ย้อนกลับปี 1978 เริ่มต้นจากการล่าขุมทรัพย์ - ตอนที่ 187 หายไป

เซี่ยชุนเล่ยพักค้างคืนที่เกสต์เฮาส์ เช้าวันรุ่งขึ้น หลังจากรับประทานอาหารเช้านอกบ้าน เขาซื้อของขวัญที่

สหกรณ์จัดหาและการตลาด จากนั้นจึงไปเยี่ยมครอบครัวกู้

ครอบครัวกู้ให้การต้อนรับเขาอย่างอบอุ่นด้วยความเคารพต่อหลินซู

อย่างไรก็ตาม เนื่องจากหลินเหมยกำลังประสบปัญหาและยังหาไม่พบตัว พวกเขาจึงไม่สามารถพูดคุยกันอย่าง

เปิดเผยระหว่างมื้ออาหาร พวกเขาพูดคุยกันอย่างเป็นกันเองและแสดงความเต็มใจที่จะช่วยตามหาหลินเหมยให้พบ

ในห้องนอนชั้นสอง…

หลิวเสี่ยวเอ๋อยกอาหารขึ้นมา เธอกำลังช่วยดูแลเด็กและบอกให้หลินซูกินข้าว

“ฉันเพิ่งรู้ความจริงจากชุนเล่ย ทุกอย่างเริ่มต้นจากแม่ของเขาบังคับให้เหมยจื่อไปทำงาน สันเขาในนาข้าวลื่น

เหมยจื่อลื่นตกจากสันเขาลงไปในนาเบื้องล่าง ทันใดนั้นก็มีหญิงสาวอีกคนพยายามดึงเหมยจื่อขึ้นมาและทับเธอจนแท้ง

ลูก”

“นี่มันเรื่องวุ่นๆ อะไรกันเนี่ย ลูกสะใภ้เธอท้องอยู่ แถมท้องป่องขนาดนั้นยังบังคับให้เธอไปทำงานอีก ครอบครัว

เซี่ยต้องการแต้มงานน้อยๆ พวกนี้จริงเหรอ ฉันว่าเธอกำลังสร้างปัญหาอยู่นะ!”

ดูสิว่าเกิดอะไรขึ้น! ลูกสะใภ้ยืนยันที่จะอยู่บ้านพ่อแม่หลังแท้งลูก กลับมาพักผ่อนที่เมืองหลวงของมณฑล แล้ว

สุดท้ายก็หายไป

หลิวเสี่ยวเอ๋อเหลือบมองหลินซูที่กำลังกินอย่างช้าๆ และตั้งใจ ก่อนจะพูดอย่างขอบคุณว่า “ฉันไม่น่าพูดแบบนี้

เลย แต่โชคดีที่เธอยกเลิกหมั้นกับพวกเขาไป ถ้ามีแม่สามีที่น่ารำคาญแบบนี้ ชีวิตเธอคงแย่แน่ๆ”

สหายหลิวเสี่ยวเอ๋อรู้สึกพึงพอใจกับแม่สามีคนปัจจุบันของเธอเป็นอย่างมาก หลังจากใช้เวลาอยู่กับเธอสองสาม

วันที่ผ่านมา เธอรู้สึกว่าคนที่มีการศึกษาแตกต่างจากคนชนบท พวกเขาพูดจาสุภาพ มีเหตุผล อบอุ่น และใจกว้าง

“แม่ของเซี่ยชุนเล่ยไม่เคยเข้ากับใครง่ายเลย สถานการณ์ของหลินเหมยในตอนนี้เป็นความผิดของเธอเองล้วนๆ”

หลินซูไม่ได้รู้สึกเห็นใจหลินเหมยมากนัก ทั้งหมดเป็นความผิดของหลินเหมยเอง ในชาติที่แล้วเธอได้ทำลายชื่อ

เสียงของหลินซู และก่อนที่เธอจะได้แก้แค้น หลินเหมยก็หายตัวไปเสียแล้ว

นี่มันเวรกรรมไม่ใช่เหรอ?

