ยอดเซียนหญิงทำนายชะตา - ตอนที่ 803 ฆ่าคนต้องชดใช้ด้วยชีวิต / ตอนที่ 804 ปัญหาทุกอย่างจะต้องมีทางออก

ตอนที่ 803 ฆ่าคนต้องชดใช้ด้วยชีวิต / ตอนที่ 804 ปัญหาทุกอย่างจะต้องมีทางออก
ตอนที่ 803 ฆ่าคนต้องชดใช้ด้วยชีวิต

แต่มีคนแบบไหนบ้างหรือที่คนอย่างผู้คุมจะไม่เคยพบเจอ

เมื่อต้องพบเจอกับผู้หญิงที่โผเข้าอ้อมอกแบบนี้ ปฏิกิริยาของพวกเขาที่มีกลับกลายเป็นการหัวเราะเสียงดังก่อนจะยื่นมือออกไปบีบเอวนั้นหนึ่งที แล้วเตะนางกลับไป!

“มาอยู่ที่นี่แล้วยังอยากจะออกไปอีกหรือ! ได้สิ หากเจ้าถูกตัดสินประหารชีวิต เจ้าก็ออกไปได้แน่นอน! ฮ่าๆ!” ผู้คุมไม่สนใจอะไรทั้งนั้น

แม้แต่คนที่สุภาพเรียบร้อยเมื่อต้องเข้ามาอยู่ที่นี่ ยามที่พวกเขาเผชิญหน้ากับคนเลวทรามเหล่านี้ พวกเขาก็ต้องทำให้ตัวเองน่ากลัวขึ้นเล็กน้อยเพื่อควบคุมนักโทษที่นี่ให้ได้

“ท่านพ่อของข้าเป็นขุนนางขั้นสาม ข้อเป็นพระชายาขององค์ชายสี่ หากเจ้าปล่อยข้า ข้าจะให้เงินเจ้า เงินจำนวนมากๆ…” เมื่อต่งซีอวิ๋นล้มลงกับพื้น นางก็รู้สึกว่ามีบางอย่างเคลื่อนไหวอยู่ภายในหญ้าแห้งๆ นั้น

ทันใดนั้น! หนูตัวใหญ่ตัวหนึ่งก็วิ่งผ่านมาและคลานผ่านขาของนางไปอย่างรวดเร็ว!

นางกรีดร้องครั้งแล้วครั้งเล่าพลางรีบถอยกลับมาอย่างรวดเร็วโดยไม่คำนึงถึงความเจ็บปวดบนร่างกายของตนเอง

“องค์ชายสี่จะมาช่วยข้า พวกเจ้าปล่อยข้าไปเถอะ แล้วองค์ชายสี่จะขอบใจพวกเจ้า!” ต่งซีอวิ๋นไม่รู้ว่าตนเองกำลังพูดอะไรอยู่อีกต่อไปแล้ว

ที่นี่น่ากลัวเหลือเกิน!

นางไม่อยากอยู่ที่นี่ ไม่เอา!

“ฮ่าๆ องค์ชายสี่? นั่นมันเมื่อก่อน? พวกที่มาอยู่ที่ศาลตัดสินคดีนี่นอกจากเป็นตัวร้ายแล้ว ก็ยังมีพวกเสเพลอยู่อีกจำนวนหนึ่ง มีคนแบบไหนบ้างที่พวกข้าไม่เคยเห็น เข้ามาแล้วอยากจะออกไป? ได้ ไปเอาราชโองการมาสิ!”

หลังจากที่เขาพูดจบ ผู้คุมทั้งกลุ่มก็พูดจาเสียดสีเต็มที่

ศาลตัดสินคดีนี่เป็นสถานที่แบบไหน

ตอนที่ก่อตั้งราชวงศ์ ศาลตัดสินคดีก็ถูกก่อตั้งขึ้นมา เพราะความกังวลว่าเจ้าหน้าที่ตัวเล็กๆ ของศาลาว่าการจะไม่กล้าสร้างปัญหาและไม่สามารถคลี่คลายคดีใหญ่ๆ เหล่านั้นได้ ซึ่งมันทำให้ผู้คนตกตะลึง!

