ยอดเซียนหญิงทำนายชะตา - ตอนที่ 831 ครึ่งเซียนดูลายมือ / ตอนที่ 832 เจ้าโจรพวกนี้

ตอนที่ 831 ครึ่งเซียนดูลายมือ / ตอนที่ 832 เจ้าโจรพวกนี้
ตอนที่ 831 ครึ่งเซียนดูลายมือ

เฝิงหยิงหยิงอดหัวเราะพรวดออกมาไม่ได้ นางคิดว่าใบหน้าท่าทางจริงจังของเซี่ยเฉียวนั้นน่ารักมากจริงๆ

เซี่ยเฉียวเบนหน้าไปทางอื่นและเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย “ถึงอย่างไรข้าก็ถือว่าเป็นผู้ฝึกตนครึ่งหนึ่ง เมื่อพบเจอกับเรื่องอยุติธรรมแบบนี้ ข้าย่อมต้องลงมือแสดงฝีมือกำราบให้ผีน้อยพวกนั้นหลาบจำอยู่แล้ว”

“ปกติแล้วพี่หญิงเซี่ยคงจะอ่านนิยายไม่น้อยเลยล่ะสิ?” เฝิงหยิงหยิงปิดปากหัวเราะไม่หยุด ตอนนี้นางไม่รู้สึกกลัวเลยสักนิด

เซี่ยเฉียวจริงจังมาก “เจ้าไม่เชื่อ?”

“เชื่อสิ” เฝิงหยิงหยิงไว้หน้านาง “แต่พวกเราถูกกักขังไว้แล้ว”

นางโตมาในวัดเต๋า การที่นางรู้สึกถึงวิญญาณได้ย่อมเป็นเรื่องปกติธรรมดา แต่การแสดงฝีมือกำราบนี่…พี่หญิงเซี่ยเป็นแค่ศิษย์ธรรมดาๆ คนหนึ่ง นางอาจจะ…เพ้อฝันไปหน่อย

เซี่ยเฉียวรู้สึกว่าตนเองถูกดูถูก

“การที่พวกเราถูกกักขังไว้เป็นเรื่องปกติ หลังจากพระอาทิตย์ลับเหลี่ยมเขา พลังหยินเพิ่มขึ้นพลังหยางลดลง ข้ามัวแต่ติดตามวิญญาณจึงได้เข้ามาที่นี่โดยไม่ได้ระวัง…”

“อืม” เฝิงหยิงหยิงพยักหน้า “ข้าเข้าใจ พี่หญิงเซี่ย มีข้ากับพี่หญิงอวี๋อยู่เป็นเพื่อนท่านด้วย ท่านไม่ต้องกลัว”

“…” เซี่ยเฉียวเบิกตาโต

กลัว?! นางหรือจะกลัว! เป็นไปไม่ได้!

นางไม่ได้โกรธ! หญิงสาวไม่รู้ความ นางไม่รู้ว่านางมีความสามารถแค่ไหนซึ่งเป็นเรื่องปกติ

แต่…

แววตาของเฝิงหยิงหยิงช่างใสซื่อบริสุทธิ์ จนทำให้เซี่ยเฉียวรู้สึกว่าความนับถือตนเองของนางถูกเหยียบย่ำลงไปกับพื้น

จะพูดว่านางเป็นอย่างไรก็ได้ทั้งนั้น แต่หากจะพูดว่าความสามารถของนางใช้ไม่ได้ อย่างนั้น…นางไม่ยอม

เซี่ยเฉียวนั่งขัดสมาธิแล้วโบกมือเรียกเฝิงหยิงหยิง “ครึ่งเซียนจะดูลายมือให้เจ้าดีไหม”

“ครึ่งเซียน? พี่หญิงเซี่ย ทำไมท่านยังทำตัวเหมือนพวกต้มตุ๋นหลอกลวงด้วยเล่า” แววตาของเฝิงหยิงหยิงเป็นประกายขึ้นมาทันที “พี่หญิง ท่านทำนายให้ข้า ข้าก็จะทำนายให้ท่านด้วย ข้ามองคนแม่นมากนะ!”

