ยอดเซียนหญิงทำนายชะตา - ตอนที่ 873 เจ้าเห็นแล้ว / ตอนที่ 874 ความปรารถนาสุดท้าย

ตอนที่ 873 เจ้าเห็นแล้ว / ตอนที่ 874 ความปรารถนาสุดท้าย
ตอนที่ 873 เจ้าเห็นแล้ว

เซียวอวี้หยงขยับตาส่งสัญญาณให้จ้าวเสวียนจิ่งไม่หยุดด้วยหวังว่ารัชทายาทจะรู้ความสักหน่อยและรู้จักให้ความเคารพศิษย์พี่บ้าง

แต่จ้าวเสวียนจิ่งทำราวกับมองไม่เห็นกระนั้น

แม้ว่าเซี่ยเฉียวจะจน แต่ยามที่ออกมาข้างนอกนางไม่อาจจะเสียหน้าในฐานะศิษย์พี่ใหญ่ได้ นางออกเงินมากหน่อยตอนนี้ หากต่อไปนางเผลอเปิดเผยตัวตนโดยไม่ระวัง นางก็หวังว่าศิษย์น้องพวกนี้จะไม่ทำเกินไปเพราะเห็นแก่ที่เคยกินของของนาง

ดังนั้นเมื่อนางเห็นว่าจ้าวเสวียนจิ่งเชื่อฟังว่าง่ายเช่นนี้ นางก็อารมณ์ดี

“ถึงอย่างไรที่นี่ก็ไม่ใช่ร้านอาหาร ไม่มีอาหารดีๆ เหล้าดีๆ ข้าได้ยินมาว่าที่ป้อมเหมิงจยามีเหล้าดี รสชาติอาหารก็ไม่เลว พอถึงตอนนั้นศิษย์เลี้ยงข้าให้หนำใจไปเลย” เซี่ยเฉียวนั่งหลังตรงและก้มศีรษะเล็กน้อยราวกับผู้อาวุโสคนหนึ่ง

“ขอบคุณศิษย์พี่” จ้าวเสวียนจิ่งสุภาพยิ่งนัก

เซียวอวี้หรงอึ้งไปเล็กน้อย เขารู้สึกว่ารัชทายาททำตัวแปลกๆ

ถึงอย่างไรสถานะของศิษย์น้องเขาก็สูงส่งนัก ยามเขาเผชิญหน้ากับคนอื่นก็มักจะทำตัวเย็นชาห่างเหิน รักษาท่าทีอยู่เสมอเหมือนกับ…ที่ศิษย์พี่เป็นอยู่ในขณะนี้ แต่ตอนนี้เขาเปลี่ยนไปแล้ว? คนที่ไม่รู้คงจะนึกไปว่าศิษย์พี่ใหญ่ของเขากลายเป็นของรัชทายาทไปเสียแล้ว…

เซียวอวี้รงเองก็ไม่ได้คิดอะไรมากมาย เขาเพียงแต่คิดว่ารัชทายาทให้ความเคารพศิษย์พี่ใหญ่เป็นพิเศษเท่านั้น

หลังจากเหน็ดเหนื่อยมาทั้งวัน พวกเขาทานอาหารง่ายๆ เสร็จแล้วก็กลับไปพักผ่อนที่ห้อง

วันนี้เซี่ยเฉียวอยู่บนรถม้าแทบจะตลอดทาง แต่กลับไม่เห็นวิญญาณเลย ช่างเป็นความสงบที่หาได้ยากยิ่ง

ครึ่งคืนแรกนางนอนหลับได้อย่างสงบ

เพียงแต่พอถึงช่วงครึ่งคืนหลังเซี่ยเฉียวก็ได้ยินเสียงแปลกๆ ดังลอยมา และเหมือนว่าจะได้กลิ่นเหล้าด้วย

กี๊ด…

เสียงนั้นค่อนข้างเสียดหู มันเหมือนกับเสียงอาวุธมีคมเสียดสีกันจนทำให้เซี่ยเฉียวตื่นขึ้นและมองไปรอบๆ ด้วยความระแวดระวัง แต่กลับไม่พบอะไรทั้งนั้น