หลิวเสี่ยวเอ๋อแบกชามเปล่าลงบันไดไป

หลินซูนอนอยู่ข้างเปล ใช้นิ้วลูบใบหน้าเล็กๆ ของต้าเปาเบาๆ “ได้ยินไหม? ชาติที่แล้ว ครอบครัวของหลินเหมย

และเซี่ยชุนเล่ยมีความสุขกันดี แต่ชาตินี้ชะตากรรมของพวกเขาเปลี่ยนไปแล้ว เธอคิดว่าเกิดอะไรขึ้นกับหลินเหมย? มี

โอกาสไหมที่เธอจะได้กลับมาเจอเซี่ยชุนเล่ยอีกครั้ง?”

ต้าเปาหาว เขารู้จักหลินเหมยและเซี่ยชุนเล่ยในฐานะคนรู้จัก เขารู้ว่าพวกเขามีตัวตนอยู่จริง แต่ไม่ได้สนิทกันมาก

เขาไม่สนใจเลยว่าครอบครัวของพวกเขาจะมีความสุขหรือไม่

เขาเพียงแต่เสียใจที่เขายังเล็กเกินกว่าจะทำอะไรตามใจชอบ

เซี่ยชุนเล่ยไปเยี่ยมตระกูลกู้ ทำให้เข้าใจญาติพี่น้องของหลินซูได้อย่างถ่องแท้มากขึ้น บางครั้งในยามกลางคืนอัน

เงียบสงบ เขาไม่เข้าใจว่าทำไมตระกูลกู้ ทั้งที่สภาพความเป็นอยู่ดีมีสุขเช่นนี้ ถึงเลือกหญิงสาวชนบทอย่างหลินซูเป็นลูก

สะใภ้

หลังจากอยู่ในเมืองหลวงของมณฑลมาสามวัน เขาก็ยังหาเบาะแสไม่ได้แม้แต่น้อย

หลินเหมยดูเหมือนจะหายวับไปในอากาศอย่างไร้ร่องรอย เซี่ยชุนเล่ยพักอยู่ในเมืองหลวงของมณฑลสี่วัน แต่ด้วย

วันหยุดที่ใกล้เข้ามาและเงินเหลือน้อย เขาจึงไม่สามารถอยู่ในเมืองหลวงมณฑลได้อีกต่อไป ดังนั้นเขาจึงต้องกลับไปที่

อำเภอเพื่อรอฟังข่าว

เมื่อกลับมาถึงทีมผลิตตระกูลเซี่ย แม่เซี่ยขมวดคิ้วเมื่อเห็นลูกชายขี่จักรยานกลับมา “ทำไมคราวนี้กลับมาช้าจัง

ทำงานล่วงเวลาหรือไปเล่นซนที่ไหนมา”

เซี่ยชุนเล่ยรีบวิ่งกลับบ้านด้วยความเหนื่อยล้าและฝุ่นจับ เขาจอดรถจักรยาน โยนสัมภาระลง แล้วนั่งลงตรงหน้า

แม่ “แม่รู้ไหมว่าผมไปไหนมาหลายวัน”

“ไปไหนมา” แม่เซี่ยหยุดซักผ้า และเช็ดมือ “นอกจากไปทำงานแล้ว อย่าบอกนะว่าไปหมู่บ้านเสี่ยวเหอมาหลาย

วันแล้ว”

“บอกเลยนะชุนเล่ย ภรรยาเธอไปไหนก็ได้ แม้แต่ตอนท้องยังล้มแล้วเจ็บตัว ตระกูลเซี่ยของเราจะอยากได้อะไร

จากเธออีก เธอมันไร้ค่าสิ้นดี!”

“แม่ครับ เราต้องมีเหตุผลหน่อย เหมยจื่ออยู่บ้านสบายดี ถ้าแม่ไม่ยืนกรานให้เธอไปทำงาน เธอจะแท้งลูกหรือ

เปล่าครับ”

สีหน้าของเซี่ยชุนเล่ยหม่นหมองลงทันทีเมื่อนึกถึงเด็กที่แท้ง การหายตัวไปของหลินเหมย ประกอบกับความ

พยายามก่อเรื่องวุ่นวายของแม่ น้ำเสียงของเขาเคร่งขรึมขึ้น

หัวใจของแม่เซี่ยเต้นแรง เธอรู้ว่าในที่สุดมันก็เกิดขึ้น ลูกชายของเธอกำลังโทษหล่อนอยู่

“ก็ได้ งั้นนายยังคิดว่าเป็นความผิดของฉันอยู่เหรอ” แม่เซี่ยรู้สึกผิด แต่ในฐานะแม่ เธอไม่ยอมรับผิดต่อหน้าคนที่

อายุน้อยกว่า

เธอตะโกนเสียงแหบพร่าเพื่อกลบเกลื่อนความผิด “นายก็โตมาในชนบทเหมือนกัน! มองดูรอบๆ หมู่บ้านเราสิ

ภรรยาคนไหนที่ท้องแล้วไม่ทำงาน? ร้านเล็กๆ ของนายมันไม่ดี แล้วฉันจะให้เธอไปทำไม? เธอไม่ควรไปทำงานเหรอ?

