ยอดเซียนหญิงทำนายชะตา - ตอนที่ 283 ใช้ความสามารถแย่งชิงมา / ตอนที่ 284 แบกไปขายแล้ว

ตอนที่ 283 ใช้ความสามารถแย่งชิงมา / ตอนที่ 284 แบกไปขายแล้ว
ตอนที่ 283 ใช้ความสามารถแย่งชิงมา

เมื่อได้ยินเรื่องของขวัญขอโทษ ดวงตาเซี่ยหนิวซานก็ลุกวาว แต่ปากเขากลับเอ่ยขึ้นว่า “เรื่องนี้…เดิมทีเป็นเพราะพวกเราทำไม่ถูกก่อน หากเป็นอย่างนั้นก็ออกจะเกินเลยไปหน่อยหรือไม่…”

ตระกูลเมิ่งเป็นถึงพระญาติของกุ้ยเฟยเชียวนะ เป็นพระญาติฝั่งมารดาขององค์ชายสี่ การส่งของขวัญคงไม่ธรรมดาแน่นอน!

เซี่ยเฉียวกลอกตาใส่เขาเล็กน้อย

เขาจะแสร้งทำเป็นกระต่ายขาวอ่อนแอทำไม

เซี่ยหนิวซานหัวเราะเสียงดังอย่างชอบใจ “ตกลง ทำตามที่เจ้าว่าก็แล้วกัน! แต่…เหตุใดข้าจึงไม่เคยได้ยินว่านายหญิงชราตระกูลเมิงเชี่ยวชาญเรื่องจับคู่เล่า”

“ข้าก็ไม่เคยได้ยินเหมือนกัน” เซี่ยเฉียวตอบรับคำพูดของเขาด้วยสีหน้าจริงจัง

จะไปสนใจทำไมว่านางจะชอบเป็นแม่สื่อแม่ชักหรือไม่ แค่ตระกูลเซี่ยแสดงออกเช่นนั้นก็พอแล้ว

เซี่ยหนิวซานเหลือบมองนาง เขามักจะรู้สึกว่าลูกสาวของเขาเฉลียวฉลาด นิสัยซับซ้อนไม่ตรงไปตรงมาเช่นนี้ไม่เหมือนนางแม้แต่น้อย ว่ากันตามหลักการแล้วเขากลัวที่จะต้องรับมือกับคนเช่นนี้ที่สุด แต่เมื่อเห็นท่าทางอ่อนโยนและอ่อนแอของลูกสาวตนเองแล้ว เขากลับรู้สึกสบายอกสบายใจ

เพิ่งพูดกันได้ไม่นานโทสะที่มีอยู่แต่เดิมของเขาก็สลายหายไปหมดแล้ว

“นังหนู ท่านลุงท่านอาของเจ้านี่ใช้ไม่ได้เลย ของล้ำค่าเช่นนั้นอยู่ในมือพวกเขาแต่กลับไม่ยอมที่จะคืนให้ข้า!” เซี่ยหนิวซานอดไม่ได้ที่จะบ่นออกมา

เซี่ยเฉียวมองเซี่ยหนิวซานด้วยแววตาแปลกประหลาด

นางกระแอมไอเบาๆ หนึ่งที่ก่อนจะเอ่ยขึ้นอย่างเหนื่อยหน่ายใจ “ตอนที่ท่านพ่อเป็นโจร ท่านก็แย่งชิงของของคนอื่นเขามา หากมีคนมาหาท่านเพื่อทวงของถึงบ้าน ท่านจะคืนให้เขาหรือ”

“ไม่คืนแน่อยู่แล้ว ข้าใช้ความสามารถแย่งชิงมาได้ ทำไมจะต้องคืนด้วย!” เซี่ยหนิวซานขึงตาพลางเอ่ย

เซี่ยเฉียวหัวเราะหึๆ “หลูซื่อส่งของให้เขาเองกับมือ ชอบธรรมยิ่งกว่าไปแย่งชิงมาเสียอีก ทำไมต้องคืนด้วย”

