ยอดเซียนหญิงทำนายชะตา - ตอนที่ 827 ง่อยเปลี้ยเสียขา / ตอนที่ 828 ตาม!

ตอนที่ 827 ง่อยเปลี้ยเสียขา / ตอนที่ 828 ตาม!
ตอนที่ 827 ง่อยเปลี้ยเสียขา

หลังจากย้ายของลงมาแล้ว สักพักก็มีเสียงดังมาจากทางตู้นั้น

พอหันกลับไปมองก็พบว่าขาตู้ข้างหนึ่งของตู้ใบนั้นหักอย่างกะทันหันโดยไม่ทราบสาเหตุ ชั้นวางของทั้งหมดสูญเสียความสมดุลและล้มลงทันทีจนทำให้เจ้าของร้านสะดุ้งโหยงด้วยความตกใจ!

“นี่มัน…ชั่วร้ายจริงๆ” อวี๋เซียนมองดูด้วยความงงงัน

ใบหน้าน้อยๆ ของเฝิงหยิงหยิงเองก็ซีดขาวด้วยความไม่เข้าใจ แต่นางมักจะรู้สึกว่ารอบกายมีแต่ความอึมครึม

พวกนางมองเห็นอย่างชัดเจนว่าเดิมทีขาตู้ก็ยังอยู่ดี ไม่ได้มีรอยแตกร้าวอะไรเลยสักนิด แล้วจู่ๆ จะมาหักได้อย่างไร!

แปลกจริงๆ ราวกับว่า…มีอะไรที่มองไม่เห็นกำลังแฝงอยู่กับผู้คนอย่างไรอย่างนั้น!

นอกจากนี้ ภายในวันนี้วันเดียวเรื่องแบบเดียวกันก็เกิดขึ้นสองครั้งแล้ว!

“แม่ แม่นางท่านนี้ ถูกใจชิ้นไหนหรือขอรับ ข้า ข้าลดราคาให้ท่านร้อยละสามสิบเลย!” เจ้าของร้านแทบจะร้องไห้ออกมาเมื่อมองดูสมบัติล้ำค่าของเขาพวกนั้นที่รอดพ้นภัยพิบัติมาได้

ของบนชั้นวางพวกนี้ล้วนแต่ราคาสูงมาก ทั้งยังเปราะบางแตกหักง่ายอย่างยิ่ง หากพวกมันทั้งหมดล้มคว่ำลงมา ค่าความเสียหายก็จะเกินหมื่นตำลึง!

เขาไม่ได้พูดเกินจริง มันเป็นของเก่าทั้งหมด!

บางชิ้นยังเป็นของที่ผู้สูงศักดิ์ได้สั่งจองเอาไว้แล้วด้วย!

ต่อให้เขาลดราคาลงมาครึ่งหนึ่ง…เซี่ยเฉียวก็ไม่มีเงินซื้อหรอก

ในเมื่อเรื่องราวคลี่คลายไปแล้ว นางก็จากไปทันทีโดยไม่แม้แต่จะหันหลังกลับมามอง

อย่างไรก็ตามคราวนี้วิญญาณทั้งเจ็ดแปดตัวนั้นก็ไม่ได้เตร็ดเตร่ไปที่อื่นอีกแล้ว พวกเขากลับติดตามนางมาและส่งเสียงพูดคุยกันจ้อกแจ้กจอแจ

“เมื่อครู่นี้นางยื่นมือเข้ามาแทรกแซง คราวนี้ก็เอาอีกแล้ว นางรู้ได้อย่างไรว่าพวกเราจะเลื่อยขาตู้น่ะ?”

“ไม่ใช่ว่านางมองเห็นพวกเราหรอกนะ? ข้าได้ยินมาว่า…ในเมืองหลวงมีปรมาจารย์ที่เก่งมาก และยังสามารถรู้แจ้งหยินหยางด้วย…”

“พี่น้องวางใจได้ ข้าเคยไปสืบมาแล้ว ปรมาจารย์ท่านนั้นแก่มากแล้ว แล้วเจ้าดูสิ…แม่นางคนงามคนนี้…ให้ข้ามองอย่างไร…ก็แค่เรื่องบังเอิญเท่านั้นกระมัง บางคนก็มีสัมผัสเฉียบคมมาตั้งแต่เกิด”

“หากอย่างนั้นพวกเรายังจะเล่นกันอีกไหม”

“หรือว่า…จะติดตามนาง?”