เธอไม่ได้ถูกตามใจขนาดนี้ตอนอยู่ที่บ้านพ่อแม่ เธอถูกตามใจจนเคยตัวเพราะนายตามใจเธอ!”

“ฉันคิดว่าความผิดใหญ่ที่สุดที่ทำให้เธอแท้งลูกเป็นของนาย ถ้านายไม่ตามใจเธอ เธอคงไปทำงานหลังแต่งงาน

และเรื่องแบบนี้คงไม่เกิดขึ้น ประการที่สอง คนที่ผิดก็คือยายซ่งผู้เคราะห์ร้ายคนนั้น ถ้าเธอไม่ไปทำให้ใครตกใจกลัว

ภรรยานายคงไม่ตกใจจนตกสันนาหรอก”

“แกไม่กล้าจับผิดคนนอกหรอก แกแค่รังแกแม่แก่ๆ ที่บ้าน เซี่ยชุนเล่ย แกคิดว่าตัวเองเก่งขนาดนั้นหลังจากอยู่

ไกลบ้านมาหลายปีงั้นเหรอ? แกเก่งแค่รังแกครอบครัวตัวเอง ถ้าแกเก่งขนาดนั้น ไปหายายซ่งกับเซี่ยชุนเหมยแล้วมา

สะสางเรื่องซะ!”

เซี่ยชุนเล่ยจ้องมองหญิงชราตรงหน้าด้วยสีหน้าเคร่งขรึม ราวกับเสียสติไปแล้ว หลังจากที่เธอเงียบไป เขาจึงเอ่ย

ด้วยน้ำเสียงร้อนรนว่า “แม่รู้ไหมว่าหลินเหมยไปเมืองหลวงมณฑลเพื่อจัดการตัวเองเพราะแท้งลูก แล้วก็หายตัวไปบน

รถไฟ”

แม่เซี่ยตกใจเล็กน้อย ไม่เข้าใจความหมายของเขา “‘หายตัวไป’ หมายความว่ายังไง? นายกำลังพูดอะไร?”

เซี่ยชุนเล่ยเยาะเย้ยซ้ำแล้วซ้ำเล่า “‘หายตัวไป’ หมายความว่าเหมยจื่อหายตัวไประหว่างทางไปเมืองหลวง

มณฑล! เธอหายไปแล้ว! ตอนนี้ฉันไม่มีภรรยาแล้ว! ตอนนี้แม่พอใจแล้วหรือยัง?”

เมื่อได้ยินเช่นนี้ แม่เซี่ยก็รู้สึกกังวล “คนตระกูลหลินบ้าไปแล้วหรือไง? ทำไมพวกเขาถึงวิ่งไปเมืองหลวงมณฑลโดย

ไม่มีเหตุผล พวกเธอแค่เบื่อๆ ไม่มีอะไรทำนอกจากวิ่งไปเมืองหลวงมณฑลทุกครั้งที่อารมณ์ไม่ดี ทำให้ตัวเองดูมีอำนาจ ดู

สิว่าเกิดอะไรขึ้น หายตัวไปครึ่งทางแล้ว!”

เมื่อคิดถึงเงินจำนวนมหาศาลที่เธอใช้ไปกับการแต่งงานกับลูกสะใภ้ และตอนนี้เธอก็หายไปแล้ว แม่เซี่ยก็แทบ

อยากจะร้องไห้ เธอจะทำอย่างไรดี?

