ยอดเซียนหญิงทำนายชะตา - ตอนที่ 749 แค่การเริ่มต้นเท่านั้น / ตอนที่ 750 เอาไปฝังเถอะ!

ตอนที่ 749 แค่การเริ่มต้นเท่านั้น / ตอนที่ 750 เอาไปฝังเถอะ!
ตอนที่ 749 แค่การเริ่มต้นเท่านั้น

นอกจากนี้ก็ยังมีอีกหลายคนที่ไหลตามกระแสคนที่จุดไฟ และเริ่มสาปแช่งคนทั้งสามบนแท่นลงทัณฑ์

“เริ่มลงโทษได้!” เซี่ยผิงกั่งตะโกนออกมาทันที

หลังจากนั้นเจ้าหน้าที่ลงทัณฑ์ของศาลตัดสินคดีก็เตรียมตัว

พวกเขาเริ่มลงมือพร้อมๆ กันและยกไม้กระดานขึ้นมา

โทษโบยตั้งหลายไม้ขนาดนั้น ไม่ต้องพูดถึงร้อยกว่าไม้หรอก แค่เจ็ดสิบหรือแปดสิบไม้ก็เกรงว่าหลังจากที่โบยลงไปแล้ว คนผู้นี้ก็จะต้องตายแน่ๆ ดังนั้นจึงไม่จำเป็นต้องเล่นลูกไม้อะไรกับแผ่นไม้กระดานนี้เลย

ยิ่งไปกว่านั้น เจ้าหน้าที่ลงทัณฑ์ของศาลตัดสินคดีก็มีทักษะดีอย่างน่าประหลาดใจ

ผัวะ! ไม้แรกโบยลงไปแล้ว

พวกเขานอนอยู่ตรงนั้นโดยที่ปากของทั้งสามถูกอุดไว้ ทันใดนั้นใบหน้าของพวกเขาก็เปลี่ยนเป็นสีแดง หยาดเหงื่อไหลย้อยลงมาในทันที ร่างกายของพวกเขาบิดเร่าอย่างช่วยไม่ได้ แต่เนื่องจากพวกเขาถูกมัดไว้อย่างแน่นหนาจึงไม่สามารถดิ้นหลุดได้!

ผัวะๆ

เสียงนั้นดังขึ้นต่อเนื่องราวกับฝนและลูกเห็บที่ตกหนัก

เสียงโบยยิ่งดัง สถานที่นั้นก็ยิ่งเงียบ

โดยทั่วไปแล้วในฤดูกาลนี้จะไม่มีการประหารชีวิตหรือลงโทษใดๆ… จู่ๆ บัดนี้ก็จะลงโทษโบยจนตายขึ้นมา นับเป็นเหตุการณ์ที่สะเทือนขวัญคนที่ได้ยินได้ฟังจริงๆ!

แน่นอนว่าไม่ใช่แค่ภาพที่เกิดขึ้นที่น่ากลัวเท่านั้น

ที่สำคัญกว่านั้น เกือบทุกคนที่เฝ้าดูการลงโทษนี้ต่างก็เป็นพ่อแม่ปู่ย่าตายาย จึงย่อมมีคนที่เคยฆ่าทารกหญิงรวมอยู่ด้วยอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้……

แม้ว่าจะมีกรณีเช่นนี้ไม่มากนักในเมืองหลวงนี้ แต่ก็ยังมีอยู่ดี

พวกเขาต้องมองดูบทเรียนจากคนที่ทำผิดมาก่อนถูกโบยตีจนตาย ต่อให้ตายแล้วก็ยังต้องถูกโบยจนครบจำนวน แล้วพวกเขาจะทนเห็นภาพนั้นได้อย่างไร

มีคนจำนวนหนึ่งในฝูงชนที่เป็นลมหมดสติไปแล้ว

ยังมีบางคนที่อดรู้สึกร้อนตัวเมื่อนึกถึงหลานสาวหรือลูกสาวที่ถูกปฏิบัติไม่ดีที่บ้านไม่ได้

ในอดีตการสังหารที่นี่ล้วนแต่เป็นฆาตกรชั่วร้ายที่ทำความผิดร้ายแรง แต่นี่เป็นครั้งแรกที่นักโทษที่ถูกตั้งข้อหาฆ่าทารกหญิงด้วยการจับกดน้ำ…

นี่เป็นการแสดงสัญญาณบางอย่างล่วงหน้าแบบไหนกันนะ

หรือว่าทางการจะสอบสวนอย่างเข้มงวดแล้ว?

