ยอดเซียนหญิงทำนายชะตา - ตอนที่ 845 ท่านเซียน / ตอนที่ 846 ซ่อนไว้ได้ตลอดไป

ตอนที่ 845 ท่านเซียน / ตอนที่ 846 ซ่อนไว้ได้ตลอดไป
ตอนที่ 845 ท่านเซียน

เซี่ยผิงกั่งเหลือบมองคนอื่นๆ เล็กน้อย แต่น่าเสียดายที่ฟ้ามืดจนเขามองเห็นไม่ชัดว่าคนอื่นๆ มีสีหน้าท่าทีอย่างไรกันบ้าง

เขานิ่งคิดไปเล็กน้อยก่อนจะออกหน้าเอ่ยกับรัชทายาท “ฝ่าบาท หรือว่าให้คนอื่นๆ ถอยออกไปไกลๆ หน่อยดีไหม”

รัชทายาทเองก็เข้าใจความคิดของเขาจึงไม่ได้ห้าม

เหล่าองครักษ์ล้อมวงกันโดยรักษาระยะห่างจากเซี่ยเฉียวพอสมควร ตอนนี้พวกเขาก็คงจะไม่ได้ยินอะไรแล้ว

“ตอนที่ปรมาจารย์โม่สอบปากคำพวกวิญญาณก็มักจะใช้ยันต์คาถาข่มขู่พวกเขา พูดอะไรรุนแรงหน่อย เจ้าอย่าได้มัวแต่ทำตัวเป็นสาวน้อย แค่พูดอะไรรุนแรงหน่อยก็ได้แล้ว” เซี่ยผิงกั่งชี้แนะนาง

เซี่ยเฉียวพยักหน้า

จากนั้นนางก็หันไปพูดกับวิญญาณแบบที่ได้รับการชี้แนะมา “รีบสารภาพมาเร็วๆ ไม่เช่นนั้นทำให้วิญญาณเจ้าดับสูญ”

“ถูกต้อง แบบนี้แหละ” เซี่ยผิงกั่งพยักหน้า

จ้าวเสวียนจิ่งเม้มปากของเขาเล็กน้อย เวลานี้เขามองอย่างไรก็รู้สึกว่าว่าที่พี่ภรรยาของเขาช่างโง่เขลานัก

คนโง่เขลาเช่นนี้จะมีน้องสาวที่ฉลาดและมีไหวพริบแบบเซี่ยเฉียวได้อย่างไร หรือว่าที่พี่ภรรยาคนนี้ถูกเก็บจากภูเขามาเลี้ยง?

เดิมทีวิญญาณนั้นก็ถูกยันต์ของเซี่ยเฉียวกักขังไว้อย่างแน่นหนาอยู่แล้ว เมื่อเขาได้ยินคำพูดของก็เอ่ยขึ้นอย่างอ่อนแรง “พวก…พวกเราติดตามท่านเซียน…”

“พี่ใหญ่ เขาบอกว่าเขาเป็นลิ่วล้อของท่านเซียน” เซี่ยเฉียวถ่ายทอดคำพูดอย่างตั้งใจ

เซี่ยผิงกั่งนิ่วหน้า “หากอย่างนั้นเจ้าถามเขาหน่อยว่าท่านเซียนที่ว่าเป็นใคร เป็นหรือตายไปแล้ว ซ่อนอยู่ที่ไหน ทำไมต้องทำร้ายคนด้วย!”

เซี่ยเฉียวถ่ายทอดคำพูดต่อไป นางดูไม่รู้เรื่องรู้ราว

เซี่ยผิงกั่งถอนหายใจ น้องสาวของเขาโง่เง่าเหลือเกิน เขาต้องสอนคำต่อคำทีเดียว

วิญญาณตนนั้นหวาดกลัวตัวสั่นเทา แต่ก็ยอมให้ข้อมูลแต่โดยดี “ท่านเซียนก็เหมือนกับพวกเรา…แต่ท่านเซียนก็เก่งกาจมาก พวกเราจะแข็งแกร่งขึ้นเรื่อยๆ หากติดตามเขา…ตอนที่ท่านเซียนยังมีชีวิตอยู่ ข้าได้ยินมาว่าเขายังเป็นโจรใหญ่แห่งเจียงหยาง…เมื่อใครไม่เชื่อฟัง เขาก็จะกลืนกินพวกเรา เขา เขามีของรักของหวงที่ร้ายกาจมากด้วย…”