ประโยคที่ว่า “ตระกูลหลินบ้าไปแล้ว” ทำให้เซี่ยชุนเล่ยชะงักไปครู่หนึ่ง จริงๆ แล้วเขาก็คิดว่าตระกูลหลินแค่เล่น

ละคร ทุกคนก็มีวันที่แย่ๆ กันทั้งนั้น

ถ้าอารมณ์ไม่ดีจะวิ่งเข้าเมืองหลวงมณฑลไปทำไมกัน ไม่ใช่เสียทั้งเวลาและพลังงานเปล่าๆ เลยหรือไง

เซี่ยชุนเล่ยนั่งลงอย่างอ่อนแรงบนบันไดหิน “สองสามวันมานี้ฉันไปที่เมืองหลวงของมณฑลและแจ้งความกับ

สถานีตำรวจมณฑลแล้ว แต่ยังหาเหมยจื่อไม่พบ เราควรทำอย่างไรดี? พ่อตาแม่ยายของฉันยังไม่รู้เรื่องการหายตัวไปของ

เหมยจื่อเลย ถ้ารู้แล้วใครจะรู้ว่าพวกเขาจะทำอะไร”

แม่เซี่ยสั่นสะท้านเมื่อนึกถึงพ่อตาแม่ยายที่ลำบากใจไม่แพ้กัน “พูดตรงๆ นะ เรื่องนี้ไม่ใช่ความผิดของเราหรอก

ลูกสาวของพวกเขาหายตัวไปจากบ้าน มันไม่ใช่ความผิดของเรา”

“ที่สำคัญที่สุด เราไม่รู้เลยว่าเหมยจื่อไปที่เมืองหลวงของมณฑล ไม่ว่าจะยังไงก็ตาม เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับเราเลย”

ธรรมชาติของมนุษย์คือการแสวงหาผลประโยชน์และหลีกเลี่ยงอันตราย และแม่เซี่ยก็เช่นกัน เมื่อทราบข่าวการ

หายตัวไปของหลินเหมย สิ่งแรกที่เธอนึกถึงคือการสูญเสียตัวเอง ตามมาด้วยการปฏิเสธความรับผิดชอบและตัดขาด

ความเกี่ยวข้องใดๆ

“พรุ่งนี้ฉันจะไปทีมผลิตเสี่ยวเหอเพื่อจัดการเรื่องนี้” เซี่ยชุนเล่ยกล่าวพลางลุกขึ้นไปอาบน้ำและเปลี่ยนเสื้อผ้า

หลังจากที่เขาจากไป ในที่สุดแม่เซี่ยก็มีเวลานั่งลงและจัดการเรื่องทั้งหมดอย่างเหมาะสม

คิดถึงเงินที่เสียไปกับการแต่งงานของเธอ เธอแทบอยากจะตบต้นขาตัวเองเลย

ส่วนเรื่องที่จะตามหาหลินเหมยและให้เธอเป็นลูกสะใภ้ต่อไปนั้น เธอไม่ได้คิดถึงมันเลย

ผู้หญิงที่หายตัวไปหลายวัน ใครจะรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับเธอ?

ครอบครัวของเธอไม่มีทางโดนหลอกหรอก พวกเขาไม่มีทางเก็บลูกสะใภ้ที่หายไปไว้ได้หรอก ส่งเธอคืนไป!

หลังจากที่เซี่ยชุนเล่ยอาบน้ำเสร็จและออกมา เธอก็ถามเขาอีกครั้งว่า “เหมยจื่อไปพักผ่อนที่เมืองหลวงมณฑล

หรือเปล่า เธอวางแผนจะไปเยี่ยมหลินซู ผู้หญิงคนนั้นหรือเปล่า”

“แม่ อย่าหยาบคายนักสิ” เซี่ยชุนเล่ยขมวดคิ้ว รู้สึกได้ถึงคำพูดที่น่ารังเกียจอย่างยิ่ง

แม่เซี่ยพ่นลมอย่างเย็นชา: “เรากำลังพูดถึงเหมยจื่ออยู่นะ อย่าหาว่าฉันหยาบคายนะ เหมยจื่อไปหาหลินซู ผู้

หญิงคนนั้น แต่ตอนนี้เธอหายตัวไป ตระกูลกู้ต้องรับผิดชอบส่วนหนึ่งแน่ๆ ถ้าพวกเขาไม่ช้าเกินไปในการรับตัวเธอ เหม

ยจื่อจะหายตัวไปได้อย่างไร เธอควรบอกเรื่องนี้กับหลี่ซิ่วและพยายามใช้ตระกูลกู้เบี่ยงเบนความเกลียดชังของหลี่ซิ่ว

บ้าง”

“แม่ เราต้องมีเหตุผลทั้งคำพูดและการกระทำ” เซี่ยชุนเล่ยถอนหายใจอย่างหมดหนทาง “ตระกูลกู้ไม่รู้เลยว่า

เหมยจื่อจะไปเมืองหลวงของมณฑล แล้วจะไปรับเธอที่สถานีรถไฟได้ยังไง”

“หลี่ซิ่วส่งเหมยจื่อไปยังเมืองหลวงของมณฑล แล้วเธอไม่ได้บอกตระกูลกู้เหรอ?” แม่เซี่ยรู้สึกเหลือเชื่อ แม่จะ

ประมาทขนาดได้อย่างไรกัน?

