ยอดเซียนหญิงทำนายชะตา - ตอนที่ 859 มีที่มาอย่างไร / ตอนที่ 860 ผลกรรม

ตอนที่ 859 มีที่มาอย่างไร / ตอนที่ 860 ผลกรรม
ตอนที่ 859 มีที่มาอย่างไร

เซี่ยเฉียวแอบหน้าแดงด้วยความเขินอาย

จากนั้นนางก็ทำหน้านิ่งก่อนจะหันไปมองวิญญาณที่ถูกวิญญาณทหารมัดเอามือไพล่หลังเอาไว้

“บอกมาเถอะว่าทำอะไรไว้” เซี่ยเฉียวมองวิญญาณตนนั้นพลางเอ่ยถาม “ข้าได้ยินมาว่าตอนที่เจ้ายังมีชีวิตอยู่เป็นถึงจอมโจรแห่งเจียงหยางด้วย? ตอนที่อยู่ที่นั่นชื่อเสียงเรียงนามว่าอย่างไร รีบสารภาพออกมาเสียดีๆ!”

เวลานี้วิญญาณนั้นตัวสั่นเทา

เซี่ยเฉียวรู้สึกว่าท่าทางตัวสั่นงันงกแบบนี้ดูไม่เหมือน…จอมโจรผู้ร้ายกาจเท่าไรเลย

“ข้า ข้า…” วิญญาณตนนั้นทำตัวไม่ถูกไม่รู้จะเอามือไปวางไว้ตรงไหนดี วิญญาณที่ไหม้เกรียมนั้นต่างก็ต้องแตกสลายเป็นชิ้นๆ “ปรมาจารย์ละเว้นชีวิตข้าด้วย…ข้าน้อยไม่ได้เป็นจอมโจรเจียงหยางอะไรนั่นเลย…”

“ไม่ใช่? แต่เจ้าพูดโม้กับวิญญาณพวกนั้นไว้อย่างนี้ไม่ใช่หรือ” เซี่ยเฉียวสงสัย

วิญญาณตนนี้หน้าตาอัปลักษณ์จริงๆ จนนางไม่กล้าจ้องหน้าเพื่อดูโหงวเฮ้ง

แต่เมื่อเซี่ยเฉียวได้ยินเช่นนั้น นางก็อดทนต่อความขยะแขยงมองให้นานขึ้นหน่อย

นางมองไม่ค่อยชัด แต่รูปกระดูกของเขาก็ค่อนข้างชัดเจนอยู่ เบ้าตาลึก โหนกแก้มต่ำและผอม หน้าผากต่ำแคบ คนแบบนี้…ไม่ใช่ลักษณะของคนที่จะมีความกล้าหาญ กระทั่งว่าอาจจะตรงกันข้าม เขาน่าจะเป็นคนขี้ขลาดหวาดกลัวมากกว่า

“ตอนที่ข้าน้อยยังมีชีวิตอยู่…ก็เป็นชาวบ้านธรรมดาทั่วไป ที่บ้านข้ามีกิจการไม่น้อย การค้า…ก็ไม่เลว แต่ แต่ข้าน้อยกลับถูกคนรังแกอยู่บ่อยๆ ลูกพี่ลูกน้องผู้ชายของข้าชอบเชิญพวกคนชั่วเข้ามาข่มเหงรังแกข้าอยู่เนืองๆ ข้าเกิดมาผอมบางอ่อนแอ จึงสู้คนอื่นไม่ได้ แม้ว่ามีเงิน แต่กลับไม่มีที่พึ่งและไม่กล้าบอกคนอื่นด้วยจนทำให้ข้าต้องประสบพบเจอกับเรื่องเช่นนี้อยู่บ่อยๆ และในที่สุดก็ทนไม่ไหว…ข้าก็เลยฆ่าตัวตาย…”

หลังจากที่เขาตายไปแล้วก็เต็มไปด้วยความแค้นในใจและรู้สึกไม่เต็มใจ

ชั่วชีวิตนี้ของเขาล้วนแต่ใช้ชีวิตอย่างระมัดระวัง ไม่กล้าทำความชั่วแม้แต่น้อย แต่เขากลับต้องมาถูกคนชั่วบีบจนไม่เหลือทางรอด