เซี่ยเฉียวเคร่งขรึมลงไปเล็กน้อย

สามารถเรียกวิญญาณมาได้มากมายขนาดนี้ เกรงว่าคงจะไม่ใช่วิญญาณธรรมดาๆ แล้ว

“ในเมื่อลูกพี่ของพวกเจ้าร้ายกาจขนาดนี้ ทำไมตอนนี้เขาถึงไม่ปรากฏตัวล่ะ” เซี่ยเฉียวเอ่ยถามอีก

ตั้งแต่ตอนที่วิญญาณอดอยากตนนี้ถูกเซี่ยเฉียวจับไว้ วิญญาณตนอื่นๆ ก็หนีไปไกลแล้ว

ดูเหมือนพวกเขาจะนึกไม่ถึงว่านางจะมีความสามารถขนาดนี้

พวกเขาพากันหลบออกไปและจับตาดูจากระยะไกลแทน

วิญญาณอดอยากตนนั้นหยุดพูด ร่างวิญญาณก็สั่นเทาดูอ่อนแออย่างยิ่ง เซี่ยเฉียวครุ่นคิดเล็กน้อย “เขาถูกคุมขังอยู่ที่ไหนสักแห่งและไม่สามารถเคลื่อนไหวได้ใช่หรือไม่”

คิดไปคิดมาก็รู้สึกว่าไม่ถูกต้องอีก หากเขาไม่สามารถเคลื่อนไหวได้ แล้วจะเรียกวิญญาณมากมายอย่างนี้มาได้อย่างไร

“ท่านเซียนนั้นสามารถกลืนกินเจ้าทั้งเป็นได้ ส่วนข้าก็สามารถทำให้เจ้าเกิดเป็นคนจนทุกชาติไป ทุกครั้งต้องตายเพราะความอดอยากยากจน” เซี่ยเฉียวคุยโม้โดยที่สีหน้าไม่เปลี่ยนเลยสักนิด

นางไม่มีความสามารถอย่างนั้นหรอก

นางไม่ใช่ท่านยมบาลเสียหน่อย

แต่นางก็เป็นผู้รู้แจ้งหยินหยาง และก็น่าจะเป็นผู้วิเศษสูงส่ง สำหรับวิญญาณตนนี้แล้ว ในใจเขาจะต้องรู้สึกหวาดกลัวอยู่บ้างล่ะ

ทันทีที่ได้ยินเช่นนั้นวิญญาณก็เผยสีหน้าหวาดกลัวออกมาอย่างที่คาดจริงๆ

อดตายไปทุกชาติ!

เขาไม่ต้องการ!

ความรู้สึกหิวมันทุกข์ทรมานจริงๆ ร่างกายของเขาเหมือนหลุมที่เติมเท่าไรก็ไม่เต็ม เขารู้สึกขาดอะไรบ้างอย่างอยู่เสมอ!

“แม้ว่าท่านเซียนจะถูกกักขังอยู่ในโลง แต่เขามีทายาท…ทายาทของเขาสามารถพาเขาไปจับพวกเราได้…” วิญญาณอดอยากหวาดกลัวยิ่งนัก

เซี่ยเฉียวประหลาดใจ เดิมทีนางคิดว่าเรื่องนี้เป็นเรื่องของพวกวิญญาณเท่านั้น ไม่คิดว่าจะเกี่ยวข้องกับคนเป็นด้วย

“หมายความว่า คืนนี้ทายาทของเขาไม่อยู่ ดังนั้นแม้ว่าท่านเซียนของเจ้าจะรู้ว่าพวกเรามา แต่เขาก็ไม่สามารถออกมาฆ่าคนได้?” เซี่ยเฉียวยิ้มน้อยๆ

