ยอดเซียนหญิงทำนายชะตา - ตอนที่ 513 จำไม่ได้ / ตอนที่ 514 ทำร้ายเขาไม่ได้

ตอนที่ 513 จำไม่ได้ / ตอนที่ 514 ทำร้ายเขาไม่ได้
ตอนที่ 513 จำไม่ได้

นางไม่เคยเห็นใครอ่อนโยนเช่นนี้มาก่อน เขามีสถานะสูงส่ง แต่เขากลับสามารถปลอบโยนนางอย่างอดทนได้

ดวงตาของเขาดูเหมือนมีดวงดาราอยู่ข้างในนั้น บนกายเขามีกลิ่นหอมของดอกสาลี่ในสวน ขณะนั้นนางมั่นใจว่านี่คือคุณชายที่ดีที่สุดในโลกใบนี้

“เขาจะต้องจำข้าได้สิ ตอนนั้นข้ายังเต้นรำใต้ต้นไม้ให้เขาดูอยู่เลย!” น้ำเสียงของวิญญาณแค้นฟังดูร้อนรนอย่างมาก

“อ้อ แต่…เจ้าเคยถามเขาแล้วหรือ” เซี่ยเฉียวเอ่ยอีก

วิญญาณแค้นชะงักไปทันที

ไม่เคย นางย่อมไม่เคยถาม

ครั้งแรกที่นางเข้าฝันเขา ด้วยความยึดติดที่มากเกินไปนางก็เลยสร้างฉากต้นลูกสาลี่ขึ้นมา มันเป็นช่วงเวลาสั้นๆ เท่านั้น พอเขาตื่นขึ้นมาก็พูดกับเด็กรับใช้ว่า เมื่อคืนเขาฝันเห็นเซียนดอกสาลี่

ตั้งแต่นั้นมานางก็คิดว่า ในเมื่อเขาชอบนางเซียน ต่อไปนางก็จะเป็นนางเซียนของเขาก็แล้วกัน

วิญญาณแค้นนิ่งเงียบไป

“เจ้ามาที่จวนตระกูลหลี่เพื่อร่ายรำ เขาในฐานะเจ้าบ้านย่อมต้องปฏิบัติต่อเจ้าดีหน่อยอยู่แล้ว ไม่ได้หมายความว่าเขาจะมีใจชอบพอเจ้า ในเมื่อเจ้าไม่เคยถาม แต่ตอนนี้กลับทำลายเขาไปแล้ว นั่นไม่ถือว่าเป็นการไม่หมาะสมหรือ” เซี่ยเฉียวเอ่ยถาม “เจ้าก็เห็นแล้วว่า วันนี้ข้ามาเพื่อแก้ปัญหาให้บ้านตระกูลหลี่ ถึงอย่างไรข้าก็ต้องเก็บวิญญาณของเจ้าไปแน่ ไม่สู้ข้าถามเขาให้ชัดเจนแทนเจ้าดีหรือไม่”

วิญญาณแค้นเองก็รู้สึกได้ถึงกลิ่นอายที่ทำให้นางหวาดกลัวจากร่างของนักพรตที่อยู่ตรงหน้านางนี้

นางพยักหน้าด้วยความลังเลอย่างยิ่ง

เซี่ยเฉียวจึงนำไม้ผุๆ ท่อนนั้นออกจากปากของหลี่ชิงอวี๋ในตอนนั้นเอง

ก่อนจะเอ่ยกับหลี่ชิงอวี๋ “คุณชายหลี่ ท่านพอจะจำผู้หญิงที่ร่ายรำในสวนต้นสาลี่เมื่อราวๆ สองปีที่แล้วได้หรือไม่”

ราชครูผู้เฒ่าตกตะลึงไปทันทีเมื่อได้ยินคำถามของนาง

“สารเลวนั่น!” ราชครูผู้เฒ่าขบกรามแน่นด้วยนึกถึงอะไรบางอย่างขึ้นมาได้

เซี่ยเฉียวหันไปมองเขา “ท่านผู้เฒ่าหลี่ ท่านมีอะไรอยากจะพูดหรือ”

