ยอดเซียนหญิงทำนายชะตา - ตอนที่ 511 ชอบเขา / ตอนที่ 512 รักใคร่ชอบพอ

ตอนที่ 511 ชอบเขา / ตอนที่ 512 รักใคร่ชอบพอ
ตอนที่ 511 ชอบเขา

เขาร้องตะโกนเสียงดัง ไม่ยินยอมอย่างยิ่ง

เซี่ยเฉียวสงสัยมากว่า คนที่คลุ้มคลั่งเช่นนี้ก่อนที่จะได้รับผลกระทบจากวิญญาณแค้นนั้น แท้จริงแล้วเขาเป็นคนอย่างไร จึงได้ทำให้ราชครูผู้เฒ่าลงมือโหดเหี้ยม และถึงกับเข้าไปมัดเขาด้วยตัวเอง

ในขณะนี้ ทันทีที่เขาถูกมัดไว้ วิญญาณแค้นที่อยู่ข้างๆ เขาก็แผ่ไอสีดำออกมาแผ่วเบา

นางกระซิบข้างหูของหลี่ชิงอวี๋ แล้วพลังชั่วร้ายก็ค่อยๆ ห่อหุ้มร่างกายของหลี่ชิงอวี๋ เขาดิ้นรนในขณะที่ใบหน้าก็มืดมนลงมากพลางตะโกนสุดเสียง “ปล่อยข้านะ! ท่านปู่ หากท่านไม่ปล่อยข้า ข้าจะกัดเดี๋ยวนี้เลย…”

เซี่ยเฉียวก้าวเข้าไปหาเขา แล้วโยนท่อนไม้ผุๆ อันหนึ่งที่ก็ไม่รู้ว่าได้มากจากไหนยัดเข้าปากเขาทันที

ราชครูหลี่เห็นดังนั้นก็เหลือบมองปรมาจารย์โม่อย่างเห็นด้วย

เมื่อครู่หลานชายของเขาพูดว่าอะไรนะ

เขาจะกัดอะไรนะ กัดลิ้นฆ่าตัวตายหรือ!

เหลวไหล!

ราชครูหลี่กังวลว่าเรื่องของหลานชายเขาจะกระทบต่อชื่อเสียงในภายหลัง ดังนั้นหลังจากที่เขาจับตัวหลี่ชิงอวี๋เอาไว้ได้แล้ว เขาก็สั่งให้บ่าวรับใช้ทั้งหมดออกไปในเวลานี้ บ้านจึงเหลือแต่ลูกหลานสายตรงเท่านั้น

ราชครูหลี่แบ่งแยกลูกหลานสายตรงและสายรองอย่างชัดเจน

ในสายตาของเขา แม้ว่าลูกอนุภรรยาจะเป็นลูกของเขาก็จริง แต่ก็ไม่ได้มีมารดาคนเดียวกันกับลูกภรรยาเอก นอกเสียจากว่าพวกเขาจะมีคุณธรรมมากจริงๆ มิฉะนั้นก็เลี่ยงไม่ได้ที่พวกเขาจะมีความคิดเป็นอื่น แทนที่จะรอให้พี่น้องทะเลาะขัดกันเองแล้วค่อยมานั่งเสียใจภายหลัง ไม่สู้เขาสร้างความแตกต่างอย่างจริงจังตั้งแต่ต้นไปเลยเสียดีกว่า

ลูกที่เกิดแต่อนุภรรยาในครอบครัวของเขาจะต้องถูกเลี้ยงดูโดยนายหญิงหรือแม่ใหญ่ มารดาที่เป็นอนุภรรยาไม่อาจเข้ามายุ่มย่ามวุ่นวายได้ ลูกสายรองได้รับการศึกษาเท่าเทียมกับลูกสายตรง แต่ปกติแล้วจะต้องปฏิบัติตามมารยาทและกฎเกณฑ์อย่างเคร่งครัด มีความต่างศักดิ์กันระหว่างสายตรงและสายรองอย่างชัดเจน

อย่างเช่นเรื่องที่เกิดขึ้นในตอนนี้ที่ราชครูหลี่คิดว่าเป็นเรื่องใหญ่ที่บ้านรองไม่เกี่ยวข้อง