ส่งลูกสาวไปสถานที่ที่อยู่ห่างออกไปนับพันลี้ โดยที่พวกเธอไม่รู้จักใครเลย โดยไม่บอกให้ใครรู้ด้วยซ้ำ?

“ใช่ ตระกูลกู้ไม่รู้วันที่แน่นอน” เซี่ยชุนเล่ยพูดโดยไม่อยากจะอธิบายเพิ่มเติม

ทันใดนั้น แม่เซี่ยก็รู้สึกอุ่นใจขึ้น เมื่อตระหนักว่าถึงแม้หลี่ซิ่วจะมาก่อเรื่อง เธอก็ไม่กลัว

หลังจากพักผ่อนที่บ้านหนึ่งคืนและเติมพลัง เซี่ยชุนเล่ยก็มาถึงหมู่บ้านเสี่ยวเหอ

เซี่ยชุนเล่ยยืนอยู่หน้าบ้านของตระกูลหลิน ตั้งสติแล้วผลักประตูเปิดเข้าไปข้างใน

หลี่ซิ่วกำลังทำอาหารอยู่ในครัว ทันใดนั้นเธอก็ได้ยินเสียงฝีเท้า เธอออกมาและเห็นเซี่ยชุนเล่ย สีหน้าของเธอ

หม่นหมองลงทันที “ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่ล่ะ ฉันบอกนายไปแล้วว่าเหมยจื่อไปเมืองหลวงมณฑลเพื่อพักผ่อน เราจะคุยกัน

เรื่องนายกับเธอเมื่อเธอกลับมา”

เซี่ยชุนเล่ยมองแม่ยายที่โง่เขลาราวกับหมู เส้นเลือดบนหน้าผากของเขาเต้นตุบๆ เขาสูดหายใจเข้าลึกๆ เพื่อระงับ

ความโกรธ “แม่ครับ ตอนที่แม่ส่งเหมยจื่อไปเมืองหลวงมณฑล แม่ได้บอกพวกเขาให้ไปรับที่สถานีรถไฟหรือเปล่าครับ”

“นั่นเป็นคำถามเหรอ?” หลี่ซิ่วมองเขาราวกับเป็นคนโง่ “เหมยจื่อรู้ที่อยู่ เธอหามันได้โดยการถาม พอถึงเมือง

หลวงของมณฑล ทำไมต้องเสียเงินส่งโทรเลขด้วย เหมยจื่อฉลาดนี่ นายไม่ต้องกังวลเรื่องนั้นหรอก”

เซี่ยชุนเล่ยรู้สึกขบขันและหงุดหงิดกับไอ้โง่จอมถือดีคนนี้ “แม่รู้ไหม? เพราะแม่คิดไปเอง แม่ถึงไม่บอกหลินซูแล้ว

เหมยจื่อก็หายตัวไป!”

“เหมยจื่อหายตัวไปเหรอ?” หลี่ซิ่วหันกลับมาทันที ความรู้สึกไม่ดีแล่นเข้ามาในใจ เธอจ้องมองเขาและถามว่า

“หมายความว่ายังไง? นายได้ติดต่อเมืองหลวงของมณฑลแล้วเหรอ?”

เซี่ยชุนเล่ยตำหนิเธออย่างร้อนใจ “ฉันหมายความว่ายังไง? ฉันหมายความว่าทันทีที่รู้จากแม่ว่าเหมยจื่อเดินทาง

ไปที่เมืองหลวงของมณฑล ฉันก็รีบโทรศัพท์ไปที่นั่นทันที”

“แล้วคนที่รับสายก็คือหลานเขยของแม่ เขาบอกฉันว่าไม่รู้เลยว่าเหมยจื่อจะไปเมืองหลวงของมณฑล และเหมยจื่

อก็ไม่ได้ไปบ้านเขาด้วย เหมยจื่อหายไปแล้ว!”

