ยอดเซียนหญิงทำนายชะตา - ตอนที่ 441 คิดถึงมาก / ตอนที่ 442 ลงไม้ลงมือ

ตอนที่ 441 คิดถึงมาก / ตอนที่ 442 ลงไม้ลงมือ
ตอนที่ 441 คิดถึงมาก

เซี่ยผิงกั่งตั้งหน้าตั้งตารอคอยอย่างยิ่ง หากดวงตาทั้งสองของเขานี้สามารถมองเห็นคนที่ตายไปแล้วพวกนั้นได้ คดีของศาลตัดสินคดีจะต้องคลี่คลายไปได้ไม่น้อยเลยทีเดียว!

เซี่ยเฉียวมองพี่ชายใหญ่อย่างหมดคำพูด

พี่ชายใหญ่ของนางกับคิดว่าการมองเห็นวิญญาณได้ของนางนั้นเป็นเรื่องดี!

ปรมาจารย์ที่เปิดดวงตาสวรรค์สำเร็จนั้นไม่เหมือนกับนางที่มองเห็นวิญญาณทุกที่ทุกเวลา ปรมาจารย์เหล่านั้นสามารถควบคุมได้อย่างอิสระ และมันจะไม่มีผลกระทบใดๆ ต่อการดำรงชีวิตประจำวันของพวกเขา!

แต่ของนางนั้น แค่ลืมตาก็เห็นวิญญาณและตัวประหลาดทุกชนิดแล้ว

“คุณชายเซี่ยทำงานในความรับผิดชอบของตนเองให้ดีก็พอแล้ว อย่าได้คิดฝันถึงเรื่องที่ไม่สามารถเป็นจริงนี้ได้เลย” เซี่ยเฉียวเอ่ยตรงไปตรงมา

เซี่ยผิงกั่งได้ยินคำพูดของนางแล้วก็ค่อนข้างแปลกใจ

นักพรตหญิงผู้นี้พูดจาตรงดีทีเดียว?

“งานแบบท่านปรมาจารย์นี้ทำเงินได้ไม่น้อยเลยทีเดียวนะ” เซี่ยผิงกั่งเอ่ยด้วยน้ำเสียงอิจฉา

“???” เซี่ยเฉียวจ้องหน้าเขาทันที

เยอะหรือ!

ใช่สิ เงินห้าพันตำลึงก็นับว่ามากจริงๆ แต่หยกชิ้นนั้นก็มีราคาประมาณสามพันสองร้อยตำลึงแล้ว!

นางยังวาดยันต์และร่ายคาถาอีก ก็ต้องเก็บเงินบ้างสิ?

อย่างไรก็ตามเซี่ยเฉียวเชื่อว่า หากพี่ชายใหญ่ของนางรู้ว่าโม่ชูเซิงและนางเป็นคนคนเดียวกัน เขาจะต้องเปลี่ยนคำพูดแน่ๆ และบอกว่านางรับเงินมาน้อยเกินไป!

เซี่ยเฉียวเอ่ยอย่างจนปัญญา “ทำเงินได้มากก็จริง แต่น่าเสียดายที่…สุขภาพของน้องสาวเจ้าไม่ค่อยดี ยังต้องให้พวกเจ้าสองพ่อลูกคอยเลี้ยงดู”

“ย่อมเป็นเช่นนั้น” เซี่ยผิงกั่งก็แค่อิจฉาเท่านั้น หากมีคนมาแย่งเขาเลี้ยงดูเซี่ยเฉียว เขาเองก็ไม่ชอบใจหรอก

เวลานี้เซี่ยเฉียวเองก็ไม่กล้าที่จะอยู่นานเพราะกลัวว่าเซี่ยผิงกั่งจะจำนางได้ขึ้นมา

นางลุกขึ้นคิดจะจากไป แต่เซี่ยผิงกั่งกลับเอ่ยรั้งเอาไว้ “ท่านปรมาจารย์อยู่กินข้าวกันก่อนค่อยไปเถอะ น้องสาวของข้าขอให้ข้าช่วยต้อนรับขับสู้ท่าน”