หลังจากการโบยเสร็จสิ้น บรรยากาศในเมืองหลวงทั้งหมดก็เปลี่ยนไปในวันนั้น

หญิงมีครรภ์บางคนอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจด้วยความโล่งอก…

จะมีฮูหยินน้อยที่เพิ่งแต่งงานใหม่สักกี่คนที่มีใจโหดเหี้ยมและชั่วร้าย? พวกนางส่วนใหญ่ถูกความจำเป็นบังคับทั้งนั้น และหลังจากผ่านประสบการณ์มากมายแล้ว เมื่อนั้นพวกนางก็จะมีใจแข็งกระด้าง แล้วเดินบนเส้นทางสายเก่าของคนรุ่นก่อนต่อไป

แต่ตอนนี้เมื่อมีเรื่องเช่นนี้เกิดขึ้น หญิงมีครรภ์จำนวนมากก็สงบจิตใจลงได้

อย่างน้อยก็ไม่ต้องกังวลว่าเลือดเนื้อเชื้อไขของตัวเองจะต้องตายตั้งแต่เกิด…

แม้วันข้างหน้าจะต้องยากลำบากขึ้นบ้าง แต่นางก็ทนได้

เมื่อมีรัชทายาทเป็นหัวหน้าศาลตัดสินคดีเช่นนี้ และคดีนี้ถูกพิพากษาออกมาอย่างนั้น ทุกคนจึงรู้ว่าเรื่องนี้รัชทายาททรงเห็นชอบด้วยโดยปริยาย

ไม่ว่ารัชทายาทจะทำอะไรก็มักจะถูกคนจับผิดอยู่เสมอ

เพียงแต่ครั้งนี้กลับไม่เป็นไปตามคาด ขุนนางในเมืองหลวงต่างก็นิ่งเฉยอย่างน่าประหลาด พวกเขาไม่ได้เข้าวังเพื่อเสี่ยงตายออกหน้าผดุงความยุติธรรมทันที

ทางฝั่งตระกูลเหยียน ใต้เท้าเหยียนก็ถอนหายใจออกมาไม่ได้ “เรื่องแบบนี้…เกรงว่าคงมีแต่รัชทายาทเท่านั้นที่จะกล้าทำ ต่อให้เป็นตอนที่ฮ่องเต้องค์ปัจจุบันยังเป็นรัชทายาท ก็จะไม่ทำอะไรตรงไปตรงมากล้าหาญเช่นนี้”

“ท่านพ่อ คราวนี้ท่านก็อย่าได้ไปหาเรื่องรัชทายาทอีกเลย ตอนนั้นปรมาจารย์โม่ก็พูดไว้อย่างชัดเจนแล้วว่า วิญญาณที่คอยรังควานท่านแม่เป็นคนที่ถูกหมอตำแยแซ่เปาคนนั้นฆ่าตาย พูดได้เลยว่าการฆ่าคนตระกูลเปาพวกนั้นเป็นการแก้แค้นให้ท่านแม่ด้วย! เราไม่สามารถตอบแทนบุญคุณด้วยการเนรคุณได้นี่?!” แม่นางเหยียนเป็นกังวลมาก

“พ่อรู้” ใต้เท้าเหยียนพยักหน้า “เรื่องอื่นพ่อสามารถพุ่งเป้าเล่นงานรัชทายาทได้ แต่เรื่องนี้รัชทายาทไม่ได้ทำอะไรผิดจริงๆ แม้ว่าจำนวนประชากรของราชวงศ์นี้จะมากกว่าราชวงศ์ก่อนมาก แต่จำนวนผู้หญิงกลับยังไม่เพียงพอ ในหลายๆ พื้นที่ ผู้ชายไม่สามารถแต่งภรรยาได้ บรรยากาศของผู้คนก็แย่ลงเรื่อยๆ การกระทำเช่นนี้ของรัชทายาทยังคงสร้างความตกใจหวาดกลัวได้บ้าง อย่างน้อยภายในสองหรือสามปีจำนวนทารกหญิงก็จะเพิ่มขึ้นได้”

คดีนี้เป็นเพียงแค่การเริ่มต้นเท่านั้น

การที่เขายื่นฎีกาฟ้องร้องรัชทายาทใช่ว่าจะเป็นการทำอย่างปิดหูปิดตา

ตัวอย่างเช่น เรื่องของนักพรตปีศาจโม่ก่อนหน้านี้ ที่จริงแล้วเป็นเพราะพฤติกรรมของรัชทายาทนั้นเด่นชัดเกินไป

แต่เรื่องนี้เขาเห็นด้วย จึงไม่มีอะไรจะพูดอีกแล้ว

ตอนที่ 750 เอาไปฝังเถอะ!