เซี่ยเฉียวเปิดประตู ด้านนอกมีคนคอยเฝ้าประตูอยู่ เมื่อเขาเห็นเซี่ยเฉียวปรากฏตัวขึ้นก็รู้สึกงุนงงเล็กน้อย “ปรมาจารย์โม่ ท่านมีอะไรจะสั่งหรือ”

“เมื่อครู่นี้เจ้าได้ยินเสียงอะไรหรือไม่” เซี่ยเฉียวเอ่ยถาม

อีกฝ่ายส่ายหน้า “หรือว่าจะเป็นเสียงฝีเท้าของพวกข้าที่เปลี่ยนเวรยามเมื่อครู่นี้?”

เซี่ยเฉียวสั่นศีรษะ

ไม่ใช่เสียงฝีเท้า…

เสียงเมื่อครู่ที่นางได้ยินเหมือนกับเสียงเล็บครูดกับแผ่นแหล็ก มันเสียดหูยิ่งนัก ฟังแล้วรู้สึกอึดอัดพิกล แต่ถ้าหากว่าองครักษ์ผู้นี้ไม่ได้ยินเหมือนกับนาง ที่มาของเสียงนั้นก็น่าจะมาจากวิญญาณแล้ว

เซี่ยเฉียวหันกลับเข้าห้องไป จากนั้นพอนางปิดประตูลง นางก็เห็นเงาร่างหนึ่งคลานออกมาจากใต้เตียงทันที

ผมนางนั้นคลุมพื้น เล็บนิ้วมือขาวราวหิมะ

“ได้ยินแล้ว…เจ้าได้ยินแล้ว…” น้ำเสียงยังน่าขนลุกมาก

เซี่ยเฉียวขนลุกไปหมด ไม่น่าแปลกใจเลยที่เมื่อครู่นี้นางไม่เห็นวิญญาณนี่ ที่แท้นางก็ซ่อนตัวอยู่ใต้เตียงนี่เอง นางถอนหายใจ แล้วหยิบยันต์ออกมา ในขณะที่วิญญาณเข้ามาใกล้ เซี่ยเฉียวก็แปะยันต์แผ่นหนึ่งไว้ที่หน้าผากของอีกฝ่ายทันที

“ไม่ยอมไปผุดไปเกิดเป็นคน มาหลบอยู่ใต้เตียงนี่ทำไม” เซี่ยเฉียวเทน้ำชาให้ตนเองจอกหนึ่ง

วิญญาณตนนั้นรู้สึกว่าตนเองขยับเคลื่อนไหวไม่ได้ในชั่วพริบตา จากนั้นสายตาที่มองเซี่ยเฉียวก็เพิ่มความหวาดกลัวมากขึ้น

ในที่สุดเซี่ยเฉียวก็มองเห็นใบหน้าของอีกฝ่ายภายใต้ผมเผ้าที่ยุ่งเหยิงรุงรังนั้น ยังดีที่นางไม่ได้ดูน่ากลัวขนาดนั้น

เพียงแต่ว่าเมื่อคนทั่วไปหลับไหล ดวงจิตและวิญญาณก็จะไม่ค่อยมั่นคงนัก ในเวลากลางดึกนั้นว่ากันว่าพลังหยินฉีจะเข้มข้น ต่อให้เป็นคนที่มีสุขภาพร่างกายดีอย่างไร หลังจากถูกวิญญาณอย่างนี้คอยตามอยู่ทั้งคืน พอตื่นขึ้นมาในตอนเช้าร่างกายของคนผู้นั้นก็จะรู้สึกหนักอึ้งเล็กน้อยและไม่สบายตัวได้

หากเป็นคนที่ร่างกายอ่อนแอก็จะยิ่งแย่ลงไปอีก บางทีจิตวิญญาณของเขาอาจเห็นและได้ยินเสียงของวิญญาณนี้ได้จริงๆ นี้ อาจจะฝันร้ายและป่วยหนักได้เลย

วิญญาณตนนี้ก็ตกใจเพราะเซี่ยเฉียว

นางจ้องมองด้วยความรู้สึกเหลือเชื่อ “เจ้า เจ้า…เจ้าเป็นอะไรกันแน่…”

ตอนที่ 874 ความปรารถนาสุดท้าย

นางเป็นคนหรือเปล่า! ทำไมนางจึงมองเห็นนางได้!