ฝีเท้าของเซี่ยเฉียวชะงักค้างทันที

“จริงสิ วันนั้นข้ายังเชิญรัชทายาทมาร่วมโต๊ะด้วย ก่อนหน้านี้ข้าเคยพูดถึงปรมาจารย์กับฝ่าบาท ตอนนั้นฝ่าบาทก็บอกข้าว่าทรงสนิทสนมกับท่านมาก ในเมื่อเป็นเช่นนั้น ท่านคงไม่ถือสาที่จะรออยู่ร่วมโต๊ะด้วยกันก่อน?” เซี่ยผิงกั่งเอ่ยอีก

เซี่ยเฉียวขึงตาใส่เขา

“เจ้าเชิญรัชทายาทมาทำไม” เซี่ยเฉียวขมวดคิ้ว

“ฝ่าบาทเชิญข้าไปร้านอาหารหลายครั้งก็ต้องตอบแทนบ้าง” เซี่ยผิงกั่งเอ่ยอย่างเป็นเรื่องธรรมดา

รัชทายาทเป็นคนเข้าถึงง่ายอย่างยิ่งและทรงดูแลเขาเป็นอย่างดีที่ศาลตัดสินคดี ทุกครั้งที่เขาออกไปทำงานข้างนอกแล้วเหนื่อยจนหมดแรง ฝ่าบาทก็จะเชิญข้าไปกินอาหารด้วยกันที่ร้านอาหารอย่างใจกว้าง

เรียกได้ว่าฝ่าบาทไว้ใจ วางใจ และเมตตาเขาเป็นอย่างยิ่ง!

“ข้ายังมีเรื่องธุระที่ต้องทำ วันนี้คงอยู่นานไม่ได้” เซี่ยเฉียวรีบออกตัวทันที

“ท่านปรมาจารย์อย่าเพิ่งไป ข้ามีเรื่องจะขอคำแนะนำจากท่านพอดีเลย” เซี่ยผิงกั่งดื้อดึงมาก “ร่างกายของน้องสาวข้าไม่ค่อยดีเท่าไรนัก ตอนนี้นางยังออกไปไหนมาไหนกับท่านทั้งวันอีก ข้าจึงรู้สึกไม่ค่อยวางใจนัก และมีหลายเรื่องที่ต้องการทำความเข้าใจสักหน่อย”

“…” เซี่ยเฉียวยิ้มแห้งๆ เล็กน้อย

เป็นอย่างที่คาด ไม่นานนักท้องฟ้าก็มืดลง แล้วรัชทายาทก็มาถึง

เซี่ยเฉียวไม่เข้าใจว่า เขาเป็นถึงรัชทายาท เหตุใดจึงได้มาบ้านข้าราชบริพารอยู่เสมอ

แต่เซี่ยเฉียวก็ไม่กล้าที่จะเอ่ยอะไรทั้งนั้น

เซี่ยเฉียวกระทั่งยิ้มอย่างลึกลับเมื่อเห็นรัชทายาท “ศิษย์น้องมาแล้วหรือนี่”

“ศิษย์น้อง?” เซี่ยผิงกั่งตกตะลึงไปทันที “ท่านปรมาจารย์และรัชทายาทเป็นศิษย์ร่วมสำนัก? อาจารย์ของฝ่าบาทคือ…อาจารย์ผู้เฒ่าหลี? เช่นนั้นก็หมายความว่าท่าน…ก็เคยเรียนวิชามาจากอาจารย์ผู้เฒ่าหลีด้วย?”

เซี่ยผิงกั่งรู้สึกเหลือเชื่อเล็กน้อย

นางเป็นนักพรตคนหนึ่งนะ

อาจารย์ผู้เฒ่าหลีคนนี้…เป็นคนประหลาดเหลือเกิน

จ้าวเสวียนจิ่งมองเซี่ยเฉียวแวบหนึ่ง มุมปากของเขาก็เผยรอยยิ้มสนุกดุจสายลมฤดูใบไม้ผลิ “ข้าไม่ได้พบศิษย์ตั้งพี่หลายวันแล้ว ศิษย์น้องคิดถึงท่านยิ่งนัก”

“…” เซี่ยเฉียวกลอกตาใส่เขาในใจ

ถุย โกหก ไม่กี่วันก่อนเขายังพูดกับเซี่ยผิงกั่งอยู่เลยว่าเซี่ยเฉียวเป็นน้องสาวที่ดี!