แม้ว่าที่นี่จะจับพวกโจรสลัดและหัวขโมยเล็กๆ ด้วยก็จริง แต่อันที่จริงนักโทษที่มีจำนวนมากกว่าก็คือพวกผู้มีอำนาจที่ชอบเล่นพรรคเล่นพวกพวกนั้นต่างหาก!

ตำแหน่งขุนนางสูงสุดของศาลตัดสินคดีนั้นจะได้รับการแต่งตั้งจากองค์ฮ่องเต้ ไม่ว่าเวลาไหนเขาก็สามารถนำตราเข้าวังเพื่อขอเข้าเฝ้าฮ่องเต้ได้เสมอ!

ศาลตัดสินคดีจัดการคดีฆาตกรรมที่ยากต่อการสอบสวน และไม่มีหน้าที่ตรวจสอบเจ้าหน้าที่ขุนนางทั้งหลาย แต่ในราชสำนักไม่มีใครสักคนที่จะไม่รู้สึกเกรงกลัวศาลตัดสินคดี เพราะกลัวว่าลูกไม่เอาไหนของตนเองจะแอบไปก่อกรรมทำชั่วอะไรเอาไว้ แล้วตกไปอยู่ในมือของศาลตัดสินคดี!

แม้ว่าองค์ชายสี่จะเสด็จมาด้วยตนเองจริงๆ พระองค์ก็ไม่สามารถเอาคนออกไปได้ทันทีหรอก!

นี่เป็นครั้งแรกที่ต่งซีอวิ๋นถูกคนจำนวนมากขนาดนี้เยาะเย้ยถากถาง

ผู้คนเหล่านั้นจ้องมองนางอย่างไร้ยางอาย เหยียบย่ำศักดิ์ศรีของนางจนจมธุลีดิน

ไม่เพียงเท่านั้น…

ในชั่วพริบตานางก็เห็นวิญญาณไม่ถ้วนอยู่ที่นี่…ลอยอยู่รอบตัวนาง!

ต่งซีอวิ๋นตกใจจนต้องขดตัวกลม

“นางเป็นพวกสมองมีปัญหาจริงๆ เข้ามาวันแรกก็บ้าเสียแล้ว ช่างไร้ประโยชน์จริงๆ ข้าจำได้ว่าก่อนหน้านี้มีเด็กผู้หญิงอายุเท่าๆ กันเข้ามาที่นี่ใช่ไหม คนนั้นยังไม่บ้าเลย”

“พวกนางอายุเท่ากัน รอให้ตัดสินคดีแล้ว ค่อยเอาพวกนางมาขังไว้ด้วยกัน จะได้ประหยัดที่หน่อย”

หลังจากที่รัชทายาทเข้ามาทำงานที่ศาลตัดสินคดี ความเร็วในการจัดการคดีก็พุ่งสูงขึ้นมาก ทุกๆ เดือนจะมีคนใหม่เข้ามาที่คุกนี้เป็นจำนวนมาก หากไม่ประหยัดที่ไว้หน่อย เกรงว่าคุกนี้คงจะไม่พอขัง

แน่นอนว่าความผิดฐานฆ่าคนย่อมต้องชดใช้ด้วยชีวิต แม่นางน้อยคนนี้ก็อาจถูกตัดสินประหารชีวิตเช่นกัน

แต่นั่นก็ต้องรอจนผ่านฤดูใบไม้ร่วงไปแล้ว นั่นก็อีกตั้งสามหรือสี่เดือนทีเดียว

อย่างไรก็ตาม หากครอบครัวของคนผู้นี้คิดจะใช้เงิน พวกเขาก็สามารถชดใช้ความผิดบางส่วนได้ แต่โทษตายนั้นหนักหนาเกินไป จึงต้องใช้เงินเป็นจำนวนมาก และถึงแม้จะไถ่โทษตายได้ก็เปล่าประโยชน์ เพราะยังหนีโทษเป็นไปไหนไม่ได้ วันเวลาที่เหลืออยู่ก็จะยิ่งยากลำบาก

โดยทั่วไปแล้ว การปล่อยให้พวกเขาตายอย่างมีศักดิ์ศรีก็ยังดีกว่าการส่งพวกเขาไปทำงานหนักในเหมืองที่เหมือนกับตายทั้งเป็น