เวลานี้เป็นยามดึกน้ำค้างแรงพลังหยินเข้มข้น ตอนนี้ไม่สามารถลงมือได้ เมื่อกลางวันมาถึง ความแข็งแกร่งของเขาจะลดลงอย่างมากอย่างแน่นอน

เพียงแต่นางจะต้องรู้ให้ได้ว่าทายาทผู้นี้เป็นใคร

ตอนที่ 846 ซ่อนไว้ได้ตลอดไป

เสียงของวิญญาณอดอยากยิ่งเบาลงเรื่อยๆ

เซี่ยผิงกั่งเห็นเซี่ยเฉียวยิ้มน่ากลัวอย่างนั้นก็กลัวว่านางจะลืมไปว่าตนเองเป็นใคร เขารีบเอ่ยขึ้นทันที “ถามพอสมควรแล้วกระมัง ที่จริงเจ้าไม่ต้องกังวลเรื่องนี้หรอก พรุ่งนี้พวกเราส่งคนไปตามปรมาจารย์โม่มา แล้วเราค่อยเล่าสถานการณ์ให้ปรมาจารย์โม่ฟังอย่างละเอียด ที่เหลือค่อยให้นางจัดการก็ได้แล้ว”

“…” เซี่ยเฉียวหัวเราะหึๆ “ท่านชอบหาว่าข้าไร้ประโยชน์ไม่ใช่หรือ…”

พอตอนนี้ข้ามีประโยชน์ขึ้นมาแล้ว กลับจะให้คนอื่นจัดการ?

“เจ้าเพิ่งจะอายุเท่าไรเอง เรื่องแบบนี้ปล่อยให้ผู้ใหญ่อย่างปรมาจารย์โม่จัดการไปเถอะ เจ้าไม่ต้องกังวลไปหรอก!” เซี่ยผิงกั่งเอ่ย

เรื่องน่าอายแบบนี้เขายังพูดออกมาอีก

นางสามารถจับวิญญาณได้ก็ไม่ถูก ไม่สามารถจับวิญญาณได้ก็ไม่ดี ทำไมสวรรค์ไม่ส่งสายฟ้าลงมาฟาดใส่เซี่ยผิงกั่งให้ตายไปเสียเลย ฮึ

เซี่ยเฉียวไม่พูดอะไรมาก นางหยิบยันต์แผ่นหนึ่งพร้อมขวดกระเบื้องออกมาอย่างระมัดระวังแล้วเก็บวิญญาณไปทันที

วิญญาณตนอื่นที่เห็นเช่นนั้นก็ยิ่งไม่กล้าเข้าใกล้มากขึ้นไปอีก ได้แต่ทำแลบลิ้นปลิ้นตาอยู่รอบๆ

ค่ำคืนนี้เกิดเรื่องประหลาดอะไรขึ้นบ้าง พวกเขาต่างก็เห็นกันหมด

เรื่องสัตว์ร้ายนั้นก็แล้วไปเถอะ พอถึงครึ่งคืนหลัง ดอกไม้สีขาวกลุ่มหนึ่งก็ลอยมาจากที่ใดไม่รู้ และดอกไม้สีขาวกำลังลอยล่องอยู่บนท้องฟ้าพร้อมกับดวงไฟเร่าร้อน ยิ่งดูน่ากลัวเข้าไปอีก ทุกคนต่างก็แน่ใจแล้วว่าที่แห่งนี้ผิดปกติ

รอจนตะวันขึ้น

ลมก็หยุดพัด

แสงอาทิตย์ค่อยๆ ปรากฏขึ้นสาดส่องผืนดิน วิญญาณบางตนที่กลัวแสงอาทิตย์ก็พากันหลบไป ที่เหลืออยู่ก็ดูหมดพลังไป

เซี่ยเฉียวที่ได้หลับไปประมาณกว่าชั่วยามในครึ่งคืนหลังก็ยังไม่ค่อยกระปรี้กระเปร่านัก แต่ถึงอย่างไรนางก็ยังดูดีกว่าเฝิงหยิงหยิงที่นอนไม่หลับเลยสักนิด