เพราะอะไร

แค่เพราะเขาขี้ขลาด ต่อให้ตายไปแล้วก็ยังไม่กล้าไปหาเรื่องคนอื่น

ต่อมามารดาและภรรยาของเขาจึงนำเขามาฝังไว้ที่นี่

เดิมทีที่ตรงนี้เป็นหุบผาและมีแหล่งน้ำอยู่บ้าง แม้ไม่ถึงกับเป็นทะเลสาบ แต่ก็เป็นสถานที่ที่ดีแห่งหนึ่ง ทิวทัศน์ก็ดี เขาเองก็ชอบมันมาก

แต่คงเป็นเพราะเขาขี้ขลาดเกินไป ดังนั้นหลังจากที่เขาถูกฝังแล้วจึงได้ถูกขังไว้ที่นี่ไปไหนไม่ได้

ผ่านไปนานหลายปี

บิดามารดาของเขาเสียชีวิตลง ภรรยาก็ไปแต่งงานมีครอบครัวใหม่พร้อมกับพาลูกไปด้วย ไม่มีใครดูแลหลุมฝังศพของเขาจนทำให้หลุมฝังศพของเขาหายไป

“ต่อมามีอยู่ปีหนึ่ง มีนักพรตคนหนึ่งมาที่นี่ เขาปลูกต้นไม้ไว้รอบๆ จำนวนหนึ่ง แล้วก็เข้ามาในสุสานของข้า ให้ของข้าไว้สองอย่างเพื่อให้ข้ามีพลังมากขึ้น…” วิญญาณตนนั้นเล่าอย่างตรงไปตรงมา

ของสองอย่างนี้ก็คือหุ่นไม้รูปคนและกระดิ่งเรียกวิญญาณ

วิญญาณของเขาแข็งแกร่งขึ้นมาอย่างช้าๆ

และหนึ่งเดือนก่อนทายาทของเขาซึ่งมีศักดิ์เป็นเหลนก็มา

ที่แท้ครอบครัวของเขาก็กำลังตกต่ำ ไม่มีทรัพย์สมบัติอะไรเลย เหลนของเขาก็เป็นพวกขี้ขลาดตาขาวเหมือนกับเขา ถูกคนอื่นกดขี่กลั่นแกล้งอยู่เสมอจนตอนนี้แม้แต่ภรรยาก็หาไม่ได้ และมักจะถูกทุบตีอยู่เป็นประจำ

ทายาทของเขายากจนมากเร่ร่อนพเนจรมานานหลายปี เมื่อได้ยินว่าปูทวดของเขาถูกฝังอยู่ที่นี่ เขาก็เลยคิดที่จะมาขโมยเงินทองและสิ่งของที่อยู่ในสุสานไปขาย

หลังจากที่เขาเข้ามาในสุสานแล้ว ทายาทของเขาก็แปดเปื้อนกับพลังหยิน พอเป็นอย่างนั้นเขาก็สามารถเข้าฝันทายาทของเขาได้แล้ว

ทายาทของเขาจึงได้เชื่อฟัง และหยิบเห็ดหลินจือเลือดพาเขาไปเก็บวิญญาณรอบๆ เพื่อระบายความแค้นของเขา และทำให้เขามีพลังมากยิ่งขึ้น

ความจริงแล้ว…..

ทั้งๆ ที่เมื่อก่อนความแค้นของเขาไม่ได้รุนแรงอะไร แต่หลังจากที่มีหุ่นไม้มาแล้ว เขากลับรู้สึกอยากกลั่นแกล้งรังแกคนอื่นอยู่ตลอดเวลาโดยไม่คิดอะไรเลย!

…

เซี่ยเฉียวได้ยินเรื่องของเขาแล้วก็มีสีหน้าเคร่งขรึม

นักพรตนั่นมีที่มาอย่างไรกันแน่

หุ่นไม้นั้นถูกหล่อเลี้ยงในที่ที่มีพลังหยินแห่งนี้มานานหลายปี เดิมทีมันก็ร้ายกาจอยู่แล้ว แต่หากยังปล่อยให้วิญญาณตนนี้ทำความชั่วต่อไปเรื่อยๆ พลังชั่วร้ายในหุ่นไม้ตัวนี้ก็จะยิ่งรุนแรง พอถึงเวลานั้น…ต่อให้เป็นนางก็คงรับมือไม่ไหวแล้ว

ส่วนในเวลานี้ ในที่ใดที่หนึ่งที่เซี่ยเฉียวมิอาจรู้ได้นักพรตคนหนึ่งก็กระอักเลือดล้มลงกับพื้นทันที

สักพักเขาก็ลุกขึ้น ดวงตาของเขาดูชั่วร้ายและเต็มไปด้วยความโกรธแค้น!