“เมื่อประมาณปีกว่าๆ ก่อนหน้านี้ มีผู้หญิงคนหนึ่งเข้ามาในจวน นางน่าจะมีอายุประมาณสิบห้าสิบหกปี ร่ายรำได้ดีไม่เลวเลย หลานชายจากบ้านสี่ของข้ามอบเงินให้ไปสองร้อยตำลึงเพราะอยากได้นางมาเป็นอนุ พอหัวหน้าคณะเห็นเงินก็ลงชื่อในหนังสือรับอนุภรรยา” ราชครูเองก็รู้สึกละอายใจเมื่อนึกถึงเรื่องนี้ขึ้นมาได้ “เดิมทีข้าคิดว่าเป็นความเต็มใจทั้งสองฝ่าย แต่นึกไม่ถึงเลยว่า แม่นางคนนั้นจะมีนิสัยเด็ดขาด นางฆ่าตัวตายในคืนที่รับอนุนั่นเอง”

หลังกจากเกิดเรื่อง เขารู้สึกผิดจึงได้สอบถามถึงชาติกำเนิดของเด็กสาว

เขาจึงได้รู้ว่านางเป็นเด็กกำพร้า นอกจากหัวหน้าคณะแล้วก็ไม่มีญาติมิตรที่ไหนอีก เช่นนี้แล้ว ต่อให้เขาคิดที่จะชดเชยให้นางก็ทำไม่ได้

เขาจึงได้ทำลายหนังสือรับอนุภรรยานั้นเสีย และฝังร่างนางอย่างถูกต้องเหมาะสม

เขายังจำได้ว่า ตอนนั้นแม่นางคนนั้นสวมเสื้อคลุมขนนก มีดที่ไม่รู้ที่มาปาดคอของนาง เลือดไหลออกจนหมดร่าง เสื้อคลุมสีขาวเปื้อนเลือดจนแดงฉาน

“ข้าเพียงแค่ไม่รู้ว่าแม่นางคนนั้นไม่เต็มใจ หากข้ารู้เช่นนั้น ไม่ว่าอย่างไรข้าก็จะไม่ปล่อยให้เด็กโง่คนทำเรื่องที่เป็นการบีบบังคับผู้บริสุทธิ์เช่นนี้” ราชครู่หลี่ผู้เฒ่าเอ่ยเพิ่มเติม

ถึงอย่างไรเวลานั้นเจ้าเด็กโง่ก็ไม่ได้ทำลายความบริสุทธิ์ของแม่นางคนนั้น

ตระกูลหลี่เคร่งครัดเข้มงวด แม้ว่าเด็กโง่นั่นอยากจะรับอนุภรรยาก็จริงๆ แต่ก็ไม่กล้าที่จะบีบบังคับใจใครเป็นแน่

เขาได้ไปถามหัวหน้าขณะโดยเฉพาะ เพื่อให้เขาไปถามแม่นางคนนั้นว่านางยินดีหรือไม่

ผลลัพธ์ก็คือหัวหน้าคณะยืนกรานว่า แม่นางผู้นั้นยินดีที่จะเข้าจวนในฐานะอนุภรรยาอย่างยิ่ง เรื่องนี้จึงได้ลุล่วงไป

อย่างไรก็ตาม ขณะนี้หลี่ชิงอวี๋ยังคงโกรธเกรี้ยวและไม่มีเหตุผล เมื่อเขาได้ยินคำพูดของเซี่ยเฉียวก็เยาะเย้ยขึ้นมาทันที “แม่นางอะไรผู้หญิงอะไร หมอผีเฒ่า ท่านเห็นข้าเป็นอะไรไปแล้ว!”