แต่เป็นที่น่าเสียดายว่า ทั้งที่เขาดูแลปกครองลูกภรรยาเอกเป็นอย่างดี แต่หลานสายตรงของเขากลับไม่ค่อยรู้ความเท่าไรนัก

พวกเขาก็แค่เชื่อฟังมากหน่อยยามอยู่ต่อหน้าเขาเท่านั้น

เวลานี้หลี่ชิงอวี๋ได้แต่จ้องเขม็งโดยที่ทำอะไรไม่ได้เท่านั้น

“ท่านปรมาจารย์…” ราชครูหลี่ผู้เฒ่ามองนาง

เซี่ยเฉียวผ่อนลมหายใจเข้าและจับจ้องไปที่วิญญาณตนนั้น ขณะที่นางกำลังจะพูด พ่อบ้านก็เข้ามาอย่างรีบร้อนและพูดอะไรบางอย่างข้างหูของราชครูหลี่ ชายชรามองอีกฝ่ายด้วยความประหลาดใจ แล้วรีบเอ่ยว่า “ปรมาจารย์ มีแขกมา ข้าจะต้องไปพบเขาสักหน่อย”

เขาพูดจบก็รีบจากไปทันทีโดยไม่รอให้เซี่ยเฉียวตอบตกลง

ก็ไม่รู้ว่าเป็นแขกผู้มีเกียรติคนไหน

“เจ้าจะจ้องข้าทำไม ดูสิว่าคุณชายดีๆ คนหนึ่งถูกเจ้าเป่าหูจนกลายเป็นอะไรไปแล้ว…” เซี่ยเฉียวกลอกตาใส่วิญญาณแค้นเล็กน้อย

“…” หลี่ชิงอวี๋มึนงง

หมอผีเฒ่านี้กำลังคุยกับใคร

“ข้าชอบเขาเหลือเกิน” ดวงตาสีขาวของวิญญาณแค้นกลอกไปมาเล็กน้อย และนางตะโกนเสียงดัง

“โกหก หากเจ้าชอบเขา แล้วทำไมต้องทำร้ายเขาด้วย ข้าดูแล้วก็ไม่เห็นไอแค้นบนตัวเจ้ามากนัก อย่างมากก็แต่ความหมกมุ่นยึดติดเท่านั้น ไม่สู้เจ้าปล่อยเขาไปดีกว่า แล้วไปเกิดใหม่แต่โดยดี…” เซี่ยเฉียวครุ่นคิดเล็กน้อย “เจ้าลองดูสิ ปีนี้เขาอายุแค่สิบเจ็ดปีเท่านั้น หากเจ้าลงไปปรโลก ไม่แน่สามปีก็ไปเกิดใหม่แล้ว ถึงเวลานั้นอายุของพวกเจ้าสองคนก็ยังนับว่าห่างกันไม่มากเกินไปหรอก…”

“…” จู่ๆ หลี่ชิงอวี๋ก็รู้สึกขนลุกขึ้นมาเล็กน้อย “หมอผีเฒ่า ท่านกำลังขู่ใครหรือ ทำเป็นลึกลับ ข้าไม่กลัวเจ้าหรอกนะ!”

แส้ปัดแมลงของเซี่ยเฉียวเคาะลงบนศีรษะเขา “เจ้าเงียบหน่อย!”

“…” หลี่ชิงอวี๋ดิ้นรนขึ้นมาอีกครั้งแต่ก็ไร้ผล

“หากข้าจากไปแล้ว อีกไม่นานเจ้าก็จะแต่งภรรยามีลูก ไหนเลยจะจำข้าได้!” วิญญาณแค้นเอ่ย

เซี่ยเฉียวเองก็ดูออก

ความยึดติดของนางอยู่ที่หลี่ชิงอวี๋ และนางมักจะเข้าฝันเขาบ่อยๆ หากเขาไม่ใช่คนที่แข็งแรงอยู่แต่เดิม สถานการณ์ตอนนี้ก็คงเลวร้ายยิ่งกว่านี้ นอกจากนางจะโวยวายอะไรเล็กน้อยแล้ว นางก็ทำได้แต่ส่งผลกระทบต่อหลี่ชิงอวี๋ ส่วนกับคนอื่นไม่มีผลอะไรนัก