“ข้าเป็นนักพรต” เซี่ยเฉียวดื่มน้ำชาเพื่อสงบสติอารมณ์ “เจ้ารบกวนการนอนของข้า แต่เห็นแก่ที่เจ้ากับข้ามีวาสนาต่อกัน บอกความปรารถนาของเจาออกมาสักข้อ ข้าจะช่วยให้เจ้าสมความปรารถนา แล้วจะได้ส่งเจ้าไปเกิดใหม่”

หลายวันก่อนนางจับวิญญาณได้จำนวนมาก สุขภาพร่างกายของนางตอนนี้ดียิ่ง

อย่างไรก็ตามยุงตัวเล็กแค่ไหนก็ยังเป็นเนื้อ เมื่อเจอแล้วก็ต้องทำให้ดี เพื่อให้ตนเองมีชีวิตยืนยาว

วิญญาณตนนั้นกลืนน้ำลาย

นักพรต…หรือว่าจะมาจากวัดอวี้ซวี

“จะช่วยให้ข้า…สมความปรารถนาจริงๆ หรือ” วิญญาณตนนั้นถามด้วยความประหม่า

“อืม” เซี่ยเฉียวพยักหน้าช้าๆ

วิญญาณหญิงตนนั้นครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วจู่ๆ นางก็ทุ่มตัวลงกับพื้น “ป ปรมาจารย์..ข้า…ข้าตายอย่างไม่เป็นธรรม! ข้าเองก็ไม่ได้เจตนาที่จะถ้ำมองอยู่ใต้เตียง…อันที่จริง…ตอนที่ข้าตาย…ข้านอนอยู่ใต้เตียง…”

ผู้หญิงคนนั้นพูดจบก็เช็ดน้ำตาเลือด แล้วชี้ไปด้านข้างก่อนจะเสริมว่า “ข้าตาย…ใต้เตียงของปรมาจารย์นี่ล่ะ…”

“…” เซี่ยเฉียวเหลือบมองเตียงหลังนั้นเล็กน้อย นางหลับไม่ลงแล้ว น้ำเสียงของนางเกียจคร้านแต่ก็ยังมีความจริงจัง “บอกรายละเอียดมาเถอะว่าจะให้ข้าย้ายหลุมฝังศพให้เจ้า หรือจะให้ข้าทวงความยุติธรรมให้ หากเจ้าตายไปนานมาก หรือคนที่ทำเจ้าตายไปแล้ว ข้าเองก็จนปัญญา”

วิญญาณเอ่ยขึ้นอย่างระมัดระวัง “ตอน…ตอนที่ข้ายังมีชีวิตอยู่ก็อยู่ในครอบครัวที่ร่ำรวยในเมืองใกล้ๆ นี้ แม้จะเทียบไม่ได้กับครอบครัวที่ร่ำรวยในเมืองหลวง แต่ที่บ้านก็มีกิจการเล็กๆ มีอยู่ครั้งหนึ่ง…ข้ารู้สึกว่าสามีของข้าน่าจะมีคนอื่น เขาบอกว่าเขาจะไปขายสินค้าในเมืองหลวง ดังนั้นข้าจึงล่วงหน้ามาถึงที่นี่ก่อน พอตอนกลางคืนก็มาซ่อนตัวอยู่ที่ใต้เตียงนี้…”