มีคนทำลายหุ่นเชิดที่เขาเลี้ยงมานานหลายปี!

ตอนที่ 860 ผลกรรม

นักพรตผู้นั้นบาดเจ็บไม่เบาและรู้สึกหงุดหงิดโมโหมาก

เดิมทีหุ่นเชิดที่ถูกเลี้ยงอยู่ในสุสานตัวนั้นมีประโยชน์มากทีเดียว แต่ตอนนี้…มันกลับถูกคนทำลายไปอย่างเปล่าประโยชน์

แต่ทว่า…

คนผู้นี้มีที่มาอย่างไรกันแน่ถึงได้มีความสามารถขนาดนี้!

หุ่นไม้อาคมของเขาได้รับการหล่อเลี้ยงหลังหยินมาหลายปีขนาดนั้นย่อมมีความสามารถไม่ธรรมดา ต่อให้เป็นนักพรตโง่จากวัดอวี้ซวีกวนพวกนั้นก็ไม่น่าจะแก้ไขได้อย่างหมดจดเช่นนี้!

นักพรตผู้นั้นมีสีหน้ามืดหมด เขาปรับลมหายใจสักพักก็เรียกให้เด็กรับใช้คนหนึ่งเข้ามาและส่งนกพิราบสื่อสารออกไปตัวหนึ่ง

ส่วนในเวลานั้นเซี่ยเฉียวเองก็เข้าใจเรื่องราวแล้ว

นางมองดูวิญญาณที่รนหาที่ตายตนนั้นด้วยสีหน้าไม่แสดงอารมณ์ใดๆ “แล้วทายาทของเจ้าผู้นั้นชื่อว่าอะไร บ้านอยู่ที่ไหน”

พอวิญญาณตนนั้นได้ยินที่นางพูดก็ร้องไห้ออกมาทันที

“ปรมาจารย์…เหลน เหลนของข้าคนนั้นน่าสงสารมากจริงๆ บิดามารดาของเขาตายไปตั้งนานแล้ว เขาโตมากับบ้านลุงของเขา จะทำอะไรต้องคอยสังเกตสีหน้าของคนอื่นตลอดเวลา ข้าวก็ไม่กล้ากินเยอะ งานก็ไม่กล้าทำน้อย…เขาไม่รู้เรื่องอะไรเลย เป็นข้าที่ให้พาไปไหนมาไหน เขาเป็นผู้บริสุทธิ์จริงๆ…”

ท่าทางที่วิญญาณอัปลักษณ์ตนนี้ร้องห่มร้องให้คงจะทำให้นางรู้สึกว่าเขาน่าสงสารมาก หากเมื่อครู่นี้นางไม่ได้เห็นว่าเขาวางท่าใหญ่โตกลั่นแกล้งผู้คนอย่างไร

“เจ้าคิดมากไปแล้ว เขาไม่ได้ทำความผิดอะไรต่อมนุษย์ผู้อื่น ต่อให้เขาจะขุดสุสาน แต่นั่นก็เป็นสุสานของบรรพบุรุษเขาเอง ไม่มีเหตุผลอะไรให้ต้องจับเขา ที่ข้าให้เจ้าบอกชื่อทายาทของเจ้ามาก็เพราะ…ข้าจะไปดูด้วยตัวเองว่าชะตาชีวิตของเขาได้รับผลกระทบจากเจ้าจนน่าอนาถเพียงใด” เซี่ยเฉียวเอ่ยอย่างเฉยเมย ท่าทางเย็นชาไร้อารมณ์ยิ่ง

วิญญาณตนนั้นชะงักไปครู่หนึ่ง “ได้รับผลกระทบจากข้า…หมายถึงอะไรหรือ…ปรมาจารย์! ท่านหมายความว่าอย่างไร!”