สิ่งที่ทำให้ใต้เท้าเหยียนตกใจไม่ใช่รัชทายาท แต่เป็นตระกูลเซี่ย

รัชทายาททรงทำงานหนักมาตลอดหลายปีที่ผ่านมา และขุนนางใหญ่ในราชสำนักต่างก็เคยชินกับลักษณะการทำงานของเขาแล้ว แต่ตระกูลเซี่ยนี้…

นึกไม่ถึงว่าคนที่มีชาติกำเนิดเป็นโจรจะทำงานได้ซื่อสัตย์ยุติธรรมเช่นนี้ หากเขาทำผลงานได้ดีในคดีระดับนี้ก็คงจะได้รับคำชมจากผู้คนมากมาย แต่หากเขาทำได้ไม่ดี…ก็จะทำให้ผู้คนมากมายด่าว่าเขาเป็นโจรที่เข่นฆ่าผู้บริสุทธิ์ไม่เลือกหน้าเช่นกัน

ถึงอย่างไรการฆ่าทารกหญิงโดยการจับกดน้ำก็นับเป็นธรรมเนียมปฏิบัติมาช้านานแล้ว ภายใต้ธรรมเนียมปฏิบัติเช่นนั้น จะตัดสินลงโทษหนักต่อผู้กระทำผิดได้อย่างไร

ครั้งนี้ใต้เท้าเหยียนก็ไม่ได้เคลื่อนไหวอีกแล้ว

กลุ่มคนที่เฝ้าดูอยู่ข้างหลังจึงไม่กล้าบุ่มบ่ามเข้าวังไปเช่นกัน

ปีนี้พวกเขาได้ร่วมกันยื่นฎีกาฟ้องร้องรัชทายาทหลายครั้งแล้ว แต่ก็ไม่ประสบความสำเร็จเลย ตอนนี้แม้แต่ใต้เท้าเหยียนก็ยังถอยแล้วซึ่งแสดงให้เห็นว่านี่ไม่ใช่เวลาที่ดีที่จะพุ่งเป้าเล่นงานรัชทายาท

รัชทายาทกำลังจะอภิเษกสมรสแล้ว และตอนนี้ฝ่าบาททรงกำลังสำราญพระทัย ในช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อนี้จึงไม่มีใครสามารถหาเรื่องได้

หากพวกเขาต้องการโค่นล้มรัชทายาทจริงๆ เรื่องเล็กๆ น้อยๆ เหล่านี้คงทำไม่ได้…

บรรดาขุนนางในเมืองหลวงต่างก็นิ่งเงียบอย่างน่าประหลาดใจ เซี่ยผิงกั่งกำลังรอให้ใครสักคนโวยวายสร้างปัญหาขึ้นมาอยู่เลย แต่สุดท้าย…ก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้น!

เขาค่อนข้างแปลกใจ แต่รัชทายาทกลับไม่มีปฏิกิริยาอะไรทั้งนั้น สีหน้าของเขาสงบนิ่งราวกับเตรียมใจไว้แล้ว

“รัชทายาท…มีเรื่องหนึ่งที่…กระหม่อมไม่ทราบว่าควรจะกราบทูลดีหรือไม่” สีหน้าโจวเว่ยจงสับสน

หากเขาพูดออกไป เขาก็กลายเป็นคนร้ายที่ลอบแทงข้างหลัง แต่หากเขาไม่พูด เขาก็รู้สึกว่าไม่เหมาะสม

“เจ้าไปเรียนรู้คำพูดพวกนี้มาตั้งแต่เมื่อไร” ‘ไม่ทราบว่าควรจะกราบทูลดีหรือไม่’ หากไม่อยากพูดก็ไม่ควรเริ่ม เมื่อพูดขึ้นมาแล้วก็ยังลังเล คิดจะทำให้เขาอึดอัดตายหรือ

