเฉียวเริ่มทำพิธีแล้ว เขาก็รีบจากไปทันที

เซี่ยเฉียวบอกเขาไว้ก่อนแล้วว่า ราชครูจะมีเรื่องร้ายมากกว่าเรื่องดี แต่ถ้าเขายังมีชีวิตอยู่ก็ต้องเห็นคน ตายก็ต้องเห็นศพ เขาจะต้องหาราชครูให้พบ ตอนนี้เขาก็พบเบาะแสบางอย่างแล้ว มีพยานสองสามคนที่เห็นราชครูเป็นคนสุดท้าย…

ตอนนี้เขาพอจะกำหนดตำแหน่งของราชครูคร่าวๆ ได้แล้ว

ภาพตรงหน้าสงบเงียบมาก แทบจะได้ยินแต่เสียงสวดพระคัมภีร์ของเซี่ยเฉียวเท่านั้น

เมิ่งจี๋ฟังอยากจะถามมากว่ามันจะต้องเป็นแบบนี้ไปตลอดเก้าวันหรือไม่

มันเหนื่อยนะ…

นี่เพิ่งเค่วันแรก เขาก็ไม่อยากขยับแล้ว…

แต่ตรงหน้าเขาก็ไม่มีอะไรอีกนอกจากน้ำยันต์นั้น ที่อาจารย์เขาเตรียมคัมภีร์จำนวนมากไว้ให้เขาล่วงหน้า หมายความว่าจะให้เขา…ท่องจำอย่างนั้นหรือ

เขารู้จักตัวอักษรก็จริง แต่เขาไม่น่าจะเข้าใจความหมายของมัน หากเขาท่องผิดไปก็อย่ามาโทษเขานะ

เมิ่งจี๋ฟังลูบจมูก หลังจากผ่านไปสักพัก เขาเองก็นั่งขัดสมาธิเลียนแบบเซี่ยเฉียว จากนั้นก็หยิบหนังสือเล่มหนึ่งขึ้นมาด้วยท่าทางจริงจัง จากนั้นก็เริ่มท่องพึมพำออกมา

เสียงของเขาดังและหนวกหู แต่เซี่ยเฉียวดูเหมือนจะไม่ได้ยินมันกระนั้น

เมิ่งจี๋ฟังรู้สึกว่า รอบด้านมีอะไรแปลกๆ เขารู้สึกเหมือนมีกลิ่นอายสีดำชนิดหนึ่งกดเขา

เขาจะรู้สึกดีขึ้นมาหน่อยเมื่อสงบจิตและตั้งใจฟังเสียงเซี่ยเฉียว

อีกทั้งคัมภีร์นี้…

พอท่องไปท่องมาก็ดูเหมือนจะติด?

เขาเกาศีรษะตัวเอง และรู้สึกว่าของพวกนั้นไม่ได้ดูยากอะไรขนาดนั้น อีกอย่างเนื้อหาของมันก็มีเหตุผลด้วย ก็แค่น่าเบื่อนิดหน่อย แต่ว่า…ตอนนี้พวกเขากำลังทำลายค่ายอาคม การที่เขาอ่านหนังสือเช่นนี้กลับทำให้เขารู้สึกสบาย และทำให้สิ่งที่น่าเบื่อนี้ดูน่าสนใจขึ้นเล็กน้อย

พอเมิ่งจี๋ฟังมองแผ่นหลังของเซี่ยเฉียว เขาก็รู้สึกเก้อเขินเล็กน้อย

จากนั้นเขาก็ทำหน้ามึนท่องไป

หากอย่างนั้น…ต่อไปเขาติดตามเซี่ยเฉียวก็ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้…แม้ว่านางจะเด็กกว่า แต่เซี่ยเฉียวก็เป็นคนที่ค่อนข้างพิเศษ โดยเฉพาะความสามารถในการฝึกม้านั้นยิ่งยอดเยี่ยม ต่อไปเขาก็จะสามารถเรียนรู้จากนางได้อย่างเปิดเผย…

โม่หลิงจื่อจับตามองศิษย์หลานคนนี้ด้วยความสนใจ ท่าทางเขารู้ความเช่นนี้ทำให้เขาค่อนข้างประหลาดใจ

ต้องบอกว่าเด็กคนนี้เป็นเด็กฉลาดจริงๆ

สายตาชัดเจน ตำแหน่งหลิงไถสะอาดไร้ราคี หากเขาไม่ได้เกิดมาในตระกูลที่ร่ำรวย เขาอาจกลายเป็นบัณฑิตที่เต็มไปความรู้คนหนึ่งก็ได้

หากเขาทำได้ดี หลังจากที่ทำลายค่ายอาคมได้แล้วค่อยให้เขากินน่องไก่เป็นรางวัล

วัดสุ่ยเย่ว์ของพวกเขาไม่ได้ให้ความสำคัญกับการบำเพ็ญตนนัก ไม่สามารถเรียกได้ว่าเป็นสำนักที่เคร่งครัด สามารถกินเนื้อกินเหล้าได้ กระทั่งสามารถแต่งงานได้ด้วย เพียงแต่ว่าการแต่งงงานก็จะทำให้มีผลกรรมมากขึ้น ปวดหัวมากขึ้นเท่านั้น

สถานการณ์ของเซี่ยเฉียวไม่เหมือนใครมาตั้งแต่เกิด สุขภาพร่างกายของนางเป็นอย่างนี้แล้วจึงไม่เหมาะที่จะไปจำกัดหรือมีข้อห้ามเรื่องอื่นอีก

เวลาค่อยๆ ผ่านไปทีละน้อย

วันแรกเมิ่งจี๋ฟังยังพอทนนั่งไหว

วันถัดไปก็ยังฝืนได้

……

หลังจากนั้นเขาก็ดูทรุดโทรมลงไปเล็กน้อย พระคัมภีร์ที่เขาท่องออกมาก็ดูเหมือนจะไม่ได้ผลเท่าก่อนหน้านี้จนทำให้จิตใจเขาสับสนลนลานมากขึ้น

เขาที่เพิ่งจะเข้าสำนักมีสมาธิแบบนี้ได้ก็ไม่เลวแล้ว โม่หลิงจื่อจึงไม่ได้รู้สึกรังเกียจเขาและปล่อยให้เขาได้พัก

แต่เซี่ยเฉียวกลับหยุดไม่ได้ นางเหนื่อยกว่าคนที่ทำวิชามารนั่นขึ้นมาเสียอีก นางไม่สามารถที่จะวอกแวกได้เลยตอนนี้

ก่อนหน้านี้เมิ่งจี๋ฟังยังรู้สึกว่ามันเป็นเพียงเหตุการณ์เล็กๆ น้อยเท่านั้น แต่ยิ่งนานไปเขาก็ยิ่งชื่นชมเลื่อมใสนางมากขึ้น

เขารู้ดีกว่าใครทั้งนั้นว่าในค่ายอาคมนั่นสัมผัสและกลิ่นอายต่างออกไป เซี่ยเฉียวทั้งท่องคัมภีร์และร่ายอาคมไปด้วย ยิ่งจะแพ้ไม่ได้ มันเหนื่อยมากจริงๆ

เมื่อคิดถึงเขาในวันข้างหน้า…

การเป็นนักพรตของวัดสุ่ยเย่ว์นั้นดูดีจริงๆ แต่มันแค่…เหนื่อย

อนาคตยังสับสน