ยอดเซียนหญิงทำนายชะตา - ตอนที่ 825 พาลพาโล / ตอนที่ 826 จ่ายไม่ไหว

ตอนที่ 825 พาลพาโล / ตอนที่ 826 จ่ายไม่ไหว
ตอนที่ 825 พาลพาโล

อวี๋เซียนลุกขึ้นแล้วก็สาวเท้าขึ้นเวทีไปในทันที

นักแสดงที่อยู่ข้างบนเวทีทุกคนต่างก็ตกใจ และหันมองไปยังเจ้าของผู้ดูแลร้านที่ตกตะลึงไปเล็กน้อยเช่นกัน

“ไม่ต้องร้องแล้ว ไม่ต้องร้องแล้ว รำทวนได้ไร้เรี่ยวแรงมาก พวกเจ้าไปที่หลังเวที แล้วข้าจะสอนวิธีใช้ทวนยาวในสนามรบให้พวกเจ้าเอง!” อวี๋เซียนเอะอะโวยวายขึ้นมาแล้วก็ผลักไสพวกเขาไปที่ด้านหลังทันที

“…” เฝิงหยิงหยิงถึงกับอึ้งงันไป

เซี่ยเฉียวเองก็คิดไม่ถึงว่าอวี๋เซียนจะตรงไปตรงมาเช่นนี้ นางไม่เพียงแต่จะไล่คน แต่ยังแสดงท่าทางรำคาญพวกเขาด้วย

พวกเขาเป็นคนร้องงิ้ว ที่ฝึกมาก็คือการเปล่งเสียงและท่าทาง อาวุธที่อยู่ในมือก็ไม่ใช่อาวุธจริงๆ เล่นได้ขนาดนี้ก็นับว่าดีมากแล้ว!

แต่ในเมื่ออวี๋เซียนก็ออกหน้าขนาดนี้แล้ว จะให้นางที่มาด้วยกันนั่งอยู่เฉยก็คงไม่ดี

“ถอยหลังไปอีกหน่อย” เซี่ยเฉียวลุกขึ้นและจ้องมองไปยังพวกเขา “หากใครยังจะขึ้นเวทีอีก ต่อไปข้าจะให้ท่านพ่อของข้ามาฟังงิ้วที่นี่บ่อยๆ ให้พวกเจ้ากลัวตายไปเลย”

มุมปากอวี๋เซียนกระตุกทันที

ผู้ดูแลร้านร้อนใจแล้ว “นี่พวกท่านทำอะไรน่ะ! แม่นางคิดว่าโรงงิ้วเหอเต๋อของเราไม่มีใครคอยหนุนหลังอย่างนั้นหรือ หากพวกท่านยังเหลวไหลไม่เลิก ก็อย่าได้โทษข้าเลย ข้าจะเรียกใครมาโยนพวกท่านออกไป!”

“ท่านพ่อของข้าคือเซี่ยหนิวซาน“ เซี่ยเฉียวยืนอยู่ที่เดิมด้วยร่างที่แบบบางแทบปลิวลม แต่คำพูดของนางกลับทำให้คนตกใจกลัวยิ่งนัก

“…” ผู้ดูแลร้านแข้งขาอ่อนแรงไปในทันทีพลางหันกลับไปมองนาง

เขาตะลึงงันไปชั่วขณะ

เขากลืนน้ำลาย “ไม่ทราบว่าโรงงิ้วเหอเต๋อของเรามีตรงไหนที่ทำผิดพลาดไป วันหน้าข้าน้อยจะต้องเตรียมของขวัญไปขอขมาที่จวนของท่านแน่ เพียงแต่ตอนนี้…ขอให้แม่นางเซี่ยปล่อยโรงงิ้วของข้าไปเถอะนะขอรับ!”