ตอนที่ 442 ลงไม้ลงมือ

ก่อนหน้านี้ก็ชมว่าเซี่ยเฉียวเป็นน้องสาวที่ดี ตอนนี้ก็บอกว่าคิดถึงโม่ชูเซิงพี่สาวคนนี้อีก?

เฮอะ

เซี่ยเฉียวหน้าตึงขึ้นมาทันที “อ้อ ไม่เห็นหน้ากันไม่กี่วัน ศิษย์น้องก็ดูจะสดใสขึ้นมากเลย ไม่เหมือนกับข้าที่แก่เร็ว มีรอยย่นบนใบหน้าเพิ่มขึ้นเยอะแยะ”

จ้าวเสวียนจิ่งรู้สึกได้ถึงอารมณ์ฉุนเฉียวเล็กน้อยของนางแล้ว

แต่เขากลับแสร้งทำเป็นมองไม่เห็น แล้วโน้มตัวเข้าไปเอ่ยใกล้หูนางด้วยรอยยิ้ม “อาจารย์มักจะบอกว่าศิษย์พี่งดงามโดดเด่นไม่มีใครเทียบได้ ในใจของศิษย์น้องก็เป็นเช่นนั้น”

เซี่ยเฉียวขบฟัน

ไม่ นางรู้จักใบหน้าของนางเองดี โม่ชูเซิงหน้าตาน่าเกลียดมาก ไหนเลยจะงดงามเท่าเซี่ยเฉียว?

เซี่ยผิงกั่งเหลือบมองรัชทายาทด้วยสายตาสงสัย สีหน้าราวกับรังเกียจสายตาไม่ดีของเขากระนั้น

ดูนักพรตคนนี้สิ แม้ว่าเส้นผมของนางจะดำสนิทราบเรียบ แต่ใบหน้านี้…ธรรมดาและน่าเบื่อ มีอะไรน่ามองกัน?

งดงามและโดดเด่น? หากอย่างนั้นแล้วใบหน้าน้องสาวของเขาก็เป็นเซียนลงมาจุติแล้วล่ะ

ทั้งสามนั่งลง จากนั้นเซี่ยผิงกั่งก็สั่งให้บ่าวรับใช้ไปยกอาหารมา

เขายังแอบพูดขึ้นมาว่า “ในเรือนของน้องสาวข้ามีสุราดีๆ ซ่อนเอาไว้ไม่น้อย กว่าข้าจะหาเจอได้ก็ใช้เวลานาน ตอนนี้นางไม่อยู่บ้าน ข้าจะไปขุดขึ้นมาสักสองไหให้รัชทายาทได้ลองชิมดู”

“!!!” สายตาเซี่ยเฉียวโกรธเคืองขึ้นมาทันที

เจ้าหมูเซี่ยผิงกั่งตัวนี้กล้าขโมยเหล้าของนางมาดื่ม!?

“แบบนั้นจะดีหรือ” จ้าวเสวียนจิ่งกึ่งยิ้มกึ่งไม่ยิ้ม

“ไม่เป็นไรหรอก นังหนูนั่นโง่จะตาย นางไม่รู้หรอกว่าหมักเหล้าเอาไว้เท่าไร หายไปสักสองสามไหก็ไม่เป็นไรหรอก อีกอย่าง ฝ่าบาทก็อยู่ด้วยนี่? ข้าย่อมต้องต้อนรับท่านด้วยของที่ดีที่สุดอยู่แล้ว” เซี่ยผิงกั่งหาผู้สมรู้ร่วมคิดอย่างยิ่งในเวลานี้

ถ้าหากเซี่ยเฉียวจับได้ เขาก็แค่ผลักไปที่รัชทายาทเท่านั้น

รัชทายาทอยากจะดื่ม แล้วเขาจะทำอย่างไรได้เล่า!

เซี่ยผิงกั่งไปขุดเหล้าอย่างมีความสุข

เซี่ยเฉียวกลับรู้สึกปวดใจยิ่งนัก

เหล้าของนาง!