ค่ำคืนนั้นฮูหยินผู้นี้ก็ได้ยินเสียงที่ไม่ควรได้ยินจริงๆ

น่าเสียดายที่ไม่ใช่กับผู้หญิง สามีของนางร่วมรักกับผู้ชายคนหนึ่ง

ราวกับฟ้าผ่ากลางวันแสกๆ นางทนไม่ไหวจนส่งเสียงร่ำไห้ออกมา

ผู้ชายทั้งสองจึงจับนางได้ และเห็นว่านางซ่อนอยู่ใต้เตียง พวกเขาจับนางมัดไว้ รัดคอนางและกรอกเหล้าไม่หยุด

ครอบครัวของสามีนางทำกิจการสุรา และครั้งนี้เขานำสุราจำนวนมากออกเดินทางมาด้วย เขาให้นางดื่มจนหมดสติ

ชายคนนี้ทำกิจการสุรา เขาย่อมรู้ดีว่าการดื่มสุราสามารถฆ่าคนได้ ดังนั้นเขาจึงกรอกสุราให้นางดื่มลงไปเป็นจำนวนมาก

หลังจากนั้นพวกเขาก็ซุกนางไว้ใต้เตียง

ฮูหยินผู้นี้เมาเหล้าจนตาย

ใต้เตียงหลังนี้ไม่ได้มีพื้นที่มากนัก ถึงขนาดคับแคบเลยก็ว่าได้ ดังนั้นเมื่อเสี่ยวเอ้อเข้ามาทำความสะอาดห้องหลังจากนั้น เขาจึงไม่พบความผิดปกติใดๆ

เพียงแต่ว่าหลายวันนั้นทำอย่างไรพวกเขาก็ไม่สามารถกำจัดกลิ่นเหล้าภายในห้องออกไปได้ พวกเขาจึงคิดว่าแขกคนก่อนทำเหล้าหกเปื้อนไม้จนไม่สามารถกำจัดกลิ่นได้ง่ายๆ ก็เลยปิดห้องไว้ไม่รับแขก

ห้องนี้จึงว่างอยู่หลายวัน

หลายวันต่อมาตอนที่เสี่ยวเอ้อเข้าไปทำความสะอาดอีกครั้ง เขาจึงได้กลิ่นศพ

พอหาไปหามาจึงได้พบศพที่ซ่อนอยู่ใต้เตียง

ส่วนสามีของนางเข้าเมืองหลวงไปตามปกติ ตอนที่เขากลับมาที่เมือง ทางการก็เพิ่งจะเริ่มสอบสวนคดีนี้

เนื่องจากฮูหยินเข้าไปซ่อนใต้เตียงเอง และโรงเตี๊ยมนี้ก็มีคนเข้าออกเยอะแยะมากมายอยู่ทุกวัน สามีของนางก็แสดงออกต่อคนภายนอกว่าเขาไม่รู้เรื่อง สุดท้ายก็ปิดคดีไปว่าฮูหยินผู้นี้ตั้งใจจะติดตามเขาไป แต่เพราะนางอ้วนเกินไปและดื่มสุราไปเข้าไปด้วย นางก็เลยติดอยู่ใต้เตียงและหายใจไม่ออกตาย

พื้นที่ใต้เตียงมีขนาดเล็กจึงสามารถหลอกว่าเรื่องราวเป็นอย่างนั้นได้

“คดีนี้ผ่านไปนานแค่ไหนแล้ว” เซี่ยเฉียวเอ่ยถาม

“ข้าไม่รู้…” วิญญาณทำคอหดคอย่น ดูท่าทางไร้ประโยชน์

เซี่ยเฉียวถอนหายใจ “หากอย่างนั้นความปรารถนาของเจ้าคือการแก้แค้นอย่างนั้นหรือ ข้าสามารถรายงานเรื่องคดีนี้ไปที่ศาลาว่าการ พวกเขาจะได้คืนความบริสุทธิ์ยุติธธรรมให้เจ้าได้”

“แม้ข้าจะไม่รู้ว่ามันผ่านไปนานแค่ไหน แต่มันก็น่า…นานแสนนานแล้ว แก้แค้นได้หรือไม่ก็ไม่สำคัญ…ตอนนี้ข้าแค่อยาก…ดื่มเหล้าสักหน่อย…”