“…”

หลังจากนั้นเหล่าวิญญาณทั้งหลายก็ล้อมรอบตัวนางทันที

มีวิญญาณตนหนึ่งยกเลื่อยขึ้นมาด้วยท่าทางชั่วร้ายก่อนจะเอ่ยยิ้มๆ ว่า “พวกเราทำให้นางเดินขาเป๋ดีไหม”

วิญญาณตนอื่นๆ ก็พากันพยักหน้ารัวๆ ด้วยความตื่นเต้น

ง่อยเปลี้ย แถมยังเป็นสาวงามที่ง่อยเปลี้ยเสียด้วย ตอนที่นางเดินกะเผลกๆ ไปมาจะต้องน่าสนุกอย่างแน่นอน!

วิญญาณเหล่านั้นก็พุ่งเข้าหาเซี่ยเฉียวหวังจะลงมือกับนาง

แต่ทันทีที่มือของพวกเขาสัมผัสเซี่ยเฉียว มันก็อ่อนปวกเปียกและตัวของพวกเขาก็เด้งออกไปอย่างรวดเร็ว

“นาง นางเป็นสัตว์ประหลาด! เจ็บ!” วิญญาณทั้งแปดตกอกตกใจ ต่างพากันจ้องมองเซี่ยเฉียวด้วยความโกรธเกรี้ยว

เซี่ยเฉียวถึงกับพูดไม่ออก นางต่างหากที่เป็นผู้เสียหาย!

สัตว์ประหลาด? ใครกันแน่ พวกเขาไม่รู้เลยหรือ

พวกเขาลงมือรนหาที่ตายเอง เจ็บแค่นี้นับเป็นอะไรด้วยหรือ พวกเขายังคิดที่จะทำให้นางพิการเสียด้วยซ้ำ!

“จู่ๆ ข้าก็รู้สึกหนาวเย็นขึ้นมา” เฝิงหยิงหยิงลูบแขนของนาง “วันนี้แดดดีออกอย่างนี้ หรือว่าข้าจะไม่สบายเสียแล้ว”

นางพูดจบก็เอามือแตะหน้าผากตนเอง

แต่…นางก็ไม่เวียนหัวนี่?

“ข้าก็ด้วย เมื่อครู่นี้…เหมือนกับมีก้อนน้ำแข็งอยู่ตรงหน้า มันเย็นมาก และรู้สึกน่ากลัวเล็กน้อย” อวี๋เซียนเองก็รู้สึกผิดปกติเช่นกัน

เมื่อนึกถึงเหตุการณ์ประหลาดเมื่อครู่นี้ ทั้งสองคนก็รู้สึกไม่สบายใจเล็กน้อย “คุณหนูใหญ่ นี่ออกจะผิดปกติไปหน่อยนะ?”

วิญญาณทั้งแปดมีลักษณะที่แตกต่างกันไป

หนึ่งในนั้นถูกปกคลุมด้วยน้ำแข็ง และทั้งร่างวิญญาณของเขาเต็มไปด้วยน้ำค้างแข็ง

มีวิญญาณตนหนึ่งที่ดูเหมือนถูกไฟคลอกตาย ทั้งร่างของเขาเละเทะไปหมด ส่วนตนอื่นๆ ก็ไม่ได้ดีไปกว่ากันเท่าไรนัก

“ข้าจะต้องกลับไปที่รถม้าเพื่อเอาของบางอย่าง” เซี่ยเฉียวเอ่ย

คนที่รู้ว่าเซี่ยเฉียวรู้แจ้งหยินหยางนั้นมีไม่มาก แต่ก็ยังพอมีอยู่บ้าง เพียงแต่ปกติแล้วนางจะเก็บเนื้อเก็บตัวไม่ค่อยแสดงออก จึงไม่ค่อยเป็นปัญหา

ด้วยสถานการณ์ปัจจุบัน เซี่ยเฉียวเองก็ไม่อยากนิ่งเฉย นางจึงอธิบายอย่างตรงไปตรงมา “ข้าโตมาในวัดเต๋า ก็เลยได้เรียนรู้วิชามาบ้าง ข้ารู้สึกได้ว่ามีวิญญาณอยู่รอบตัว ดังนั้นพวกเจ้าจึงได้รู้สึกอึดอัดไม่สบายตัว และเรื่องทั้งสองที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้ก็เป็นฝีมือพวกเขาเช่นกัน”

“…” เฝิงหยิงหยิงตกใจจนขนลุกซู่!