ดังนั้นส่วนมากแล้วหากคนในครอบครัวของตระกูลใหญ่มาที่ศาลตัดสินคดี พวกเขาจะเลือกใช้เงินเพื่อซื้อวิธีตายมากกว่า

การลากออกไปตัดหัวเป็นเรื่องน่าอับอายเกินไปสำหรับตระกูล ดังนั้น…

คาดว่าบิดาของแม่นางน้อยตรงหน้านี้คงจะใช้เงินเพื่อปล่อยให้นางตายอยู่ในคุกเมื่อเวลานั้นมาถึง ก็พอจะอุ่นใจได้บ้าง

ตอนที่ 804 ปัญหาทุกอย่างจะต้องมีทางออก

ผู้คุมขังต่งซีอวิ๋นไว้แล้วเรียบร้อยแล้วก็จากไป แต่ต่งซีอวิ๋นบัดนี้ก็จะพอจะมองเห็นวิญญาณได้รางๆ อยู่ ดังนั้นนางจึงส่งเสียงร้องไม่หยุด จนทำให้คนอื่นๆ ที่อยู่ในคุกรู้สึกไม่พอใจอย่างมาก

หลังจากรวบรวมพยานหลักฐานเสร็จแล้ว สิ่งของต่างๆ ถูกส่งผ่านขึ้นไปทีละชั้น จนเจ้านายระดับสูงได้ประทับตราแล้ว จึงเป็นการตัดสินลงโทษอย่างสมบูรณ์

ฆ่าคนต้องชดใช้ด้วยชีวิต ประหารชีวิตหลังฤดูใบไม้ร่วง

หลังจากคดีสิ้นสุดลงแล้ว ผู้คุมขังก็นำตัวต่งซีอวิ๋นย้ายไปที่ห้องขังในเรือนจำหญิง

ตอนนี้ก็ผ่านไปสองวันแล้ว ดวงตาของนางสะอาดขึ้นมาก และมองไม่เห็นสิ่งเหล่านั้นอีกต่อไป สภาพจิตใจของนางจึงดีขึ้นกว่าเดิมเล็กน้อย

นางเข้าไปในห้องขังด้วยอาการหวั่นใจ

ในห้องขังมีผู้หญิงผมเผ้ากระเซอะกระเซิงนั่งหมอบอยู่คนหนึ่ง ผมของผู้หญิงคนนั้นปิดหน้าปิดตาจนหมด นางไม่ขยับเยื้อนราวกับใกล้จะตายแล้วกระนั้น

“เปลี่ยน…เปลี่ยนไปที่อื่นได้ไหม…” นางหวาดกลัวมากจริงๆ

“ลูกเจี๊ยบอย่างเจ้าใจกล้าไม่เบาเลยนะ ยังกล้าเรียกร้องอะไรมากมายอีก ไม่มีที่ไหนอีกแล้ว มีแค่ที่นี่จะอยู่หรือไม่อยู่ หากเจ้าทนไม่ไหวก็ให้เอาหญ้าแห้งผูกคอตัวเองตายไปซะ!” ผู้คุมหญิงยิ้มเยาะก่อนจะจากไป

พวกนางล้วนเป็นนักโทษที่ทำความผิดมหันต์ ตายไปก็สมควรแล้ว

ต่งซีอวิ๋นตัวสั่นสะท้านเล็กน้อย จากนั้นนางก็หลบไปอยู่อีกมุมหนึ่ง

แล้วผู้หญิงที่ผมเผ้ากระเซอะกระเซิงนั้นก็เงยหน้าขึ้นมา

ต่งซีอวิ๋นเห็นแสงที่สะท้อนจากดวงตาคู่นั้นจางๆ มันช่างดูน่ากลัวมาก นางรวบรวมความกล้าแล้วเอ่ยว่า “ท่าน…ท่านพ่อของข้าเป็นขุนนาง เขาจะช่วยข้าได้แน่นอน ต่อ ต่อให้เขาจะช่วยไม่ได้ เขาก็จะใช้เงินเพื่อช่วยไม่ให้ข้าตาย…หากท่านพ่อของข้าส่งอะไรมา ข้า…ข้าสามารถแบ่งให้เจ้าได้นิดหน่อยนะ…”

นางยังไม่เชื่อว่านางจะจบลงแบบนี้

ปัญหาทุกอย่างจะต้องมีทางออกสิ!