มุมปากเซี่ยเฉียวกระตุกไม่หยุด สายตาก็จ้องนางเขม็ง

“เจ้าจะทำนายให้ข้า?” นางโตมาขนาดนี้ก็เพิ่งเคยจะพบคนที่กล้าพูดอย่างนี้เป็นคนแรก

“ใช่สิ ถึงอย่างไรก็แค่ทำนายเล่นๆ เท่านั้น…” พอนางพูดจบก็เห็นว่าใบหน้าสงบนิ่งของเซี่ยเฉียวดูเหมือนจะพังทลายลงเล็กน้อย นางงุนงงอยู่บ้างก็เลยเอ่ยขึ้น “หรือว่า…ให้ข้าเริ่มก่อน”

นางจับมือของเซี่ยเฉียวขึ้นมา

นิ้วมือของนางแตะบนฝ่ามือของเซี่ยเฉียวไปมา “มือของท่านสวยมาก แสดงว่าท่านจะต้องไม่เคยทำงานหนักอะไรมากมายมาตั้งแต่เล็ก ตรงนี้เป็นตุ่มไต…ดูเหมือนว่า…ท่านจะได้มาจากการเขียนหนังสือสินะ? ยังมีตรงนี้อีก ท่านแม่ของข้าบอกว่าคนที่มีมือหนามีบุญวาสนา ดังนั้นพี่หญิงเซี่ย ชะตาชีวิตของท่านจะต้องดีแน่ จริงสิ ตรงใจกลางฝ่ามือนี้ก็มีสีแดงระเรื่อ พี่หญิงจะต้องไม่ด่วนจากไปไวหรอก ท่านวางใจเถอะ!”

“…” เซี่ยเฉียวเก็บมือกลับมาอย่างเชื่องช้า

สายตาของนางมองไปยังตะกร้าไม้ไผ่ของตนเอง

เมื่อครู่นี้ข้างในนั้นมีป้ายทำนายดวงชะตาของนางอยู่สองอัน

มันคืองานของนาง

“พูดได้ดี แต่ยังไม่ละเอียดพอ” เซี่ยเฉียวพูดด้วยเสียงทุ้มต่ำ “การดูลายมือจะดูแค่นี้ได้อย่างไร แน่นอนว่าของพวกนี้จะต้องดูอยู่แล้ว แต่…ยังจะต้องดูอย่างอื่นร่วมด้วย…”

เซี่ยเฉียวพูดออกมาได้แค่ครึ่งทางก็คร้านจะพูดต่อ

เวลาดูเส้นลายมือให้คนที่ไม่ได้มีปัญหาอะไร โดยทั่วไปการมองแค่ลักษณะภายนอกก็เพียงพอแล้ว

ยกตัวอย่างเช่นเฝิงหยิงหยิง

ลักษณะกระดูกของนางดี สีหน้าผิวพรรณของนางก็ดีเช่นกัน หน้าผากอิ่มเต็ม อวัยวะทั้งห้าบนใบหน้ามีลักษณะที่ดี พลังจิตยอดเยี่ยม ดีไปหมดทุกอย่าง ดังนั้นยิ่งไม่ต้องพูดถึงเส้นลายมือของนาง ซึ่งมันก็ดีมากเช่นกัน นางจะต้องมีบิดามารดาที่รักใคร่ปรองดอง แม้ว่าครอบครัวจะไม่ได้ร่ำรวย แต่นางก็มีกินมีใช้ไม่ขาดมือตั้งแต่เด็ก

เดิมทีการดูเส้นลายมือและโหงวเฮ้งนี้ก็เกี่ยวข้องกับสิ่งแวดล้อมและสภาพจิตใจอยู่แล้ว

มือของเฝิงหยิงหยิงทั้งนุ่มละเอียดหอมอุ่นเหมือนหน่อไม้ในฤดูใบไม้ผลิ ฝ่ามืออวบอิ่มชุ่มชื้น ใจกลางฝ่ามือเป็นแอ่ง นางจะต้องมั่งคั่งร่ำรวยอยู่แล้ว

ต่อให้พูดคำดีๆ อีกมากมาย ก็สรุปได้คำเดียวว่า ดี!