อาการคลุ้มคลั่งเช่นนี้คล้ายกับอาการวิกลจริตมาก

ทันทีที่ได้ยินคำพูดของหลี่ชิงอวี๋ ลมหายใจของวิญญาณแค้นก็ราวกับหยุดนิ่งไปกระนั้น

“คุณชายหลี่…ที่แท้…ท่านก็จำข้าไม่ได้?” น้ำเสียงของนางแผ่วเบา เจือด้วยความตัดพ้อ น้ำตาสองสายไหลลงจากดวงตาทั้งคู่

“หลี่ชิงอวี๋ เจ้าคิดดูให้ดีๆ ว่าจำแม่นางชุดขาวที่เต้นรำให้เจ้าดูในสวนต้นสาลี่ได้หรือไม่” เซี่ยเฉียวเอ่ยอีก

“จำไม่ได้!” หลี่ชิงอวี๋ชัดเจนอย่างยิ่ง

ตอนที่ 514 ทำร้ายเขาไม่ได้

น้ำเสียงของเขาหนักแน่น แถมยังแสดงความรังเกียจออกมาด้วย

การแสดงออกนั้นน่าขยะแขยงเป็นพิเศษ

เซี่ยเฉียวเองก็ไม่สามารถบอกได้ว่าคำพูดของเขานี้เป็นเรื่องจริงหรือไม่ เพราะถึงอย่างไรหลี่ชิงอวี๋เองก็ได้รับผลกระทบจากวิญญาณแค้นมาเกือบจะสองปีแล้ว

ไอแค้นและพลังชั่วร้ายนี้สามารถทำให้เขาหงุดหงิดมีโทสะได้ง่าย และอาจจะทำให้เขามี…ปฏิกิริยาอื่นๆ ได้ด้วย

อย่างเช่น การลืมเลือนเรื่องราวบางอย่างไปก็เป็นไปได้

ถึงอย่างไรเขาก็อยู่ในสภาพแวดล้อมเชิงลบอยู่บ่อยๆ คงเลี่ยงที่จะมีความผิดปกติไม่ได้

มือของวิญญาณแค้นตกลงข้างตัวอย่างหมดแรง

“ข้าเข้าฝันเขาบ่อยๆ แต่ข้าไม่ได้แข็งแกร่งพอ แต่ละครั้งจึงอยู่ได้ไม่นาน พวกเราไม่ได้พูดคุยอะไรกันมาก แต่เขาก็มักจะเห็นข้าอยู่บ่อยๆ ในช่วงปีกว่าๆ ที่ผ่านมานี้ เขากลับไม่เคย…เรียกชื่อข้าเลยสักครั้ง…”

นางจำได้ว่า ตอนที่ยังมีชีวิตอยู่นางเคยบอกหลี่ชิงอวี๋ว่า นางชื่อเย่ว์หลี

เขาจำอะไรไม่ได้เลย…

“ตอนนี้ในใจของเขามีเจ้าที่เป็นเซียนอยู่จริงๆ แต่ในเมื่อเจ้าชอบเขามาก่อนก็ควรที่จะรู้ด้วยว่า หากยังเป็นเช่นนี้ต่อไป เขาก็จะยิ่งเปลี่ยนไปมากขึ้น จนถึงกระทั่งวันหนึ่งที่เขากลายเป็นเหมือนวิญญาณแค้น เกรี้ยวกราดและเลอะเลือนอยู่เสมอ พอถึงเวลานั้น คนก็จะรู้กันทั่วว่า หลานชายสายตรงของตระกูลหลี่คนนี้เป็นคนเสียสติที่หงุดหงิดขี้โมโหไม่น่ายุ่งเกี่ยวด้วย” เซี่ยเฉียวเอ่ย

คำพูดของเซี่ยเฉียวไม่ใช่เรื่องโกหก

หากนางเป็นวิญญาณทั่วไปก็ไม่เป็นไรหรอก แม้ว่านางจะคอยติดตามเขาอยู่เสมอ ผลกระทบที่เกิดขึ้นก็ไม่ได้มากนัก

แต่นางเป็นวิญญาณแค้น ไอแค้นและพลังชั่วร้ายนั้นคนธรรมดาจะทนได้จริงๆ หรือ

หลี่ชิงอวี๋นี้เดิมทีเป็นคนที่มีจิตใจแน่วแน่ ดังนั้นจนถึงตอนนี้เขาก็แค่ควบคุมอารมณ์ตนเองไม่ได้ และมีนิสัยเปลี่ยนไปเท่านั้น

ในระยะยาว ลักษณะนิสัยเช่นนี้จะยิ่งฝังแน่น พอถึงตอนนั้น แม้ว่าวิญญาณแค้นจะจากไปแล้ว เขาก็จะไม่สามารถเปลี่ยนกลับเป็นคนเดิมได้!