“เฉียวเอ๋อร์พอจะรู้ไหมว่าปรมาจารย์โม่อยู่ที่ไหน” จ้าวเสวียนจิ่งถามทั้งๆ ที่รู้อยู่แล้วเพราะมีจุดประสงค์บางอย่าง

“รู้สิ อยู่ที่หอส่องชะตา” เซี่ยเฉียวตอบไปตามเรื่อง

“เหลวไหล” เซี่ยผิงกั่งกลับโต้แย้งนางออกมาทันที “เมื่อคืนข้าไปเคาะประตูเรียกอยู่ตั้งนาน นางไม่อยู่ที่นั่นเลย ปรมาจารย์ไม่ไปไหนมาไหนไร้ร่องรอย วันนี้ก็เกรงว่าจะยังตามหานางไม่พบ…”

เซี่ยเฉียวนึกไม่ถึงว่าเซี่ยผิงกั่งจะไปหาปรมาจารย์โม่ด้วย นางคิดเล็กน้อยก่อนจะเอ่ย “พี่ชายใหญ่ไปเคาะประตูตอนกลางดึก คนอื่นคงคิดว่าท่านจะไปปล้นเขาน่ะสิ คนดูแลร้านก็คงจะกลัวท่านจนไม่กล้าพูดความจริง ประเดี๋ยวข้ากับอาจารย์อวี๋และหยิงเหนียงกลับไปด้วยกัน แล้วถือโอกาสไปตามปรมาจารย์โม่มาที่นี่เสียเลย วิญญาณที่นี่ชั่วร้ายมาก รีบจัดการเสียจะดีกว่า ต่อไปจะได้ไม่ไปทำร้ายคนอื่นอีก”

จะต้องมีคนคอยเฝ้านอกป่านี้ไว้ด้วยสักจำนวนหนึ่งเผื่อว่าทายาทคนนั้นจะมาแอบพา ‘ท่านเซียน’ ออกไป

คนอื่นมองไม่เห็นวิญญาณ และวิญญาณเหล่านั้นก็ไปไหนมาไหนได้ตามใจชอบ หากช้าไปสักวัน ข้างนอกอาจจะมีคนตายเพิ่มขึ้นอีกก็ได้

นางยังต้องการหาตัวผู้ร้ายในทันที แต่ก็ต้องย้อนกลับไปที่หอส่องชะตาก่อนอยู่ดี

จะต้องใช้ของพวกนั้น

นางเองก็ไม่รู้ว่าวิญญาณพวกนั้นแต่ละตนร้ายกาจแค่ไหน เพื่อป้องกันไม่ให้เกิดความผิดพลาด…นางย่อมต้องกลับไปเตรียมของใช้เครื่องมือที่สะดวกมือที่สุดไว้ก่อน

เซี่ยผิงกั่งไม่เชื่อคำพูดของนาง

ตอนนั้นผู้ดูแลร้านไม่ได้ดูเหมือนกำลังโกหกเขาเลย…

แต่เขายังไม่ได้ทันได้พูดอะไร รัชทายาทก็พูดขึ้นมาเสียก่อน “ดีเลย แต่ระหว่างทางอย่าลืมให้ปรมาจารย์พักผ่อนให้ดีเสียหน่อย เมื่อพลังพร้อม จะได้ไม่เกิดข้อผิดพลาดตอนจับวิญญาณ”

ไปกลับที่นี่ใช้เวลาหลายชั่วยามทีเดียว

นางสามารถหลับเอาแรงขณะนั่งบนรถม้าได้

“อืม ข้าไปเดี๋ยวนี้ล่ะ ฟ้ายังไม่สว่างดี ข้าจะพยายามให้ปรมาจารย์มาเร็วๆ หน่อย” เซี่ยเฉียวยิ้มให้จ้าวเสวียนจิ่งดูสง่างามอ่อนโยน แต่กลับมีแววตาแห่งความเจ้าเล่ห์เล็กน้อยวาบผ่านดวงตาของนาง

นางสามารถซ่อนตัวตนนี้เอาไว้ได้ตลอดไป