เขาไม่สงสัยในคำพูดของเซี่ยเฉียว

ไม่มีผู้หญิงคนใดในโลกนี้กล้าที่จะปลอมตัวทำเป็นว่าที่พระชยารัชทายาทหรือคนครอบครัวของนางหรอก

เขาทำงานอยู่ที่โรงงิ้วเหอเต๋อนี้ ในแต่ละวันก็มักจะได้พบผู้มีเกียรติคนใหญ่คนโตอยู่เสมอๆ ต่อให้เป็นพวกที่แต่งตัวเรียบๆ เข้ามา เขาก็ยังพยายามที่จะยิ้มให้อย่างเต็มที่ หากเขาไม่รู้จักว่าอีกฝ่ายเป็นใครก็จะไม่กล้าล่วงเกินพวกเขา

นอกเสียจากว่าโรงงิ้วเหอเต๋อจะมีเหตุผล

“พวกนางร้องเพลงมานานเกินไปแล้ว ข้าก็แค่อยากให้พวกนางได้พักบ้างไม่ได้หรือ” น้ำเสียงของเซี่ยเฉียวราวกับน้ำพุที่ใสสะอาด แต่กลับไม่รู้สึกถึงความอบอุ่น

ส่วนลูกค้าคนอื่นๆ ที่อยู่ที่นั่นก็ไม่พอใจเช่นกัน

หญิงสาวผู้นี้บอกว่าบิดาของนางก็คือเซี่ยหนิวซาน ดังนั้นจึงไม่จำเป็นต้องเดาว่านางเป็นใคร

ได้ยินว่าว่าที่พระชายารัชทายาทเป็นผู้หญิงที่มีความสามารถและจิตใจดีงาม แต่ตอนนี้ดูแล้ว…เรียกได้ว่าเป็นพวกไม่มีเหตุผล คนอื่นเขากำลังร้องเพลงอยู่บนเวทีดีๆ แต่นางกลับโวยวายสร้างปัญหาขึ้นมา ช่างพาลพาโลจริงๆ!

สีหน้าผู้ดูแลเหนื่อยหน่าย ในใจเขาเต็มไปด้วยคำพร่ำบ่น หลังจากที่อดทนอดกลั้นอยู่สักพัก เขาก็เพียงแต่กว่าพูดขึ้นมาว่า “ไม่ทราบว่าแม่นางเซี่ยต้องการให้พวกนางพักนานแค่ไหนหรือขอรับ”

“พักจนกว่าสิ่งที่อยู่ข้างบนจะตกลงมา” ใบหน้าเซี่ยเฉียวสงบนิ่ง

ไม่ต้องพูดถึงผู้ดูแลร้าน แม้แต่อวี๋เซียนเองที่ได้ฟังคำพูดของเซี่ยเฉียวแล้วก็รู้สึกว่าคำพูดเหล่านี้ฟังดูเป็นการรังแกคน แต่…

มันจะต้องมีเหตุผลแน่!

“แม่นางเซี่ย…พวกเราเปิดกิจการทำการค้าไม่ง่ายเลย ข้าขอร้องล่ะ ท่านปล่อยพวกเราไปเถอะนะขอรับ…”

ปัง! เขายังไม่พูดไม่ทันจบ อยู่ๆ ดีก็ได้ยินเสียงดังแทรกขึ้นมา เมื่อเขาหันไปมองบนเวทีก็เห็นว่าแผ่นกระดานที่แต่เดิมห้อยอยู่เหนือศีรษะตกลงมาและกระแทกตรงกลางเวทีพอดี!

ส่วนนักแสดงของเขาก็บังเอิญถูกอวี๋เซียนผลักออกไปด้านข้างพอดี

สิ่งนั้นตกลงมาแทบเท้าของพวกเขา เฉียดไปเพียงเล็กน้อยเท่านั้น!

ผู้ดูแลร้านตกตะลึงเล็กน้อย ขณะที่ลูกค้าคนอื่นๆ สะดุ้งตกใจทันที

ดวงตาของอวี๋เซียนเป็นประกายทันที “ตกแล้ว ตกลงมาแล้วจริงๆ เห็นไหม ข้าก็ว่าอยู่ดีๆ แม่นางเซี่ยจะโกหกพวกเจ้าไปเพื่ออะไร หนึ่ง สอง สาม ชีวิตของพวกเจ้าสามคนรอดมาได้หวุดหวิด ยังไม่รีบขอบคุณแม่นางเซี่ยอีก?”