ตอนที่ 512 รักใคร่ชอบพอ

เพียงแต่วิญญาณแค้นนี้อยู่รอบๆ ตัวหลี่ชิงอวี๋นานเกินไป หากนางไม่ได้เป็นคนเก็บไอแค้นกลับมาด้วยตัวเอง ต่อให้เซี่ยเฉียวจะจัดการวิญญาณตนนี้ได้ก็จริง แต่หลี่ชิงอวี๋ก็จะต้องได้รับผลกระทบไปด้วยไม่น้อย

เบาหน่อยเขาก็จะป่วยไปสักระยะ หากหนักหน่อยวิญญาณเขาก็อาจจะหลุดออกจากร่างและไม่เต็มเต็ง

เซี่ยเฉียวเองก็กังวลเช่นกัน

วิญญาณแค้นที่หมกมุ่นกับเรื่องรักๆ ใคร่ๆ นั้นไม่มีเหตุผลที่สุดแล้ว

“เจ้านี่นะ…” เซี่ยเฉียวพึมพำเบาๆ “บอกข้าหน่อยว่าเกิดอะไรขึ้น ทำไมเจ้าถึงชอบเด็กคนนี้ได้ เขาก็ไม่ได้หน้าตาดีขนาดนั้นสักหน่อย”

เซี่ยเฉียวนั่งลงบนพื้นพลางเอ่ยถามช้าๆ

หลี่ชิงอวี๋โกรธจัด

หมอผีเฒ่านี่ทำอะไรอีกเล่า จู่ๆ ก็พูดขึ้นมาอีกแล้ว!

แต่ปัญหาก็คือ นางกำลังคุยอยู่กับใครกันแน่!

หลี่ชิงอวี๋ยิ่งโกรธจนควันออกหู ร่างกายของเขากระสับกระส่ายไปหมด เขารู้สึกว่าไม่สามารถควบคุมอารมณ์ตนเองได้ จึงระบายมันออกมา ดวงตาคู่นั้นแดงก่ำดูน่ากลัวมาก

ส่วนเซี่ยเฉียวก็นั่งลงบนพื้นสะอาด

นางนั่งขัดสมาธิพลางพึมพำ “ทำไมเจ้าถึงผลักดันเขาให้หนีออกจากบ้าน”

“ปีนี้เขาไปดูตัวแล้ว!” วิญญาณแค้นโกรธเคืองราวกับว่านางกำลังถูกหักหลังกระนั้น

เซี่ยเฉียวพยักหน้า “แต่เจ้าเคยคิดบ้างหรือไม่ว่า เขาเป็นคนที่ทำอะไรไม่สำเร็จสักอย่างเช่นนี้ หากออกไปอยู่ข้างนอกแล้ว เขาจะใช้ชีวิตอย่างไร จะให้เขาขายอักษร ภาพวาด และงานศิลปะหรือ เขาเป็นถึงคุณชาย อีกอย่างตอนนี้เขาก็สมองเลอะๆ เลือนๆ ไม่แจ่มใส วันทั้งวันเอาแต่จะตามหาเทพบ้างเซียนบ้างอะไรพวกนั้น หากออกไป แล้วไปยังที่ภูเขาแม่น้ำอย่างว่าเหล่านั้นจริงๆ ไม่แน่เขาอาจจะกลายเป็นขอทานคนหนึ่งไปเลยก็ได้ นอนกลางดินกินกลางทราย เนื้อตัวสกปรกมอมแมม…”

ไอแค้นของวิญญาณแค้นกลับมาอีกแล้ว

“เจ้าจะขวางไม่ให้ข้าอยู่ครองคู่กับเขา!” วิญญาณแค้นเอ่ยอย่างเกรี้ยวกราด

“ถูกต้อง เป็นอย่างที่เจ้าพูดนั่นแหละ คนเป็นกับคนตายอยู่ร่วมกันไม่ได้ เจ้าดื้อรั้นไปก็ไร้ประโยชน์” เซี่ยเฉียวพยักหน้า “นอกเสียจากว่าเจ้าจะฆ่าเขาให้ตายเสียก่อน พวกเจ้าทั้งสองกลายเป็นวิญญาณทั้งคู่ เช่นกันก็เป็นอีกเรื่องหนึ่งแล้ว”