“จะเหมือนกันได้อย่างไรเล่า ตอนนั้นข้าเป็นโจร ก็ต้องทำเช่นนั้นอยู่แล้ว! แต่พวกเขาเป็นพี่น้องของข้า ระหว่างพี่น้องทำไมจะต้องแบ่งของข้าของเจ้าด้วย! ในเมื่อข้าต้องการก็ต้องคืนมาสิ!” เซี่ยหนิวซานพูดถึงหลักการของการเป็นโจร

ทันใดนั้นเซี่ยเฉียวก็รู้สึกว่าโชคชะตาอันน่าอนาถของนางนี้อาจจะเป็นเพราะเซี่ยหนิวซานทำเรื่องชั่วมามาก

เซี่ยหมั่งซานและเซี่ยฉงซานไม่ใช่คนดีอะไร แต่ท่านพ่อของนางใช่ว่าจะต่างกัน

พอฟัดพอเหวี่ยงกัน ใครก็อย่าได้หัวเราะเยาะกันเลย

“ท่านพ่อ ตอนที่ท่านยังเป็นโจร ท่านฆ่าคนไปไม่น้อยใช่หรือไม่” เซี่ยเฉียวเอ่ยถามด้วยความสงสัย

พวกเขาสองคนพ่อลูกไม่เคยเล่าเรื่องราวปล้นชิงของค่ายโจรให้นางฟังทางจัดหมายเลยสักครั้ง ดังนั้นนางจึงไม่ค่อยรู้อะไรมาก

“ก็ไม่ได้เป็นเช่นนั้นหรอก หากมีคนตายมาก ชาวบ้านก็ต้องร้องเรียนหนัก ทางการก็ต้องมาปราบปราม” เซี่ยหนิวซานตอบอย่างตรงไปตรงมา “บนเขาก็มีที่ดิน พวกเราก็เพาะปลูกกันเองได้นิดหน่อย มีพอกินพอใช้ เพียงแต่ถึงอย่างไรพี่น้องของพวกเราก็ล้อมรอบเขาลูกนั้นไว้แล้ว คนที่ผ่านไปผ่านมาก็ต้องทิ้งอะไรไว้ให้พวกเราบ้าง จึงจะได้แสดงอำนาจของพวกเราชาวค่ายโจรได้ หากเราไม่ทำแบบนั้นบ้าง นานๆ เข้าค่ายโจรอื่นๆ ก็จะคิดว่าพวกเรารังแกได้ง่าย”

พูดตรงๆ ก็คือ ในเมื่อเป็นโจรแล้วก็ต้องทำอย่างโจรต่อไป และยังมีการแข่งขันกัน

โจรมีเยอะขนาดนี้ หากพวกเขาไม่แย่งชิงฐานที่มั่นก็ต้องมีคนอื่นมาแย่งอยู่ดี ทุกคนล้วนเป็นโจรกันทั้งนั้น หากค่าโจรใดแสดงออกว่าสูงส่งมีเมตตาเกินไปก็จะถูกคนอื่นรังแกเอาได้

พวกพี่น้องทั้งหลายต้องมาเป็นโจรก็เพื่อความอยู่รอด ไม่มีทางเลือกอื่นเช่นกัน

หลักๆ ก็คือแย่งชิงทรัพย์สิน ไม่ถึงกับขนาดทำร้ายชีวิตคนเช่นนั้น อย่างไรเสีย…

พวกเขายังต้องหากินกับคน หากคนตายมากๆ เขา ใครยังจะกล้าผ่านทางเล่า

เซี่ยเฉียวถอนหายใจ “แม้จะแค่แย่งชิงทรัพย์สินก็ไม่ควรทำ เงินทองของใครบ้างเล่าที่จะลอยมาตามลม โชคดีที่ท่านยังพอมีความสามารถอยู่บ้างจึงฆ่าพวกคนเถื่อนทำผลงานได้ ไม่เช่นนั้น…ท่านจะต้องทุกข์ทนแน่”