“เจ้าเป็นวิญญาณก็น่าจะรู้ว่า หากเจ้าก่อกรรมทำชั่วหลังจากตายไปแล้วก็จะต้องได้รับผลกรรม แล้วผลกรรมนี้จะไปตกอยู่ที่ใครเล่า ทายาทก็เป็นหนึ่งในนั้น”

“นอกจากนั้น ตอนที่ทายาทของเจ้ามาที่สุสานนี้เขาก็น่าจะกราบไว้เจ้าก่อนใช่หรือไม่ ความสัมพันธ์ของพวกเจ้าย่อมเกี่ยวโยงกันแล้ว” เซี่ยเฉียวเอ่ย

ผลกรรมจะมากมายเท่าไรนั้นเซี่ยเฉียวก็ไม่รู้ แต่นางรู้ว่าที่แห่งนี้มีฮวงจุ้ยไม่ดี นอกจากนี้ มนุษย์คนหนึ่งไปไหนมาไหนกับวิญญาณที่มีพลังหยินชั่วร้ายมากผิดปกติตนหนึ่งทั้งวี่ทั้งวันอย่างนั้น ร่างกายของเขาจะต้องเสียหายอยู่แล้ว

ตามที่นางคาดเดา ทายาทของเขาคงจะไม่ได้อายุยืนเท่าไรแล้ว

วิญญาณตนนั้นตะลึงไปเพราะคำพูดของเซี่ยเฉียว

เขาไม่เคยคิดเรื่องพวกนี้มาก่อนเลย…

แต่เขาก็รู้ ตอนที่เขาเพิ่งจะตายใหม่ๆ เขาก็เคยได้ยินวิญญาณตนอื่นพูดถึงเรื่องกฎเกณฑ์ของการเป็นวิญญาณนี้แล้ว แต่ทว่า…

เมื่อเขานึกถึงว่าตนเองถูกกักขังมานานขนาดนั้น เมื่อเขานึกถึงตอนที่ใครๆ ก็พากันรังแกเขาตอนที่ยังมีชีวิต เขาก็อยากที่จะแก้แค้นและไม่มีเวลาไปสนใจเรื่องอื่นเลย!

“ปรมาจารย์ได้โปรดช่วยด้วย” วิญญาณที่ถูกมัดไว้โขกศีรษะ ท่าทางน่าสงสารมาก

แต่เซี่ยเฉียวก็ช่วยไม่ได้จริงๆ

นางไม่ใช่เทพเซียนเสียหน่อย

นอกจากนี้ เรื่องนี้ก็เป็นเรื่องที่เขาก่อไว้เอง ไม่ต้องพูดว่าทายาทของเขาไม่รู้เรื่องเลย หากเด็กคนนั้นไม่เข้าใจอะไรจริงๆ นั่นย่อมเป็นไปไม่ได้อย่างแน่นอน!

ไม่มีใครจะโง่ได้ขนาดนั้น หากเขาโง่จริงๆ ก็คงนึกถึงเรื่องสุสานนี้ขึ้นมาไม่ได้!

หากจะให้พูดก็คือเขารู้ทั้งรู้ว่าวิญญาณบรรพบุรุษของตนเองกำลังทำร้ายคนอื่น แต่เขาก็ปล่อยเลยตามเลย

ปลูกเมล็ดอะไรก็ได้ผลอย่างนั้น

แต่เมื่อวิญญาณตนนั้นได้ยินที่เซี่ยเฉียวพูด เขาก็ไม่กล้าไม่พูดความจริงๆ บอกชื่อเสียงเรียงนามของเหลนตนแก่เซี่ยเฉียวแต่โดยดี

จากนั้นเซี่ยเฉียวจึงได้พยักหน้าและเก็บวิญญาณเขาไป

เขาแปดเปื้อนพลังชั่วร้ายมากเกินไป และยังสนับสนุนให้ทายาทช่วยเหลือทำร้ายคนอื่น เซี่ยเฉียวเองก็ไม่สามารถกำจัดพลังชั่วร้ายในสถานการณ์แบบนี้ได้ พอถึงเวลานั้น เซี่ยเฉียวก็จะบังคับส่งเขาลงไปเบื้องล่าง พอถึงปรโลกแล้วเขาจะต้องชดใช้อย่างไรก็ให้เป็นไปตามนั้น ไม่ใช่เรื่องที่นางจะเข้าไปยุ่งวุ่นวายได้แล้ว

แมลงในสุสานตายไปพอสมควร

ส่วนที่หลงเหลืออยู่ก็หนีกันไปหมดแล้ว

“พวกเราขึ้นไปข้างบนกันเถอะ” เซี่ยเฉียวหันกลับไปเอ่ยกับเซี่ยผิงกั่งและจ้าวเสวียนจิ่ง