ท่าทางของอวี๋เซียนดูมีความสุขมากเกินไปหน่อยแล้ว

เวทีของพวกเขาถูกกระแทกจนพังแบบนี้ ไหนเลยวันนี้พวกเขาจะยังทำการค้าได้อีก

ตอนที่ 826 จ่ายไม่ไหว

นักแสดงทั้งสามคนก็ตกใจกลัวเช่นกัน พวกเขายังอยู่ที่เดิมไม่กล้าที่จะขยับเขยื้อนเคลื่อนไหว

เซี่ยเฉียวเหลือบมองวิญญาณที่อยู่ด้านบน

มีกันเยอะ แต่หลังจากที่ทำของหล่นลงมาแล้ว พวกเขาก็หนีออกไปข้างนอกทันที

เซี่ยเฉียวรู้สึกว่าวิญญาณพวกนี้มีอะไรผิดปกติ นางเอ่ยขึ้นทันทีโดยไม่คิดอะไรมากอีก “อาจารย์อวี๋ ท่านอยู่เป็นเพื่อนหยิงเหนียงนะ ข้ามีธุระ…”

“พวกข้าไปกับท่านด้วย!” อวี๋เซียนรีบร้องบอกทันที “ร่างกายของเจ้าแบบนี้ หากบังเอิญมีเรื่องขึ้นมาจะทำอย่างไร ร่างกายของข้าไม่ต่างอะไรกับผู้ชาย หากท่านต้องการความช่วยเหลือจากข้าก็บอกได้เลย”

เมื่อครู่นี้นางเห็นว่าสีหน้าของเซี่ยเฉียวเปลี่ยนไปเล็กน้อย ก็ไม่รู้ว่าเพราะสาเหตุใด

นางเกรงว่ามันจะเป็นเรื่องเร่งด่วน เช่นนั้นนางก็ไม่สามารถปล่อยให้เซี่ยเฉียวออกโรงคนเดียวได้

แม่นางเซี่ยผู้นี้เคยโกรธเซี่ยผิงไหวจนเกือบจะเป็นลมมาแล้ว…

อวี๋เซียนรู้สึกว่าเซี่ยเฉียวเป็นเกล็ดหิมะบนภูเขาน้ำแข็งที่สวยงามและไร้ที่ติ แต่เปราะบางมาก

แค่สัมผัสเบาๆ ก็แตกสลายได้แล้ว

อวี๋เซียนเองก็ไม่คิดที่จะพูดอะไรกับผู้ดูแลอีก นางกระโดดข้ามแผ่นกระดานนั้นออกมาทันทีก่อนจะคว้าแขนเฝิงหยิงหยิงตามเซี่ยเฉียวออกไป

ภายในโรงงิ้ว ผู้คนจำนวนมากกำลังอยู่ในความสับสน พวกเขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเกิดอะไรขึ้น…

ในเมื่อพวกอวี๋เซียนต้องการติดตามมาด้วย เซี่ยเฉียวก็ไม่ได้ห้าม

“สายตาของท่านดีมาก บอกว่าแผ่นไม้จะตกลงมา มันก็ตกลงมาจริงๆ ข้ารู้สึกว่าการติดตามท่านในวันนี้น่าจะมีเรื่องอะไรสนุกๆ” อวี๋เซียนเอ่ยเป็นนัยๆ พลางเกาศีรษะตนเอง

นางเป็นพวกทำอะไรเถื่อนๆ หยาบคายเหมือนกับเด็กคนหนึ่งมาตั้งแต่ยังเล็ก และนางรู้สึกได้ว่าเรื่องที่เซี่ยเฉียวทำจะต้องแตกต่างจากที่เด็กผู้หญิงธรรมดาทั่วไปทำกัน!