ดังนั้นต่อให้พูดดีสักเท่าไรก็จะทำให้คนรู้สึกว่าไม่มีประโยชน์อยู่ดี

บนโลกใบนี้คนที่มองหาใครสักคนมาทำนายดวงชะตาให้ นอกจากจะอยากได้ยินเรื่องดีๆ แล้ว อันที่จริง…พวกเขาจะสนใจฟังเรื่องไม่ดีพวกนั้นมากกว่า

“พี่หญิงเซี่ย ท่านเชื่อข้า สายตาของข้าดีมากนะ” เฝิงหยิงหยิงส่ายมือของตนเองไปมา “ท่านดูสิผิวพรรณของข้าก็ดี ข้าจะได้จับเงินทองของดีไว้ในมือ ท่านว่าใช่หรือไม่”

ตอนที่ 832 เจ้าโจรพวกนี้

เซี่ยเฉียวรู้สึกว่าตนเองเจอของแข็งเข้าให้แล้ว

แต่นางก็ไม่สามารถโต้แย้งอะไรได้ เส้นลายมือของเฝิงหยิงหยิงเป็นรูปวงแหวน ซึ่งจับเงินทองบุญวาสนาได้เหมือนที่นางพูดขึ้นมา

“ใช่” เซี่ยเฉียวพยักหน้าอย่างยอมรับชะตากรรม “เจ้าทำนายได้แม่นจริงๆ”

“แน่นอนล่ะ” เฝิงหยิงหยิงแย้มยิ้ม

แล้วอวี๋เซียนก็กลับมาในเวลานั้นพอดี

“ข้าก็ยังออกไปไม่ได้! จำทางยากเหลือเกิน แล้วพวกเราจะรอให้คนอื่นมาตามกลับไปน่ะหรือ” อวี๋เซียนเอ่ยถาม “แล้วหากว่าม้าตัวนั้นถูกขโมยไปกลางทางเล่า พวกเราจะทำอย่างไรดี มันจะจำทางกลับไปได้จริงๆ หรือ”

“ได้สิ” เซี่ยเฉียวเชื่อมั่นในตนเอง

“อืม แต่หากไม่ได้ก็ไม่ได้น่ากลัวอะไร ข้าเห็นแล้วว่าที่นี่มีไม้หวายอยู่มากทีเดียว เอามาทำเป็นเชือกยาวๆ พรุ่งนี้ค่อยลองใหม่อีกที เขาลูกนี้ไม่ได้ใหญ่ หากจะออกไปก็คงไม่ได้ยากนัก” ก็แค่ป่าทึบเล็กๆ เท่านั้น จะกักขังนางไว้ได้หรือ

“…” เซี่ยเฉียวรู้สึกเหมือนถูกโจมตีอีกครั้ง “พรุ่งนี้ตอนที่พลังหยางมากพอแล้ว ข้าจะใช้เข็มทิศนำพวกเจ้าออกไป”

ตอนนี้เข็มทิศใช้การไม่ได้

ตอนนี้พลังหยินชั่วร้ายรุนแรง บรรยากาศก็ผิดปกติ ดังนั้นตอนนี้เข็มทิศจึงบอกทางได้ไม่ถูกต้อง

อวี๋เซียนและเฝิงหยิงหยิงพยักหน้าตอบรับนาง

“แม่นางเซี่ย ท่านไม่ต้องรู้สึกกดดันให้มากหรอก พวกเราเลือกเองก็ย่อมยอมรับได้” อวี๋เซียนเอ่ยขึ้นหลังจากผ่านไปสักพัก

เซี่ยเฉียวหรือสึกเหนื่อยใจจริงๆ

ทำไมนางจึงต้องปลอมตัวเป็นโม่ชูเซิง

นี่ก็เป็นเหตุผลหนึ่ง!

หน้าตาและท่าทางของนางก็แค่หญิงสาวคนหนึ่ง จะไปข่มใครก็ไม่ได้เลย แม้แต่จ้าวเสวียนจิ่งเองตอนที่เขาพบกับนางเป็นครั้งแรกก็ยังคิดว่านางเป็นพวกต้มตุ๋นหลอกลวงไม่มีความสามารถ แถมยังจะจับนางส่งทางการอีกด้วย!