เป็นโจรชั่ว ชาติหน้ายังหวังว่าจะเกิดใหม่ดีๆ ได้อีกหรือ

ตอนที่ 284 แบกไปขายแล้ว

ความจริงแล้วไม่จำเป็นจะต้องล้างมลทินให้ท่านพ่อของนางหรอก เพราะถึงอย่างไรก็ล้างให้สะอาดไม่ได้อยู่ดี

เดิมทีเขาก็เป็นโจรคนหนึ่ง ไม่มีอะไรที่จะต้องปิดบังอยู่แล้ว

“ถึงท่านอยากจะได้ของชิ้นอื่นคืนมาก็คงเป็นไปไม่ได้แล้ว โดยเฉพาะของที่มอบให้เพื่อนร่วมงานของท่าน ในเมื่อให้ไปแล้วก็ไม่ต้องไปคิดอะไรมากอีก แต่ทางด้านตระกูลหลูท่านสามารถลงแรงเต็มที่ได้…” เซี่ยเฉียวพ่นลมหายใจ และดื่มน้ำก่อนจะเอ่ยต่อ “ท่านต้องส่งข่าวเรื่องหย่าร้างนี้ไปที่ตระกูลหลู ท่านส่งคนตำหนิพวกเขาที่นั้น จะต้องโหดเหี้ยมดุดันหน่อย บอกพวกเขาว่าหลูซื่ออาศัยท่านคนเดียวเพื่อเลี้ยงดูครอบครัวเดิมของนางตั้งหลายสิบคน…แค่กๆ…หากตระกูลหลูยังพอมีศักดิ์ศรีอยู่บ้างก็คืนของที่หลูซื่อส่งมาให้ก่อนหน้านี้มา อย่างน้อยก็น่าจะได้คืนมาบ้างสักครึ่ง”

ตระกูลหลูจะต้องมีทายาทรุ่นเยาว์อยู่บ้าง และเพื่อเห็นแก่ชื่อเสียงและอนาคตของทายาทรุ่นหลังเหล่านี้ พวกเขาคงไม่กล้าเพิกเฉยต่อของพวกนั้นทั้งหมด

“ใช่แล้ว! เจ้าพูดถูก ข้าจะส่งไปคนไปจัดการ!” เซี่ยหนิวซานตบหน้าขาดังฉาดด้วยความยินดีอย่างยิ่ง

“ท่านพ่อ ยาของข้าหมดตั้งแต่เมื่อวานแล้ว ท่านให้คนซื้อมาให้ข้าสักหน่อยได้หรือไม่” เซี่ยเฉียวเอ่ย

ยาเม็ดของนางยังพอมีเหลืออยู่พอกินไปอีกเดือน

แต่นางแค่อยากจะเห็นท่าทางทุกข์ใจของท่านพ่อนางเท่านั้น

เป็นอย่างที่คาด ทันทีที่เซี่ยเฉียวเอ่ยขึ้น รอยยิ้มบนใบหน้าของเซี่ยหนิวซานก็แข็งค้าง เขาพูดลอดไรฟันออกมา “ซื้อ! ข้าจะให้พ่อบ้านไปเบิกเงินมาจากห้องบัญชีเดี๋ยวนี้!”

เซี่ยเฉียวยิ้มน้อยๆ ก่อนจะกลับไปยังเรือนของตนเองด้วยความพึงพอใจ

เซี่ยหนิวซานจ้องหน้าพ่อบ้านทันทีที่นางจากไป “เจ้าจัดการเงินในบัญชีของพวกเราเรียบร้อยแล้วหรือไม่”

“ยังขอรับนายท่าน ยังมีค่ารถม้าที่ท่านลงบัญชีเอาไว้ตอนออกไปดื่มสุราก่อนหน้านี้ก็ใกล้เวลาจ่ายแล้วขอรับ…” พ่อบ้านปวดหัว

เซี่ยหนิวซานร้อนใจยิ่ง เขาก้าวออกจากจุดเดิมไปสองก้าวก็คิดขึ้นมาได้อย่างกะทันหัน “ไปที่เรือนเซี่ยผิงกั่ง แล้วแบกทวนยาวที่เขาเพิ่งซื้อมาไปขายซะ!”