เซี่ยเฉียวมองนางด้วยสายตาแปลกๆ “อาจจะไม่ใช่เรื่องสนุก แต่น่ากลัว ท่านยังอยากจะตามไปด้วยไหม”

“แน่นอนอยู่แล้ว เด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ อย่างท่านยังไม่กลัว…ข้า…ย่อมไม่กลัวแน่นอนอยู่แล้ว” ความสนใจของอวี๋เซียนกลับมาอีกครั้ง

การเดินเล่นในสวนและซื้อของเป็นเรื่องที่…น่าเบื่อมากจริงๆ

ตอนนี้เซี่ยเฉียวต้องการทิ้งนางและเฝิงหยิงหยิงไปทำอย่างอื่น นั่นย่อมเป็นไปไม่ได้อย่างแน่นอน

ตกลงกันแล้วนี่ว่าคุณหนูใหญ่เซี่ยจะออกไปเดินเล่นกับพวกนาง

อวี๋เซียนยืนกรานหนักแน่นมาก

“ก็ได้ เช่นนั้นก็ตามมา” เซี่ยเฉียวเองก็ไม่ห้ามแล้ว

นางแค่ตามวิญญาณพวกนั้นไป

วิญญาณเจ็ดหรือแปดตนน่าจะยังอายุไม่มากตอนที่ตาย พวกเขาล้วนแต่เป็นวัยรุ่นกันทั้งนั้น

หลังจากออกมากจากโรงงิ้วแล้ว พริบตาเดียวพวกเขาก็เข้าไปในร้านขายของเก่า ลูบ ๆ คลำๆ ไปรอบๆ แล้วเริ่มเลื่อยของอีกครั้ง

คราวนี้เป็นชั้นวางของ

ของที่อยู่ในมือของวิญญาณโดยทั่วไปจะมีผลเพียงเล็กน้อยเท่านั้น อย่างมากก็แค่ทำให้เกิดลม ทำให้คนรู้สึกคันๆ มีอาการได้เพียงเล็กน้อยเท่านั้น

ความสามารถของเลื่อยนี้ก็เหมือนกัน ไม่ได้แข็งแกร่งมาก แต่กลับมีผลบางอย่าง

มันกลับสามารถสร้างร่องรอยขึ้นมาได้จริงๆ

เซี่ยเฉียวก็ไม่ได้รีบร้อน นางเพียงแค่รออยู่ด้านใน

เจ้าของร้านขายของโบราณนี้ไม่ค่อยพอใจเท่าไรนัก แต่เขาก็ไม่กล้าพูดหรือถามอะไรมาก สายตาของเขาก็จับจ้องพวกนางอยู่เป็นระยะๆ

อวี๋เซียนและเฝิงหยิงหยิงยิ่งงุนงงสงสัย

อาจเป็นเพราะวิญญาณเจ็ดแปดตนเหล่านี้รวมตัวกันทำให้มีพลังมาก ยังไม่ทันถึงสองเค่อ เซี่ยเฉียวก็เห็นว่าตรงที่พวกเขากำลังจัดการเริ่มเป็นรอยมากแล้ว

นางจึงพูดกับเจ้าของร้าน “นำของทุกอย่างในตู้ใบนี้ลงมาหน่อย ข้าอยากจะดูให้ละเอียดกว่านี้”

“…” เปลือกตาของผู้ดูแลร้านสั่นไม่หยุด

แม่นางน้อยผู้นี้รู้หรือไม่ว่าชั้นวางนี้มีของวางอยู่กี่ชิ้น!

“จะดูทั้งหมดเลยหรือ ไม่สู้แม่นางเลือกสักสองชิ้น ข้าจะหยิบมันลงมาให้ดูก่อน…” เจ้าของร้านดูท่าทางน่าสงสาร

เซี่ยเฉียวส่ายศีรษะ “พี่ชายใหญ่ของข้าเป็นเจ้าหน้าที่ของศาลตัดสินคดี ท่านสงสัยว่าข้าจะจ่ายไม่ไหวใช่หรือไม่”

“…” เมื่อเจ้าของร้านได้ยินว่าเป็นศาลตัดสินคดี ใจของเขาก็สั่นรัวทันทีและไม่กล้าถามอะไรอีก จากนั้นเขาก็สั่งให้คนเอาของทั้งหมดบนชั้นวางลงมาทันที

ครืด…โครม!