โจวเว่ยจงยิ้มอย่างละอาย “เมื่อวาน… กระหม่อมไปเป็นแขกที่บ้านตระกูลเซี่ยและบังเอิญเห็นว่าตระกูลเซี่ยกำลังจัดงานศพ…”

สีหน้าจ้าวเสวียนจิ่งตกใจและสงสัยเล็กน้อย

“งานศพนี้แตกต่างจากที่อื่น…มันจัดขึ้นปลอมๆ ใต้เท้าเซี่ยดูเหมือนจะจับน้องชายของเขาใส่โลงเพื่อสั่งสอนเขา และบอกว่าเซี่ยผิงไหวตายแล้ว แม่นางเซี่ยก็…ตายแล้วเช่นกัน ภายในเรือนหลังเล็กนั่น สาวใช้และบ่าวรับใช้ต่างก็ร่ำไห้และพูดว่า… คุณหนูใหญ่ ท่านตายอย่างน่าอนาถ…”

โจวเว่ยจงยังบีบเสียงพูดประโยคสุดท้ายราวกับกำลังร้องงิ้วกระนั้น

สีหน้าของจ้าวเสวียนจิ่งแปลกประหลาดเล็กน้อย “งานอดิเรกของเซี่ยผิงกั่งนั่นมันช่าง…”

ยากที่จะบรรยาย

“กระหม่อมรู้สึกว่ามันไม่ค่อยจะเป็นมงคลนัก” โจวเว่ยจงพูดอย่างตรงไปตรงมา

“แล้วแม่นางเซี่ยล่ะ” จ้าวเสวียนจิ่งเอ่ยถาม

“กระหม่อมไม่เห็นพระชายาพ่ะย่ะค่ะ” โจวเว่ยจงบอกตามความจริง

“เช่นนั้นนางก็น่าจะรู้และเห็นด้วยอยู่แล้ว เรื่องของพวกเขาสองพี่น้องข้าไม่สะดวกที่จะยื่นมือเข้าไปยุ่ง แต่…เรื่องน่าสนุกเช่นนี้ ทำไมไม่บอกข้าสักคำ เจ้าไปเตรียมของใช้พิธีศพแล้วส่งไปให้ตระกูลเซี่ยหน่อย” จ้าวเสวียนจิ่งครุ่นคิดเล็กน้อยก่อนจะตัดสินใจ

อัปมงคลหรือไม่เซี่ยเฉียวย่อมรู้ดีกว่าใคร

ดังนั้นเขาจึงไม่จำเป็นจะต้องทำเป็นใส่ใจและยุ่งวุ่นวายเรื่องของพวกเขาให้มาก ในเมื่อพวกเขาสองพี่น้องคิดจะทำเช่นนี้แล้ว หากเขาจะเข้าไปขัดขวางก็คงไม่ดี ไม่สู้เขาร่วมสนุกไปด้วยจะดีกว่า

โจวเว่ยจงตกตะลึงไปครู่หนึ่ง

หลังจากนั้นเขาก็รีบไปจัดการทันที

เขายังคิดว่ารัชทายาทจะสงสารแม่นางเซี่ยเสียอีก?

นึกไม่ถึงว่าจะทรงเหลวไหลไปกับเซี่ยผิงกั่งด้วย แต่เขาจะขัดรับสั่งของรัชทายาทไม่ได้ ดังนั้นเขาจึงให้คนไปจัดเตรียมของแล้วแอบส่งไปให้บ้านตระกูลเซี่ยอย่างเงียบๆ

เซี่ยผิงไหวถูกขังเป็นเวลาสองวันสองคืนเต็มๆ แล้ว

ภายในโลงศพแทบไม่มีเสียงใดๆ เลย ยกเว้นเสียงเล็บที่ครูดไม้ดังออกมาเป็นบางครั้งบางคราวเท่านั้น

พวกสาวใช้และบ่าวรับใช้แทบจะร้องไห้ออกมาจริงๆ แล้ว

“โลงนี้วางไว้นานพอแล้ว แบกโลงศพไปฝังกันเถอะ! คนที่อายุเท่านี้ตายไปแล้วจะจัดงานใหญ่นักก็ไม่ได้” เซี่ยผิงกั่ง พูดแล้วก็ตะโกนบอกคนในบ้านให้แบกโลงศพออกทางประตูหลังบ้านตระกูลเซี่ย!

กระทั่งเสียงดนตรีสำหรับงานศพก็ยังมี