“…” พ่อบ้านตกใจจนขวัญบิน

“ยาของน้องสาวของเขาใกล้จะหมดแล้ว จะมามัวเล่นทวนอะไรอยู่อีก! ไม่ใช่ว่าเขาไม่มีอาวุธเสียหน่อย!” เซี่ยหนิวซานเอ่ยอีก

ทวนยาวด้ามนั้นของเซี่ยผิงกั่งไม่ธรรมดา เป็นฝีมือของช่างตีเหล็กที่มีชื่อเสียงคนหนึ่งในเมืองหลวงแห่งนี้ ตัวทวนมีประกายสีเงินวาว คมทวนก็คมจัด ไม่รู้ต้องตีกี่ครั้งกว่าจะทำอาวุธวิเศษเช่นนี้ออกมาได้ และราคาก็ไม่ถูก!

ลูกชายของเขาคนนี้ชอบซื้ออาวุธ

อาวุธแต่ละอย่างที่อยู่ในห้องเก็บอาวุธแทบจะเป็นของที่เขาซื้อหามาไว้ทั้งหมด แต่อาวุธพวกนั้นกลายเป็นรักเก่ามานานแล้วก็เลยเก็บไว้ชื่นชม ยกเว้นทวนยาวด้ามนั้น!

“นายท่าน ข้าไม่กล้าจริงๆ ขอรับ…” พ่อบ้านถึงกับเหงื่อตก

เหตุใดชะตาชีวิตของเขาถึงได้ขมขื่นขนาดนี้ ถูกครอบครัวนี้ซื้อตัวมาได้!

ทำงานแต่ละวันต้องคอยตื่นตระหนกหวาดกลัวอยู่ตลอดเวลา!

“ข้าไปเอง” เซี่ยหนิวซานท่าทางอวดดี

ตอนที่ของของเขาหายไปเด็กนั่นยังกล้าหัวเราะเยาะเขา หึ เขาจะทำให้มันรู้บ้างว่ารสชาติของการสูญเสียของรักของหวงมันเป็นอย่างไร!

เซี่ยหนิวซานบอกว่าจะขายก็ขายเลย ไม่ต้องให้พ่อบ้านจัดการด้วยซ้ำ ตนเองก็นำทวนยาวออกไปหาเพื่อนร่วมงาน

เขารู้จักขุนนางฝ่ายบู๊ไม่น้อย และมีคนจำนวนมากในค่ายทหารที่สนใจ เขาขายมันออกไปในราคาประมูลที่สูงทันที

ได้เงินมาสี่ร้อยกว่าตำลึงซึ่งเป็นราคาสูงลิ่ว

เงินจำนวนนี้ถือเป็นรายได้เสริม เขาใช้เงินทั้งหมดซื้อวัตถุดิบยาและอาหารบำรุง แล้วส่งให้เซี่ยเฉียวทั้งหมด

บิดาของนางให้อะไรมา เซี่ยเฉียวก็รับไว้ทั้งหมด

หลังจากที่รับมาแล้วนางก็รีบตุ๋นยาทันที ก่อนจะนำมันผสมกับทองคำเปลวแล้วปั้นเป็นยาลูกกลอน

แต่พอตกกลางคืน หลังจากเซี่ยผิงกั่งกลับมาแล้วนั้น ตระกูลเซี่ย…

ก็เกิดการต่อสู้ครั้งใหญ่

ภายในลานบ้าน เซี่ยผิงกั่งถือดาบเล่มใหญ่แทบจะบั่นคอบิดาตัวเองอยู่แล้ว

น่าเสียดายที่เซี่ยเฉียวไม่ได้เห็นฉากนี้

ตอนที่เซี่ยเฉียวเห็นเซี่ยหนิวซานอีกครั้ง ที่เอวของบิดานางก็มีผ้าพันไว้อย่างหนา และมีเลือดก็ไหลซึมออกมาภายนอกให้เห็นอยู่บ้างเล็กน้อย