“เหมยจื่อรู้ที่อยู่ของตระกูลกู้อย่างชัดเจน แล้วเธอจะหาบ้านไม่เจอได้อย่างไร?” หลี่ซิ่วถึงกับอึ้ง

“ฮึ่ม แม่คิดว่าเมืองหลวงของมณฑลเหมือนกับชนบทของเราหรอ? แม่คิดว่าหมู่บ้านโดยรอบรู้สถานการณ์พื้นฐาน

ของกันและกัน และจะรู้เรื่องง่ายๆ ด้วยการสอบถามเพียงไม่กี่ครั้งหรอ?”

“นั่นมันเมืองใหญ่ ถึงเหมยจื่อจะมีที่อยู่ของตระกูลกู้ แม่จะรับประกันได้เหรอว่าเวลาถามทางเธอจะเจอแต่คน

ดีๆ”

“แล้วบนรถไฟก็มีคนจากทั่วประเทศมารวมตัวกันที่นั่น เหมยจื่อไม่เคยเดินทางไกลจากบ้านเลย แล้วถ้าเจอคนไม่

ดีล่ะ ผู้หญิงที่ไม่เคยเห็นโลกมาก่อนจะรับมือไหวไหม”

เซี่ยชุนเล่ยอยากจะจิ้มหน้าผาก “คุณเป็นแม่ของเธอ คุณไม่ได้คิดถึงเรื่องพวกนี้บ้างเหรอ? คุณช่างไร้ความคิดและ

โง่เขลาเหลือเกิน อย่าให้ความคิดแย่ๆ แบบนี้กับเธอเลย”

คำพูดเหล่านี้ค่อนข้างตรงไปตรงมา และเซี่ยชุนเล่ยก็โกรธมาก

หลี่ซิ่วรู้สึกวิตกกังวลอย่างมาก เธอรีบกรองคำพูดไร้สาระของชุนเล่ยออกไปโดยอัตโนมัติ แล้วรีบถาม “เหมยจื่อ

ไปถึงเมืองหลวงมณฑลแล้วเหรอ? หลินซูพูดว่าอะไร? บอกฉันมาเร็วๆ สิ!”

เซี่ยชุนเล่ยสูดหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะเล่าถึงการเดินทางไปยังเมืองหลวงของมณฑลอย่างคร่าวๆ ว่า “ด้วยความ

ช่วยเหลือจากตระกูลกู้ ตำรวจที่สถานีรถไฟท้องถิ่นสงสัยว่าเหมยจื่อไม่ได้ลงจากรถไฟด้วยซ้ำ ระหว่างทางมีป้ายจอด

มากมาย เราไม่รู้ว่าเธอลงตรงไหน การตามหาเธอตอนนี้ก็เหมือนกับงมเข็มในมหาสมุทร ไม่มีใครรับประกันได้ว่าจะเจอ

เธอเลย แม่เตรียมตัวให้พร้อมเถอะ”

เมื่อได้ยินคำพูดของเซี่ยชุนเล่ย หลี่ซิ่วก็สติแตกทันที ล้มลงกับพื้นและคร่ำครวญว่า “โอ้ ฉันจะใช้ชีวิตแบบนี้ต่อไป

ได้ยังไง!”

“ถ้าฉันหาเหมยจื่อไม่เจอ ฉันไม่อยากมีชีวิตอยู่อีกต่อไป! เหมยจื่อของฉัน ทำไมเธอถึงโชคร้ายอย่างนี้นะ เธอ

แต่งงานกับสามีที่ไว้ใจไม่ได้ แม่สามีก็ใจร้าย ทำให้แท้งลูก ถ้าเธอไม่แท้งลูก เธอคงไม่ต้องทนทุกข์ทรมานกับชะตากรรม

อันเลวร้ายเช่นนี้!”