คนพวกนี้มีตาหามีแววไม่!

ท้องฟ้ามืดลงเล็กน้อย เซี่ยเฉียวมองไปรอบๆ อยู่ตลอดเวลา สถานการณ์ก็ยังเรียบร้อยดี

นางก็เลยกินอะไรเล็กน้อยเพื่อรองท้องกับพวกนาง

ส่วนในเวลานี้เวินหลันเฉิงก็ไปถึงบ้านตระกูลเซี่ยเพื่อรับคู่หมั้นของเขากลับบ้านแล้ว

“พวกคุณหนูใหญ่ยังไม่กลับมาเลยขอรับ…” พ่อบ้านเองก็ร้อนใจเล็กน้อย “ปกติเวลาออกไปข้างนอก หากมืดค่ำแล้วยังไม่กลับก็จะส่งคนขับรถกลับมาบอกที่บ้าน…”

เซี่ยผิงกั่งกลับมาพร้อมกับเวินหลันเฉิง พอเขาได้ยินอย่างนั้นก็สั่งการทันที “ส่งคนไปตามหาที่ตลาดหน่อย”

หลังจากนั้นเวินหลันเฉิงก็เข้าไปรอในห้อง

เขานั่งรอแล้วรอเล่าเป็นชั่วยามก็ยังไม่ได้ยินข่าวอะไร

“คุณชายใหญ่! แย่แล้วขอรับ ม้ากลับมาแล้ว แต่คุณหนูใหญ่ไม่ได้กลับมาด้วย! แล้วยังมีจดหมายมาอีก!” พ่อบ้านเองก็ไม่กล้าอ่านจดหมายนั้น แต่เขาก็รู้สึกได้ถึงความผิดปกติ

คงจะไม่ได้พบกับพวกโจรเข้าหรอกนะ?

จดหมายนี้ส่งมาเรียกเงินค่าไถ่?!

เจ้าโจรพวกนี้!

หลังจากที่เขาก่นด่าไปมากมายในใจก็นึกขึ้นมาได้ว่านายท่านก็ทำอาชีพนี้มาก่อน เขาจึงได้รีบเอ่ย “คุณชายใหญ่ ท่านรู้จักคนเยอะ รีบดูสิว่ามันเป็นใครหน้าไหนที่กล้าทำเรื่องลักเล็กขโมยน้อยในเมืองหลวงเช่นนี้โดยไม่ดูตาม้าตาเรือ!”

“…” เวินหลันเฉิงเหลือบมองพ่อบ้านเล็กน้อย

พ่อบ้านคนนี้เป็นคนใจกล้าคนหนึ่งเลยทีเดียว

เซี่ยผิงกั่งเปิดจดหมายออกอ่านด้วยท่าทีสงบนิ่ง

หลังจากที่เขาอ่านจดหมายจบแล้วก็ส่งให้เวินหลันเฉิงอ่านต่อ เวินหลันเฉิงกวาดสายตาอ่านจดหมายอย่างรวดเร็วหนึ่งรอบ จากนั้นเขาก็เอ่ยขึ้นด้วยความงุนงงเล็กน้อย “ไล่ตามวิญญาณหมายความว่าอย่างไร”

ในจดหมายมีข้อความเพียงไม่กี่อักษร แม่นางเซี่ยบอกว่านางเห็นเด็กท่าทางแปลกๆ จำนวนหนึ่ง ดังนั้นจึงได้ไล่ตามไป แต่กลับติดตามไปไกล ตอนนี้กลับมาไม่ได้ และเตรียมที่จะค้างอ้างแรมข้างนอก พรุ่งนี้ก็จะกลับมา

ตอนที่เซี่ยเฉียวเขียนจดหมายนางยังไม่รู้ตัวว่าตนเองถูกกักขังเสียแล้ว จึงมาได้บอกว่ากลางคืนจะน่ากลัวอกสั่นขวัญแขวนอะไร

นอกจากนี้ เซี่ยเฉียวยังวาดเส้นทางด้านนอกคร่าวๆ และบอกเซี่ยผิงกั่งว่าบนรถม้ามีของดื่มกินอยู่ด้วย ซึ่งไม่มีปัญหาสำหรับหนึ่งคืน