ตอนที่ 828 ตาม!

เมื่ออวี๋เซียนได้ยินที่เซี่ยเฉียวพูด นางก็ตกใจในทีแรก จากนั้นก็ระงับความตื่นเต้นเล็กน้อยเอาไว้ก่อนจะเอ่ย “ข้ารู้ว่าจะต้องมีวิญญาณบนโลกนี้แน่ ตอนที่ข้ารีบเดินทางเข้าเมืองหลวงนั้น ข้าพบเจอเรื่องแปลกๆ ไม่น้อยเลยทีเดียว…”

“ดังนั้นตอนนี้พวกเรา…จะหาวิธีจับพวกเขาหรือว่าจะไปเชิญปรมาจารย์มาดีล่ะ” อวี๋เซียนรีบถามทันที

นางรู้จักปรมาจารย์อยู่คนหนึ่ง ปรมาจารย์ท่านนั้นให้คำชี้แนะแก่นางจนนางได้อยู่ที่บ้านตระกูลเซี่ย

น่าเสียดายที่เทพเซียนผู้นั้นหายไปในพริบตาเดียว จนถึงตอนนี้นางก็ยังไม่ได้พบอีกเลย

เซี่ยเฉียวเปิดเผยความสามารถของตนเองแล้วจึงได้นำยันต์สีเหลืองที่พกไว้ออกมาแล้วโจมตีออกไปทันที

วิญญาณพวกนั้นก็ไม่ได้โง่ เมื่อพวกเขาได้ยินสิ่งที่พวกเซี่ยเฉียวกำลังพูดคุยกัน พวกเขาก็รีบพากันหนีไปทันที

ส่วนยันต์สีเหลืองนั้นก็ดูเหมือนจะปลิวไปตามลม ลอยขึ้นๆ ลงๆ ไปตามทิศทางของวิญญาณ

หลังจากนั้นไม่นาน ลวดลายบนยันต์สีเหลืองก็ดูคล้ายกับจะตกลงมาบนร่างวิญญาณ แล้วกระดาษสีเหลืองก็กลายเป็นเศษร่วงหล่นลงกับพื้นไม่ขยับเขยื้อนเคลื่อนไหวอีกต่อไป

เมื่อมียันต์สีเหลืองเช่นนี้แล้ว ไม่ว่าวิญญาณจะไปที่ไหน นางก็จะสามารถติดตามไปได้

หากนางไม่พบไม่เจอวิญญาณที่ก่อกรรมทำชั่วพวกนี้ก็ไม่เป็นไรหรอก แต่หากนางเห็นแล้วกลับไม่สนใจ มันจะไม่เป็นผลดีต่อร่างกายนาง

ในเมื่อนางเป็นผู้ฝึกตนและเรียนวิชาเพื่อจัดการกับวิญญาณพวกนี้แล้ว ย่อมไม่อาจนิ่งเฉยอยู่ได้

“วิญญาณพวกนี้ไม่ธรรมดา ข้าคิดว่าจะติดตามไปสำรวจสถานการณ์ดูก่อน แล้วค่อยคิดอีกที่ว่าจะจัดการอย่างไร” เซี่ยเฉียวเอ่ยจริงจัง

บางครั้งเมื่อต้องพบเจอกับสถานการณ์เช่นนี้ เซี่ยเฉียวลงมือจัดการเองก็ได้

แต่ตอนนี้สถานการณ์ต่างออกไปจากเดิม หลังจากที่นางสำรวจแล้ว ค่อยพาจ้าวเสวียนจิ่งไปด้วยเพื่อหล่อเลี้ยงบำรุงพลังปราณมังกรของเขา ต่อไป…