แต่แล้วผู้หญิงคนนั้นก็ยืนขึ้น

นางดูเหมือนวิญญาณที่ชั่วร้ายตนหนึ่งก็ไม่ปาน ผมเผ้าของนางยุ่งเหยิงและเนื้อตัวของนางก็มีกลิ่นเหม็น นางเดินเข้ามาทีละก้าว

“เป็นเจ้า…เป็นเจ้า!” ทันใดนั้นนางก็พุ่งตัวเข้ามา

นางบีบคอต่งซีอวิ๋นทันที พออ้าปากได้ก็กัดลงไปบนใบหน้าของต่งซีอวิ๋นอย่างดุเดือด!

“กรี๊ด!”

เสียงกรีดร้องไม่สามารถดึงดูดความสนใจใดๆ ในที่นี้ได้

มีการต่อสู้ในห้องขังทุกวัน นักโทษที่ถูกคุมขังที่นี่ หากไม่ใช่พวกที่จะถูกประหารก็เป็นนักโทษที่ถูกตัดสินขังคุกตลอดชีวิต ซึ่งล้วนแต่เป็นโทษหนัก พวกเขาจะทรมานกันอย่างไรก็แล้วแต่เลย

ยิ่งกว่านั้น หลังจากที่นักโทษถูกกักขังมาเป็นเวลานาน คนที่อยู่ในนั้นก็จะมีพลังรุนแรงมาก หากไม่เอะอะโวยวายเสียบ้าง ก็เกรงว่าจะมีความคิดอะไรแผลงๆ ขึ้นมาได้

ไม่นานนักใบหน้าของต่งซีอวิ๋นก็เละเทะเต็มไปด้วยเลือด

ผู้หญิงคนนั้นยิ้มอย่างมืดมน “ที่แท้ก็มีวันที่เจ้าตกมาอยู่ในมือของข้าด้วย! สมน้ำหน้า! ฮ่าฮ่าฮ่า สมน้ำหน้า!”

“ข้าคิดถึงใบหน้าของเจ้าทั้งวันทั้งคืน คิดไปคิดมาก็เสียใจที่ถูกเจ้าหลอกใช้ตอนนั้น!”

“แต่มันก็ไม่มีประโยชน์ที่ข้าจะมานั่งเสียใจภายหลัง ข้าแก้แค้นไม่ได้ ข้าระบายความเกลียดชังออกไปไม่ได้ ข้าได้แต่สาปแช่งตลอดทั้งวัน ด่าทอเจ้าทั้งวัน ที่แท้สวรรค์ก็ลืมตา ได้ยินข้าเสียที!”

“ฮ่า! โทษประหาร ข้าได้ยินแล้วว่าเจ้าเป็นนักโทษประหาร!”

“…”

น้ำเสียงของนางแหบแห้งและดุร้ายราวกับภูเขาไฟที่ถูกกดไว้เป็นเวลานานระเบิดปะทุออกมา และไฟที่ลุกโชติช่วงนั้นสามารถกลืนกินต่งซีอวิ๋นได้เลย

แต่ต่งซีอวิ๋นไม่รู้ว่าคนตรงหน้านางเป็นใคร และก็ไม่รู้ว่าตนเองไปล่วงเกินคนในคุกตั้งแต่เมื่อไร

หลังจากถูกทุบตี กัด เตะ และถีบไปเต็มๆ สองวัน นางจึงเพิ่งจะนึกออกว่าผู้หญิงคนนั้นคือ…ซย่าหย่าอวิ๋น

ต่งซีอวิ๋นไม่เคยคิดว่าตนเองจะตกไปอยู่ในเงื้อมมือของคนแบบนี้

ยิ่งนึกไม่ถึงว่านางจะกลายเป็นอย่างนี้

นางเพิ่งจะถูกขังแค่ไม่นานเองนี่?

แล้วนางเล่า!

ชั่วขณะนั้นต่งซีอวิ๋นหมดหวังอย่างสิ้นเชิง