หลี่ซิ่วรู้สึกเสียใจอย่างสุดซึ้ง

หากเธอรู้ว่าจะเกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้น เธอคงปล่อยให้เซี่ยชุนเล่ยพาเธอกลับ

หากไม่พาเธอกลับมา เรื่องวุ่นวายทั้งหมดนี้ก็คงไม่เกิดขึ้น

แต่ตอนนี้เธอไม่อาจยอมรับว่าตัวเองผิด เธออยากโยนความผิดทั้งหมดให้กับยายแก่จากตระกูลเซี่ย

เซี่ยชุนเล่ยขมวดคิ้ว “แม่ ตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่จะเสียใจ เราควรออกตามหาเหมยจื่ออย่างจริงจัง ฉันเชื่อว่าเหมยจื่อ

คงหลงทาง และเธออาจจะกลับมาเมื่อหาทางเจอ”

หลี่ซิ่วหยุดสะอื้น เช็ดน้ำตา แล้วถามว่า “เราจะออกตามหาเธออย่างจริงจังได้อย่างไร”

“แม่ควรโทรไปสอบถามที่เมืองหลวงของมณฑลเป็นระยะๆ นะ ผมจะขอให้เพื่อนร่วมงานที่สหกรณ์จัดหาและ

การตลาดช่วยดูเธอด้วย”

“ใช่ สหกรณ์จัดหาและการตลาดมีอยู่ทั่วประเทศ มีคนคอยดูแลอยู่ ฉันมั่นใจว่าพวกเขาจะหาเหมยจื่อเจอเร็วๆ

นี้” หลี่ซิ่วพยักหน้า ส่วนเมืองหลวงของมณฑล เธอก็จะโทรไปสอบถามที่นั่นเป็นครั้งคราว

สรุปคือ เนื่องจากเหมยจื่อหายไปที่เมืองหลวงของมณฑล พวกเขาจึงมีพันธะที่จะต้องช่วยตามหาเธอ

เซี่ยชุนเล่ยคิดว่าเขาทำให้หลี่ซิ่วใจเย็นลงได้ เขาจึงกลับบ้านในบ่ายวันนั้น เตรียมตัวไปทำงานที่สหกรณ์จัดหาและ

การตลาดในวันรุ่งขึ้น

วันรุ่งขึ้น ก่อนที่เขาจะลุกจากเตียง เสียงกรีดร้องของผู้หญิงคนหนึ่งก็ดังออกมานอกประตู

“อ๊ะ! หลี่ซิ่ว นังแพศยา ปล่อยมือฉันนะ!”

“ยายแก่ แกมันก่อปัญหา! ลูกสาวฉันแท้งลูกเพราะแก แล้วตอนนี้เธอก็หายไปแล้ว! ฉันจะเอาชีวิตแก!”

“แกเป็นหนี้ฉันลูกสาวของฉัน! แกเป็นหนี้ฉันลูกสาวของฉัน!”

หลี่ซิ่วคร่อมแม่เซี่ย ตบทั้งซ้ายและขวาจนตาพร่ามัวและเห็นดวงดาว

“นี่ แม่ยาย หยุดตีได้แล้ว! คุยกันให้รู้เรื่องเถอะ! หยุดตีหยุดตีได้แล้ว!”

พ่อเซี่ยยืนดูอยู่ด้วยความตื่นตระหนก ผู้หญิงสองคนกำลังทะเลาะกัน เขาเป็นผู้ชายที่โตแล้ว ไม่สามารถเข้าไป

แทรกแซงได้ และเขาก็ไม่สามารถยืนดูอยู่ได้ ขณะที่เซี่ยชุนเล่ยกำลังรู้สึกหมดหนทางก็รีบวิ่งออกจากห้องไป

“นี่ ลูกชายคนโต รีบแยกแม่กับคนอื่นๆ ออกจากกันเร็ว! โอย อย่าข่วนหน้าสิ เดี๋ยวจะเป็นแผลเป็น!”

หลี่ซิ่วมีรอยข่วนเปื้อนเลือดหลายจุดบนใบหน้า เธอพยายามตบอีกสองสามครั้ง แต่เซี่ยชุนเล่ยคว้าตัวเธอจากด้าน

หลังและลากเธอกลับไป

หลี่ซิ่วไม่ยอมแพ้ เธอเอื้อมมือไม่ถึง จึงใช้ขาเตะ

แม่เซี่ยผมยุ่งเหยิง หายใจไม่ทัน ยังไม่ทันได้ลุกนั่ง ก็มีขาเตะพุ่งเข้าปากเธออย่างจัง

ความเจ็บปวดทำให้เธอต้องปิดปากอยู่นานก่อนที่จะหายดี

“อ๊า อ๊า หลี่ซิ่ว ถ้าวันนี้ฉันไม่ตีแกจนตาย ฉันจะเปลี่ยนเป็นนามสกุลของแก!”