เมื่อขุนจนอ้วนก็ค่อยใช้การได้

ปราณมังกรของเขาในตอนนี้…จิ๊ หากนำมาวาดยันต์ก็ให้ผลได้ไม่ดีเท่าไรนัก

เซี่ยเฉียวลูบจมูกของตนเองด้วยเคร่งขรึมจริงจังเล็กน้อย

อวี๋เซียนมีหรือจะยอมปล่อยให้เซี่ยเฉียวไปคนเดียว นางคว้าเซี่ยเฉียวไว้ไม่ยอมปล่อย จะติดตามไปด้วยให้ได้

เฝิงหยิงหยิงเองก็ไม่เคยได้ประสบพบเจอเรื่องวิญญาณอะไรพวกนี้มาก่อน แค่นางได้ยินก็ขนลุกขนพองด้วยความขี้ขลาดแล้ว แต่นางก็ยังคงกัดฟันจะติดตามไปด้วยเพื่อหาประสบการณ์

พวกนางกลับไปนั่งรถม้า เซี่ยเฉียวถือเข็มทิศไว้และติดตามไปยังทิศที่เข็มทิศชี้บอก

พวกนางออกนอกเมืองไปด้วยเหตุนั้น

ขณะที่เดินทางไปตามถนนสายหลัก เข็มทิศก็ยังขยับเคลื่อนไหวไม่หยุด

พวกนางนั่งรถม้าเกือบสองชั่วยามกว่าจะหยุดลง

ว่ากันตามจริง เซี่ยเฉียวเองก็คาดไม่ถึงว่าจะออกมาไกลขนาดนี้

“ดูจากตอนนี้ คืนนี้เกรงว่าคงกลับไปไม่ทันแล้ว…” เซี่ยเฉียวขมวดคิ้วมุ่น นี่นับเป็นปัญหาเล็กๆ สำหรับการจัดการเรื่องวิญญาณพวกนี้ ตัวแปรมากมาย นางและอวี๋เซียนค้างอ้างแรมข้างนอกก็ไม่เป็นปัญหาอะไรหรอก แต่เฝิงหยิงหยิงนี่สิ…

เกรงว่าเวินหลันเฉิงคงจะโกรธไม่เบา

เฝิงหยิงหยิงเองก็ค่อนข้างกังวลสับสน แต่นางก็ไม่ได้มีเจตนาจะกล่าวโทษเซี่ยเฉียวแต่อย่างใด

เป็นนางที่อยากตามมาเอง

“น่าจะไม่เป็นไรหรอก…มีอาจารย์อวี๋อยู่ด้วย หลันเฉิงน่าจะวางใจได้หน่อย…” เฝิงหยิงหยิงกัดฝันพูด

จะให้วางใจนั้นคงเป็นไปไม่ได้

นางมีชีวิตอยู่มานานขนาดนี้ นอกจากตอนที่เดินทางเข้าเมืองหลวงแล้ว ก็ไม่เคยค้างอ้างแรมข้างนอกเลย

“ข้าหาวิธีส่งจดหมายกลับไปบอก” เซี่ยเฉียวครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก็หยิบกระดาษกับพู่กันออกมาจากตะกร้าไม้ไผ่เพื่อเขียนจดหมาย แล้วมัดมันไว้กับอานม้าก่อนจะลูบหลังม้า “กลับไปทางเดิม กลับบ้านไปหาพ่อข้า…”

“แม่นางเซี่ย เจ้าแน่ใจหรือว่ามันจะเข้าใจ!” อวี๋เซียนอดสงสัยไม่ได้

“ประโยคหลังน่าจะไม่เข้าใจหรอก แต่กลับบ้านไม่น่าจะเป็นปัญหาอะไร“ เซี่ยเฉียวพยายามให้ความมั่นใจแก่ตนเอง

หลังจากเดินทางมาเป็นชั่วยาม นางก็รู้สึกว่าสถานการณ์ไม่ค่อยดี แต่นางก็ติดตามมาแล้ว หากจะให้กลับไปอีกก็เสียแรงเปล่า อีกอย่าง ยันต์สีเหลืองของนางเองก็มีเวลาจำกัด พรุ่งนี้นางคงตามหาวิญญาณพวกนี้ไม่เจอแน่

ไม่มีทางเลือกอื่น นอกจากต้องตามต่อไป