ราชครูผู้เฒ่าที่เห็นปรมาจารย์โม่พูดคุยกับอากาศว่างเปล่าอยู่ในเวลานี้ก็รู้สึกตื่นตระหนกเล็กน้อย

แต่เขาอดทนไว้เพื่อหลานชายของเขา ก่อนจะเลียนแบบปรมาจารย์โม่ พูดกับอีกฝ่าย “แม่นาง ตระกูลหลี่ของข้าทำผิดต่อเจ้า เพียงแต่คนตายไปแล้วฟื้นคืนไม่ได้ เหตุใดเจ้าจึงดื้อดึงไม่ยอมรับความจริงเล่า หากเจ้าชอบชิงอวี๋จริงๆ…เจ้าว่า หากข้าออกหน้าเพิ่มชื่อเข้าไปในผังตระกูลเป็นภรรยาเดิมของหลี่ชิงอวี๋ แลกกับเจ้าปล่อยเขาไปจะได้หรือไม่”

เซี่ยเฉียวมองราชครูผู้เฒ่าอย่างประหลาดใจ

ลงมือแต่ละครั้งโหดเหี้ยมจริงๆ

“หลี่ชิงอวี๋ เมื่อครู่เจ้าเรียกศิษย์พี่ของข้าว่าอะไรนะ” จู่ๆ จ้าวเสวียนจิ่งก็เอ่ยขึ้น

“หมอผีเฒ่า!” หลี่ชิงอวี๋ยังใจกล้าไม่เบา

จ้าวเสวียนจิ่งได้ยินเช่นนั้นก็ยิ้มอย่างน่ากลัว “คนที่ไม่รู้จักสำนึกผิดเช่นนี้ ไม่รู้จักให้เกียรติผู้อื่น จะเก็บเอาไว้ทำไม ข้าว่าคนคนนี้ไร้ประโยชน์แล้ว ศิษย์พี่โม่ ไม่สู้ท่านลงมือจัดการวิญญาณนี้ไปเสียเลยดีกว่า ส่วนหลี่ชิงอวี๋ผู้นี้…จริงสิ หากเป็นเช่นนั้น เขาจะมีจุดจบอย่างไรหรือ”

“สมองเสื่อม?” เซี่ยเฉียวเอ่ยพลางเอียงศีรษะ

“อ้อ ยังเหลือชีวิตรอด…ก็ดี หากเขาสมองเสื่อม คำพูดของเขาก็ควรจะเรียบร้อยดีอยู่” สายตาของจ้าวเสวียนจิ่งที่มองหลี่ชิงอวี๋เย็นเยียบ

ทันทีที่ได้ยินเช่นนั้น วิญญาณแค้นก็โกรธเคืองขึ้นมาทันที “ห้ามแตะต้องเขา!”

“หากข้าเก็บวิญญาณเจ้า ก็เลี่ยงไม่ได้ที่จะส่งผลกระทบต่อเขา เจ้าลองคิดดูเอาเองก็แล้วกัน” เซี่ยเฉียวเอ่ย

วิญญาณแค้นสั่นไปทั้งร่าง

เหตุใดต้องห้ามไม่ให้นางติดตามข้างกายหลี่ชิงอวี๋ด้วย!

แต่ในขณะที่นางกำลังไม่พอใจ นางก็ได้เห็นหลี่ชิงอวี๋ที่โกรธเกรี้ยวจนตาแดงก่ำ จิตใจของนางจึงสั่นไหว

ชายที่อ่อนโยนขนาดนั้นกลับกลายเป็นแบบนี้ไปแล้ว…

ช่างเถอะๆ

พลังชั่วร้ายของวิญญาณแค้นสลายไปมากในทันใด สีหน้าของนางดูว่างเปล่าและโศกเศร้า พลางมองหลี่ชิงอวี๋อย่างอาลัยอาวรณ์

นางแค่อยากจะอยู่กับเขาเท่านั้น แต่ในที่สุดมันก็เป็นไปไม่ได้

นางจะทำร้ายเขาไม่ได้