ตอนที่นางมาจากวัดนางไม่ได้เอาอะไรมามากมาย เหล้าพวกนี้นางเพิ่งมาหมักบ่มไว้ตอนที่มาถึงเมืองหลวงนี่เอง และก็ไม่ได้มีมากเท่าไรด้วย…

มุมปากของเซี่ยเฉียวกดลงเล็กน้อย ใบหน้าบูดบึ้ง นางดูเหมือนตั๊กแตนที่ผูกติดอยู่กับเชือก นางโกรธไปหมด แต่กลับไม่สามารถไปไหนได้

นางแทบทนไม่ไหวที่จะจับเซี่ยผิงกั่งมาเคาะกะโหลกสักหน่อย

“สีหน้าศิษย์พี่ไม่ค่อยดีเลย มีเรื่องอะไรหรือเปล่า” จ้าวเสวียนจิ่งถามทั้งๆ ที่รู้

เซี่ยเฉียวฝืนยิ้มออกมา “ข้าไม่ได้จดหมายจากอาจารย์มานานแล้ว เกิดเป็นห่วงขึ้นมาน่ะ!”

“อาจจะเป็นเพราะการพเนจรคราวนี้ไกลไปหน่อย” ริมฝีปากบางๆ ของจ้าวเสวียนจิ่งแฝงรอยยิ้ม สีหน้าเขาอ่อนโยน น้ำเสียงเขาไพเราะน่าฟัง “พออาจารย์กลับมาแล้วค่อยขอให้ท่านจัดการเรื่องงานแต่งให้เรา ดีไหม”

“…” ถ้วยชาในมือเซี่ยเฉียวสั่นเล็กน้อย “ศิษย์น้อง ในสายตาพี่ เจ้าก็ยังเป็นแค่เด็กคนหนึ่ง!”

“คิษย์พี่โม่ในสายตาของข้าก็ยังเป็นเด็กเหมือนกัน เช่นนี้แล้วพวกเราสองคนก็เด็กเหมือนกัน” จ้าวเสวียนจิ่งหน้าหนา

เซี่ยเฉียวเบนหน้าหนี

คุณชายผู้สูงศักดิ์ เจ้าเจ้าชู้หลายใจแล้ว

ทันใดนั้นจ้าวเสวียนจิ่งก็ดึงมือของนางมาวางบนหลังเอวของเขา “เป็นอย่างไรบ้าง ศิษย์พี่สามารถดูลักษณะกระดูกได้ด้วยใช่หรือไม่ ทำไมท่านไม่ช่วยข้าดูหน่อยล่ะ”

“…” เซี่ยเฉียวรู้สึกว่านางจะเก็บมือนี้ไว้ไม่ได้แล้ว

ดูก็ดูสิ ทำไมต้องลงไม้ลงมือด้วย?

ใบหน้าของนางแดงก่ำ แต่น่าเสียดายที่คนอื่นไม่สามารถจะมองเห็นได้เนื่องจากหนังหน้าหนาๆ ที่นางแต่งไว้

นางกระทั่งดูเหมือนผู้มีประสบการณ์ที่มีสีหน้าสงบนิ่งมาก

“ไม่ต้องดูหรอก เจ้าเป็นรัชทายาท ไม่ว่าความมั่งคั่งหรือเกียรติยศเจ้าก็ไม่ขาดทั้งนั้น” เซี่ยเฉียวแอบชักมือกลับ แต่เขากลับบีบมือนางไว้แน่น เซี่ยเฉียวจึงเงยหน้าขึ้นมองเขา แต่กลับพบว่าในเวลานี้ดวงตาของเขาร้อนรุ่ม เขาจ้องมองจนใจนางเต้นกระตุก”

“ศิษย์น้อง เจ้าอยากจะแต่งกับข้าจริงๆ หรือ” เซี่ยเฉียวรวบรวมความกล้าเพื่อถามกลับ และไม่ยอมแสดงความอ่อนแอออกมาให้เขาเห็น มือเล็กวางลงบนคางเขา “กระดูกของศิษย์น้องช่างหาได้ยากยิ่งในโลกใบนี้ อันที่จริงข้าก็อยากได้มันมานานแล้ว…”