“แน่นอนว่า เจ้าทำตอนนี้ก็สายไปเสียแล้ว เมื่อมีข้าอยู่ด้วยเจ้าก็เอาชีวิตเขาไปไม่ได้” เซี่ยเฉียวเอ่ยเสริม

เซี่ยเฉียวพูดเสร็จแล้วก็นั่งพักผ่อน

นางแค่ยืนกรานเช่นนี้ วิญญาณแค้นก็ดูเจ็บปวดและน้อยใจแล้ว

ไม่นานนัก ราชครูหลี่ผู้เฒ่าก็มาถึง ตามมาด้วย…

เซี่ยเฉียวก้มหน้าลงมองการกระทำของตัวเอง

นางนั่งลงบนพื้น สูญเสียท่าทางลึกลับสูงส่งน่านับถือ พริบตานั้นนางก็รู้สึกเขินอายเล็กน้อย จึงรีบลุกขึ้นจากพื้นและรีบร้อนปัดเสื้อผ้าออกอย่างสง่างาม “ศิษย์น้อง”

นางเงยหน้ายืดหลังตรง ใบหน้าสงบนิ่ง

“ที่แท้ท่านปรมาจารย์ก็เป็นศิษย์คนโตของหลีซื่อเหยี่ยน ข้ามองผิดไป นึกไม่ถึงเลยจริงๆ” ราชครูผู้เฒ่าแปลกใจมากเหลือ

ศิษย์ผู้ฉลาดปราดเปรื่องที่หลีซื่อเหยี่ยนพูดถึงอยู่เสมอกับเป็นนักพรตคนหนึ่ง!

“เมื่อครู่ศิษย์พี่กำลังทำอะไรอะไรอยู่หรือ ให้ข้าช่วยอะไรหรือไม่” จ้าวเสวียนจิ่งยิ้ม

“ไม่ต้องหรอก ศิษย์น้องหลบไปไกลๆ หน่อย ข้าจัดการได้อยู่ แต่วิญญาณแค้นที่อยู่ตรงหน้านี้ค่อนข้าง ‘ร้ายกาจ’ ระวังเจ้าจะบาดเจ็บไปด้วย” สีหน้าเซี่ยเฉียวห้าวหาญ

วิญญาณแค้นที่ ‘ร้ายกาจ’ เวลานี้กำลังมองไปที่หลี่ชิงอวี๋ นางยื่นมืออกไปสัมผัสใบหน้าของเขาชั่วครู่หนึ่ง และแสดงสีหน้าหลงใหลและเจ็บปวดออกมาเป็นครั้งคราว

“เจ้าไม่จำเป็นต้องทำท่าทางราวกับว่ามีความรักใคร่ผูกพันลึกซึ้งเช่นนั้นหรอก เรื่องของความรักนี้จะต้องเต็มใจด้วยกันทั้งสองฝ่ายจึงจะได้ หลี่ชิงอวี๋ผู้นี้รู้จักเจ้าหรือ” เซี่ยเฉียวเห็นท่าทางเช่นนั้นของนางก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป “ไม่นับในฝันนะ”

ในความฝัน วิญญาณแค้นล่องลอยไปมาราวกับเซียน ต่อให้หน้าตาจะดูน่าเกลียด แต่ก็ยังมีเสน่ห์แรงดึงดูดอยู่บ้าง

“ทำไมเขาจะไม่รู้จักข้า สองปีก่อนหน้า ข้าติดตามหัวหน้าคณะมาอวยพรวันเกิดให้นายท่านผู้เฒ่าหลี่ เขาเคยพบข้าแล้ว!” วิญญาณแค้นรีบเอ่ยทันที

วันเกิดของนายท่านผู้เฒ่าหลี่ในปีนั้นจัดฉลองเป็นเวลาสามวัน

นางก็อยู่ที่สวนสาลี่นั่น สวมเสื้อคลุมขนนก และฝึกซ้อมร่ายรำ

ตอนนั้นนางเห็นหลี่ชิงอวี๋เข้าก็ตกใจจนล้มลงกับพื้น เขาจึงช่วยพยุงนางขึ้นมาอย่างใจดี และยังปลอบโยนนางอีกหลายคำด้วย!